“My Grandmother”, μια ανατρεπτική ταινία του βουβού σοβιετικού κινηματογράφου με μουσική της Beth Custer
Αρχείο για Μάρτιος, 2007
Στο ξεκίνημα μιας παράδοσης
Το τσέλο δεν έχει μεγάλη παράδοση στην αυτοσχεδιαζόμενη μουσική. Απόδειξη ότι οι καλλιτέχνες που έγιναν γνωστότεροι σε αυτό το όργανο είναι μπασίστες (Oscar Pettiford, Sam Jones, Ray Brown, Ron Carter) που χρησιμοποιούσαν και το τσέλο αναζητώντας ποικιλία στην έκφραση και παίζοντας κυρίως πιτσικάτο (με τα δάκτυλα) και όχι άρκο (με δοξάρι). «Αισθάνομαι εντελώς ελεύθερος να κάνω ό,τι χρειάζομαι για να δημιουργήσω τη δική μου παράδοση» λέει ο τσελίστας Erik Friedlander στο περιοδικό Downbeat. «Υπάρχουν πάρα πολλά που μπορούν να γίνουν ακόμη με το τσέλο. Βρισκόμαστε ακόμη στο ξεκίνημα». Στο δρόμο προς αυτή τη νέα παράδοση, αν και με αρκετά ιδιάζουσα έκφραση, συναντάμε την Okkyung Lee και τον Gil Selinger.
ολόκληρο το άρθρο
Πολυφωνικό τρομπόνι
Joe Fiedler Trio: “Plays the music of Albert Mangelsdorff” (Clean Feed)
Αν εξαιρέσουμε την περίπτωση του Django Reinhardt δεν βλέπουμε συχνά να μας έρχονται από την Αμερική δίσκοι αφιερωμένοι στη μουσική ευρωπαίων μουσικών της τζαζ. Έτσι ένα tribute στον Albert Mangelsdorff, έναν από τους στυλοβάτες της μοντέρνας τζαζ στην Ευρώπη και έναν από τους μεγάλους νεωτεριστές του τρομπονιού, δεν μπορεί παρά να αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη. Κι είναι ακόμα πιο ευχάριστο το ότι ένας νέος μουσικός έχει βαθιά γνώση της τεχνικής και της μουσικής του σπουδαίου τρομπονίστα, σε βαθμό που ακούγεται σαν να παίζει δικό του υλικό.
Sofia Koutsovitis: “Ojala”
Η Sofia Koutsovitis, με ελληνικές ρίζες (από την πλευρά του πατέρα της), πατρίδα το Μπουένος Άιρες και τόπο διαμονής τώρα τη Νέα Υόρκη, έχει μια φωνή που σε κερδίζει μεμιάς με τη ζεστασιά, τη λιτή της έκφραση και την άνεση στον αυτοσχεδιασμό. Πλάι σε αυτό το χάρισμα προσθέτουμε την ικανότητά της στη σύνθεση, την ενορχήστρωση και την παραγωγή και την επιδεξιότητα με την οποία περνά τη λατινοαμερικάνικη παράδοση μέσα από το φίλτρο της τζαζ. ολόκληρη η κριτική
Todd Sickafoose Group: “Blood Orange” (Secret Hatch)
Μεθυστικά κόκκινο
Πολλοί τζαζίστες της νέας γενιάς διασταυρώνονται σε μόνιμη βάση με ποπ και ροκ μουσικούς, είτε γιατί μοιράζονται ακούσματα και ανησυχίες, είτε γιατί έτσι αντλούν ιδέες και φρεσκάρουν την οπτική τους, αρκετά συχνά για καθαρά βιοποριστικούς λόγους, κι ακόμα συχνότερα εξαιτίας ενός συνδυασμού όλων αυτών. Ο καλιφορνέζος μπασίστας Todd Sickafoose πάνω απ’ όλα φαίνεται να το κάνει γιατί του βγαίνει φυσικά και το απολαμβάνει. Γιαυτό προφανώς και έχει γίνει ο ιδανικός συνεργάτης της γνωστής τραγουδίστριας / τραγουδοποιού Ani DiFranco συνοδεύοντάς την σε ρόλο ανθρώπου ορχήστρας (εκτός από μπάσο παίζει πιάνο, πλήκτρα και κρουστά), ενώ έχει δουλέψει και με πολλούς μουσικούς με ανάλογα ενδιαφέροντα (Beth Custer, John Zorn, Scott Amendola, Jenny Scheinman).
Kerry Politzer: “Labyrinth” (Polisonic)
Η νεαρή πιανίστρια Kerry Politzer έχει πολύ καλές σπουδές και αξιόλογη εμπειρία αφού έχει παίξει με την τραγουδίστρια Dianne Schuur, τη γυναικεία ορχήστρα DIVA και τον μεγάλο κιθαρίστα Larry Coryell. Το “Labyrinth” είναι το τρίτο της CD στο οποίο, όπως έκανε και στα δύο προηγούμενα, επιχειρεί το καθόλου σπάνιο βέβαια ταίριασμα της στρέητ τζαζ με τους βραζιλιάνικους ρυθμούς.
