Gordon Grdina

Gordon Grdina / Gary Peacock / Paul Motian: “Think Like the Waves” (Songlines)
Από την ECM στη μέση ανατολή μέσω Βανκούβερ

Ένας μπασίστας και ένας ντράμερ που έχουν συνδεθεί όσο λίγοι με την εξέλιξη του τζαζ τρίο εδώ και πενήντα σχεδόν χρόνια. Ήταν Δεκέμβριος του 1963 όταν ο Gary Peacock και ο Paul Motian συναντιόντουσαν για πρώτη φορά στο στούντιο για να ηχογραφήσουν το “Trio ‘64” πλάι στον Bill Evans. Σαράντα δύο χρόνια μετά και διανύοντας την όγδοη δεκαετία της ζωής τους ξαναβρίσκονται για μια ακόμη φορά σε ένα τρίο. Κι οι δυο τους έχουν δουλέψει συχνά με κιθαρίστες, αλλά ποτέ μέχρι τώρα σε ένα τρίο με ούτι. Την ευκαιρία αυτή τους προσέφερε ο κιθαρίστας και ουτίστας από το Βανκούβερ Gordon Grdina. Ο νεαρός καναδός, που μελέτησε με τον Peacock την τελευταία πενταετία, κάλεσε το δάσκαλό του να ηχογραφήσουν μαζί και η χαρά του ήταν διπλή όταν ο βετεράνος μπασίστας όχι μόνο αποδέχτηκε την πρόσκληση, αλλά έφερε μαζί του στο στούντιο και τον αγαπημένο ντράμερ του μαθητή του, τον Paul Motian.

Danny Grissett – Joel Holmes – Steve Blanco

Υποσχέσεις για τρεις
Το πιάνο τρίο, το πιο συνηθισμένο και το δημοφιλέστερο μικρό σχήμα της τζαζ, περικλείει σε συμπυκνωμένη μορφή τα ουσιαστικά στοιχεία αυτής της μουσικής: πολυφωνία, αρμονική και ρυθμική πληρότητα, απεριόριστες δυνατότητες για αλληλεπίδραση, άμεση σύνδεση με την παράδοση του σουίνγκ. Μετά από μια μακρά ακολουθία από σπουδαία γκρουπ που καλύπτουν όλες τις εκφάνσεις της τζαζ, από το μαίηνστρημ ως τις πιο ακραίες μορφές της, από το κλασικό σχήμα με το πιάνο σε κυρίαρχο ρόλο, μέχρι το πιο σύγχρονο με τα τρία όργανα σε δημοκρατικά κατανεμημένους ρόλους, είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι μπορεί να ακούσουμε κάτι καινούριο από μια τέτοια τριάδα. Ίσως γι αυτό και τα πιο ενδιαφέροντα πιάνο τρίο του σήμερα, όπως οι E.S.T., οι Bad Plus και οι Bandwagon του Jason Moran, οδηγούν αυτό το σχήμα σε μια νέα διάσταση, μακριά από την πεπατημένη των στάνταρντς. Παρόλα αυτά μας αρέσει να επιβεβαιώνουμε ότι υπάρχει πάντα χώρος για μοντέρνο μαίηνστρημ, ακόμα και για αναπαραγωγή των στάνταρντς, καθώς κάθε σύνθεση στη τζαζ μοιάζει με σκαρίφημα που κάθε εκτέλεση αποπειράται να ολοκληρώσει.

Τζαζ: Τα καλύτερα του 2006

Έχοντας συμπληρωθεί ήδη ένας μήνας του 2007 και με την πιθανότητα κάποιοι από τους αξιόλογους δίσκους που κυκλοφόρησαν μέσα στην προηγούμενη χρονιά να έχουν διαφύγει από την προσοχή μας, επιλέγουμε 12 από τις καλύτερες τζαζ ηχογραφήσεις του 2006.