συνέχεια
Στροφή στη τζαζ
Το ξεκίνημα της προσωπικής καριέρας του σπουδαίου βρετανού ντράμερ Bill Bruford
Ο Bill Bruford είναι ένας από τους πολλούς μουσικούς που πέρασαν από το ροκ στη τζαζ, αλλά ένας από τους ελάχιστους που κατάφεραν να κάνουν και στα δύο μεγάλο όνομα και καριέρα. Ήταν μέλος σε τρία από τα πιο πετυχημένα συγκροτήματα του προοδευτικού ροκ (Yes, Genesis, King Crimson), ενώ το συγκρότημά του Earthworks για μια εικοσαετία παραμένει ένα από τα καλύτερα τζαζ σύνολα που προέρχονται από τη Βρετανία. Η εταιρεία του Winterfold μας προσφέρει τώρα την ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα το ξεκίνημα της προσωπικής πορείας του ντράμερ, κυκλοφορώντας 4 άλμπουμ που ηχογραφήθηκαν την πολύ παραγωγική περίοδο από το 1977 ως το 1979. Περίοδο κατά την οποία ο Bruford βρισκόταν στο στάδιο της μετάβασης προς τη τζαζ και τα στοιχεία του αρτ ροκ ήταν πολύ έντονα στη μουσική του.
ολόκληρο το άρθρο
Όσους δίσκους κι αν ακούσει κανείς είναι αδύνατο να αποκτήσει μια σφαιρική εικόνα για τις ηχογραφήσεις που έγιναν μέσα σε μια χρονιά, καθώς μάλιστα η φιλοσοφία του «κάντο μόνος σου» έχει κάνει τη δισκογραφία κυριολεκτικά ανεξέλεγκτη. Όσο περισσότερα ακούμε όμως πιάνουμε τον παλμό που επικρατεί και τις δονήσεις που μεταφέρει η μουσική. Με αυτή την έννοια δε θα ισχυριστούμε ότι το 2005 ήταν πολύ καλή χρονιά για τη τζαζ από πλευράς ηχογραφήσεων, όπως άλλωστε και για τα υπόλοιπα είδη της μουσικής. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είχαμε και εξαιρετικούς δίσκους όπως η δωδεκάδα που ακολουθεί.
ολόκληρο το άρθρο
Στους ρυθμούς της Καραϊβικής
Negroni’s trio: “Piano/Drums/Bass” (Universal)
Αν πιστεύετε ότι τέχνη και διασκέδαση δύσκολα συμβαδίζουν και ότι η καλή τζαζ απευθύνεται εξ ορισμού σε λίγους, τότε αξίζει να ακούσετε το Negroni’s Trio και τον καινούριο του δίσκο. Ο πιανίστας Jose Negroni γεννήθηκε στο Πόρτο Ρίκο, μεγάλωσε με τους ήχους της σάλσα και στο ξεκίνημα της καριέρας του έπαιξε με μεγάλα ονόματα της λατινοαμερικάνικης μουσικής (Papo Luca, Joese Luis Rodriguez, Chayanne). Από το 1995 που πέρασε στις απέναντι ακτές της Φλόριντα, ζει στο Μαϊάμι. Το 2001 μαζί με το γιο του Nomar (τύμπανα) και τον Jaime Rivera (ηλεκτρικό και ακουστικό μπάσο) έφτιαξε το Negroni’s Trio με το οποίο μέχρι σήμερα έχει ηχογραφήσει δύο δουλειές.
Ζωντανή ιστορία της τζαζ
Ακόμη κι αν δεν είστε φανατικοί φίλοι της τζαζ, αν έχετε ακούσει έστω και λίγους από τους κλασικούς δίσκους της εταιρείας Blue Note από τη δεκαετία του ’60, τότε σίγουρα θα έχετε ακούσει σε κάποια από αυτές και τον James Spaulding. Γιατί ο βετεράνος αυτός σαξοφωνίστας και φλαουτίστας παρόλο που δεν έχει ηχογραφήσει πολλούς δίσκους με το δικό του όνομα είναι ένας περιζήτητος σάιντμαν εκείνης της εποχής και έχει παίξει με τα περισσότερα από τα μεγάλα ονόματα που περιλαμβάνει ο κατάλογος της ιστορικής αυτής εταιρείας (Freddie Hubbard, Wayne Shorter, Horace Silver, Grant Green, Lee Morgan, Hank Mobley).