Calvin Keys

Ένας κρυφός ήρωας της τζαζ
Όταν κανείς έχει τάξει τη ζωή του σε ένα σκοπό το μόνο που θέλει είναι να συνεχίζει να τον υπηρετεί. Έτσι μετά από πέντε δεκαετίες στη μουσική και έχοντας ξεπεράσει τα σοβαρά προβλήματα της υγείας του, ο Calvin Keys δε ζητά τίποτε άλλο από το να εξακολουθεί να κάνει αυτό για το οποίο γεννήθηκε, δηλαδή να παίζει κιθάρα. Να ακολουθεί την αδιάκοπη πορεία του στη μουσική, που ξεκίνησε τη δεκαετία του ’50, ήδη μέσα από το σπίτι του στην Ομάχα της Νεμπράσκα, αφού ο πατέρας του ήταν ένας από τους καλύτερους ντράμερ της πόλης.

Chris Speed

Ανεξάρτητη Πορεία
«Πώς μια δισκογραφική εταιρεία τζαζ βρίσκεται με ένα εκατομμύριο δολάρια στα χέρια της;». «Ξεκινώντας με τρία», λέει ένα αστείο που κυκλοφορεί στους κύκλους των μουσικών. Μιας και αυτή η προοπτική δεν περιλαμβάνεται στο μοντέλο λειτουργίας καμιάς κερδοσκοπικής εταιρείας, οι εξελίξεις στη τζαζ διαμορφώνονται ολοένα και περισσότερο από μικρές ανεξάρτητες εταιρείες που διευθύνονται είτε από ανθρώπους που αγαπούν αυτή τη μουσική, είτε από τους ίδιους τους καλλιτέχνες που αναλαμβάνουν οι ίδιοι να διαχειριστούν τη δουλειά τους. Ο Dave Holland και ο Dave Douglas ηχογραφούν πλέον με δική τους ετικέτα, ενώ η Maria Schneider, ο Jim Hall και ο Danilo Perez κάτω από την ομπρέλα της Artistshare. Η λογική αυτών των εταιρειών στηρίζεται στη μείωση κόστους παραγωγής, λειτουργίας, διανομής και πώλησης, αφού λειτουργούν με ελάχιστο προσωπικό και πολλές από αυτές διοχετεύουν το υλικό τους μόνο από το Ίντερνετ, καλύπτοντας συχνά το μέσο κόστος παραγωγής ενός CD με την πώληση 300-500 αντιτύπων. 

Paul Samuels

Paul Samuels: “Speak” (Doc City Music)
Το “Speak”, η πρώτη προσωπική δουλειά του ντράμερ Paul Samuels, είναι μια συλλογή διασκευών του σε γνωστές συνθέσεις του Monk, του Wayne Shorter, του Coltrane, του Ornette Coleman και του Frank Foster, στις οποίες προστίθεται ένα κομμάτι που γράφτηκε συλλογικά από το γκρουπ του. Οι Greg Osby, Dan Wall και Jamey Haddad συνιστούν πολύ εντυπωσιακό καστ συμμετεχόντων για ένα ντεμπούτο.
Με μια γρήγορη ματιά στο βιογραφικό του ντράμερ όμως διαπιστώνουμε ότι δεν ξεφύτρωσε από το πουθενά. Σε διαρκή δράση εδώ και τρεις δεκαετίες έχει παίξει με μουσικούς όπως ο Pat Martino, ο Hank Crawford, o James Moody και ο Jack McDuff και συμμετείχε στην ηχογράφηση των τριών πρώτων άλμπουμ του Osby (“Sound Theatre”, “Mind Games” και “Season of Renewal”). Έτσι λοιπόν και έμπειρος είναι και ξέρει να δένει άψογα με τον Osby, που με τον γνώριμο ευλύγιστο, ελλειπτικό και μετρημένο με απόλυτη μαθηματική ακρίβεια ήχο του είναι προφανώς η πρώτη αυτοσχεδιαστική φωνή του δίσκου, εκμεταλλευόμενη με άνεση τους ποικίλους αρμονικούς και ρυθμικούς δρόμους που του ανοίγουν το απολαυστικό χάμοντ του Dan Wall (θυμίζει έντονα Larry Young) και τα τύμπανα του Samuels, που σε δύο κομμάτια ενισχύονται από τα κρουστά του Haddad. Με το “Speak” ο Samuels δεν μας λέει κάτι που δεν το έχουμε ξανακούσει, αλλά κάνει αυτό που ξέρει να κάνει πολύ καλά, το κάνει με στυλ, και σε τελευταία ανάλυση μας αρέσει να το ακούμε.
Επαφή: www.paulsamuelsmusic.com
Jazz & Tzaz, Οκτώβριος 2006