«H τζαζ σημαίνει διαφορετικά πράγματα για τον καθένα, ανάλογα με τη μόδα της εποχής. Αυτή τη στιγμή σημαίνει όμορφα κορίτσια με ένα πιάνο» μας είχε πει πριν από μερικούς μήνες σε μια συνέντευξή του στην ΑΠΟΨΗ ο γνωστός ντράμερ Bill Bruford, θέλοντας να αναδείξει το πρόβλημα εικόνας που παρουσιάζει η τζαζ, για το οποίο βέβαια στην προκειμένη περίπτωση δεν ευθύνονται οι γυναίκες αλλά το μάρκετινγκ. Για του λόγου το αληθές ας γνωρίσουμε πέντε εντελώς διαφορετικές δημιουργούς, διαφορετικές όσο και οι αμέτρητοι χρωματισμοί που συνθέτουν το ψηφιδωτό της τζαζ.
Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Γυναικεία Υπόθεση’
Σύνθετη απλότητα
Γνωριμία με τον πιανίστα Jon Weber από το Σικάγο, ένα από τα νέα και ανερχόμενα ονόματα της τζαζ που ξεχώρισαν μέσα στο 2004.
Σκοτάδι πριν το φως
Andrew Rathbun - Owen Howard Quintet: «Days Before And After» (Fresh Sound New Talent)
Κάποιοι δίσκοι σε γεμίζουν χαρά όχι μόνο γιατί δε χορταίνεις να τους ακούς αλλά και γιατί επιβεβαιώνουν ότι όσο κι αν η εμπορευματοποίηση σαρώνει τα πάντα υπάρχουν παντού άνθρωποι που αγαπούν και στηρίζουν τη τζαζ. Αυτό συμβαίνει και με το «Days Before And After», τον καινούριο δίσκο του Καναδού σαξοφωνίστα Andrew Rathbun σε συνεργασία με τον ντράμερ Owen Howard.
Νέα κατεύθυνση για τη μουσική
Με τον τρόπο που επέλεξε να προωθεί τη μουσική της και την επιτυχία του τελευταίου της δίσκου η Maria Schneider δίνει το σήμα στους καλλιτέχνες να την ακολουθήσουν και να πάρουν τον έλεγχο στα χέρια τους.
Πρώτα η μελωδία
Γνωρίσαμε τον Brian Patneaude το 2003 με το «Variations», ένα άλμπουμ που πολλά έντυπα (ανάμεσά τους και η ΑΠOΨΗ) το είχαν κατατάξει στα καλύτερα εκείνης της χρονιάς. Φέτος επανέρχεται με το «Distance» διατηρώντας σταθερό το κουαρτέτο του (George Muscatello κιθάρα, Ryan Lukas μπάσο και Danny Whelchel ντραμς).
Απ’ το Αιγαίο ως τη Νέα Υόρκη
Σπύρος Εξάρας, ένας έλληνας μουσικός που μετά το πέρασμα στην Αμερική κάνει το μεγάλο βήμα για μια σπουδαία διεθνή καριέρα με το δίσκο του “Phrygianics” που κυκλοφορεί από τη Blue Note.
Οι μουσικοί χτύποι της καρδιάς
Ο καινούριος δίσκος του σουηδού μπασίστα Bruno Raberg, ενός πετυχημένου δάσκαλου και δημιουργού και η σχέση της μουσικής παράδοσης της πατρίδας του με την Αφρική και τη τζαζ.
ολόκληρο το άρθρο
Rick McLaughlin: “Study Of Light” (Accurate)
Τζαζ «δωματίου» θα λέγαμε ότι είναι ο χαρακτηρισμός που ταιριάζει στο πρώτο προσωπικό άλμπουμ του μπασίστα Rick McLaughlin, που όπως και τα δύο άλλα μέλη του τρίο του, ο πιανίστας Greg Burk και ο σαξοφωνίστας Jeremy Udden, προέρχεται από της τάξεις μιας σπουδαίας σύγχρονης big band, της Either/Orchestra.
συνέχεια/read an english version
Fred Fried: “When Winter Comes” (Ballet Tree)
O 55χρονος κιθαρίστας Fred Fried γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης και ζει στη Μασαχουσέτη. Η ενασχόλησή του με την κιθάρα ήλθε κάπως καθυστερημένα, στα κολεγιακά του χρόνια, αφού στην εφηβεία του είχε ξεκινήσει με το κλαρινέτο. Συνειδητοποιώντας ότι οι κιθαρίστες τη ηλικίας του ήταν πολύ μπροστά από εκείνον προσπάθησε να καλύψει το χαμένο έδαφος με σκληρή μελέτη.
Τζαζ στο Μπέβερλι Χιλς
Δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν την εντύπωση ότι η τζαζ που παίζεται στη Δυτική Ακτή της Αμερικής είναι διαφορετική από αυτήν της Ανατολικής. Με αφορμή το γεγονός ότι η Δυτική Ακτή στη δεκαετία του ’50 ήταν το κέντρο της κουλ τζαζ και η έδρα των περισσότερων λευκών εκπροσώπων της, ο διαχωρισμός υιοθετήθηκε από τις εταιρείες και τους κριτικούς για να τους διευκολύνει στη δουλειά τους. Η άποψη αυτή σήμερα δεν έχει βέβαια καμιά σχέση με την πραγματικότητα.