Gary Thomas / Joel Grip / Devin Gray

Corpulent: “Wolfwalk” (Umlaut)
Τον Gary Thomas τον άκουσα πρώτη φορά με τους Special Edition του Jack DeJohnette στο ομότιτλο άλμπουμ και το “Audio Visualscapes”, που κυκλοφόρησαν το 1987 και το 1988 αντίστοιχα. Την ίδια εποχή ξεκινούσε και την προσωπική του πορεία με τη νεοϋρκέζικη κολεκτίβα M-Base, όπως άλλωστε και τα άλλα δύο νεαρά μέλη των Special Edition, ο Greg Osby και ο Lonnie Plaxico.

The Catholics

The Catholics: “Gondola” (Rufus)
Οι Catholics είναι ένα από τα πολλά αξιόλογα – αν και όχι γνωστά – γκρουπ που έχει να επιδείξει η Αυστραλέζικη τζαζ σκηνή της τελευταίας δεκαπενταετίας. Με ηγέτη πάντα τον μπασίστα Lloyd Swanton, που είναι μέλος και των γνωστότερων Necks, κυκλοφορούν το πέμπτο τους άλμπουμ με τίτλο “Gondola”.

Beth Custer

“My Grandmother”, μια ανατρεπτική ταινία του βουβού σοβιετικού κινηματογράφου με μουσική της Beth Custer

Okkyung Lee – Gil Selinger

Στο ξεκίνημα μιας παράδοσης

Το τσέλο δεν έχει μεγάλη παράδοση στην αυτοσχεδιαζόμενη μουσική. Απόδειξη ότι οι καλλιτέχνες που έγιναν γνωστότεροι σε αυτό το όργανο είναι μπασίστες (Oscar Pettiford, Sam Jones, Ray Brown, Ron Carter) που χρησιμοποιούσαν και το τσέλο αναζητώντας ποικιλία στην έκφραση και παίζοντας κυρίως πιτσικάτο (με τα δάκτυλα) και όχι άρκο (με δοξάρι). «Αισθάνομαι εντελώς ελεύθερος να κάνω ό,τι χρειάζομαι για να δημιουργήσω τη δική μου παράδοση» λέει ο τσελίστας Erik Friedlander στο περιοδικό Downbeat. «Υπάρχουν πάρα πολλά που μπορούν να γίνουν ακόμη με το τσέλο. Βρισκόμαστε ακόμη στο ξεκίνημα». Στο δρόμο προς αυτή τη νέα παράδοση, αν και με αρκετά ιδιάζουσα έκφραση, συναντάμε την Okkyung Lee και τον Gil Selinger.

Joe Fiedler

Πολυφωνικό τρομπόνι
Joe Fiedler Trio: “Plays the music of Albert Mangelsdorff” (Clean Feed)
Αν εξαιρέσουμε την περίπτωση του Django Reinhardt δεν βλέπουμε συχνά να μας έρχονται από την Αμερική δίσκοι αφιερωμένοι στη μουσική ευρωπαίων μουσικών της τζαζ. Έτσι ένα tribute στον Albert Mangelsdorff, έναν από τους στυλοβάτες της μοντέρνας τζαζ στην Ευρώπη και έναν από τους μεγάλους νεωτεριστές του τρομπονιού, δεν μπορεί παρά να αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη. Κι είναι ακόμα πιο ευχάριστο το ότι ένας νέος μουσικός έχει βαθιά γνώση της τεχνικής και της μουσικής του σπουδαίου τρομπονίστα, σε βαθμό που ακούγεται σαν να παίζει δικό του υλικό.