ΦΡΑΣΕΙΣ / PHRASES

Όψεις του Dylan
Jewels and Binoculars: “Ships with tattooed sails” (Upshot records)
Η ιδέα για την ενσωμάτωση των τραγουδιών του Bob Dylan στο τζαζ ρεπερτόριο δεν είναι φυσικά καινούρια. Tο “Blowin’ in the Wind” διασκευαζόταν ήδη από το 1963 από τον Stan Getz στο “Reflections” και ένα χρόνο αργότερα από τον πιανίστα Ray Bryant στη ζωντανή του ηχογράφηση “Live at Basin Street”. Μια γρήγορη αναδρομή στο χρόνο μάς φέρνει στο μυαλό διασκευές του “My Back Pages” από τον Keith Jarrett, του “Mr. Tambourine Man” από την Abbey Lincoln, του “Just Like a Woman” από τον Bill Frisell, του “Times they are A-Changing” από τον Joshua Redman, του “Lay, Lady Lay” από την Cassandra Wilson. Πέρσι ο πιανίστας Jamie Saft (John Zorn, Bobby Previte) κυκλοφόρησε με το τρίο του ένα ολόκληρο άλμπουμ με τραγούδια του Dylan. Όμως η δημιουργία ενός σχήματος που να παίζει αποκλειστικά και μόνο τη μουσική του και το οποίο έχει κιόλας στο ενεργητικό του τρία άλμπουμ, είναι σίγουρα δίχως προηγούμενο.
συνέχεια

Chris Crocco Fluid Trio: “The Chris Crocco Fluid Trio” (self-published)
Δεν ξέρω αν ο τρόπος που παίζει κιθάρα ο Chris Crocco τον οδήγησε στο να φτιάξει ένα γκρουπ χωρίς μπασίστα, ή αν έγινε το ακριβώς αντίστροφο. Όπως και να συνέβη πάντως το στυλ του, όπως τουλάχιστον ακούγεται στο πρώτο του CD, είναι ιδιόμορφο και τον κάνει να διαφέρει αρκετά από τους γνωστούς κιθαρίστες που έχουν παίξει με το ελλειπτικό τρίο κιθάρα - σαξόφωνο - ντραμς, όπως για παράδειγμα ο Bill Frisell (στο Paul Motian Trio με τον Joe Lovano) ή ο Charlie Hunter με το τρίο του. Δεν ακούμε από τις χορδές του ούτε τις διαρκείς παραμορφώσεις και τις εκρήξεις του πρώτου, ούτε την άμεση σύνδεση με το φανκ και την τεράστια γκάμα της οκτάχορδης του δεύτερου.
συνέχεια/read it in english

Steve Huffsteter Big Band: “Live at Café 322” (Specs-X Music)
Πέντε δεκαετίες στη μουσική κουβαλάει στην πλάτη του ο Steve Huffsteter. Από το 1960 που ξεκίνησε, συνόδευσε με την τρομπέτα του μεγάλες φωνές (Ella Fitzgerald, Tony Bennett, Nat King Cole, Mel Torme) και έπαιξε με τις περισσότερες από τις μεγάλες big band της δυτικής ακτής (Louie Bellson, Benny Carter, Shorty Rogers, Bill Watrous, Bill Hollman, Toshiko Akiyoshi). Παρόλα αυτά οι προσωπικές του ηχογραφήσεις μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού.
συνέχεια

Jamie Oehlers Double Drummer Group: “You R Here” (Jazzhead)
Συγκροτήματα με δύο ντράμερ συναντάμε συχνότερα στο ροκ και γνωστότερα όλων είναι οι Allman Brothers και οι Grateful Dead. Στη τζαζ η πιο γνωστή περίπτωση είναι αυτή του Ornette Coleman με το διπλό κουαρτέτο του.
Για τον σαξοφωνίστα Jamie Oehlers από τη Μελβούρνη, το Double Drummer Group προέκυψε εντελώς συμπτωματικά, όταν σε μια εμφάνισή του είχαν κατά λάθος ειδοποιηθεί και ο Simon Barker και ο Ben Vanderwal. Ο Oehlers ανέβηκε και με τους δύο στη σκηνή, του άρεσε η ιδέα και το αποτέλεσμα και συνέχισε να παίζει μαζί τους. Το “You R Here” ηχογραφήθηκε ζωντανά μέσα σε ένα διήμερο τον Μάρτιο του 2006 και κυκλοφορεί σε δύο ξεχωριστά CD.
συνέχεια/read it in english

Saco Yasuma: “Another Rain” (Leaf Note Productions)
Βήμα-βήμα οδηγήθηκε η Saco Yasuma στον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό. Σπούδασε κλασικό πιάνο και όσο μεγάλωνε στην Ιαπωνία άρχισε να γράφει ποπ τραγούδια και να παίζει ροκ, φανκ και ρέγκε. Ύστερα, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, άφησε το Τόκιο για χάρη της Νέας Υόρκης και ανακαλύπτοντας τη τζαζ και τους λατινοαμερικάνικους ρυθμούς, άφησε το πιάνο για χάρη του σαξοφώνου.
συνέχεια

Πλησιάζοντας προς το κλείσιμο της πρώτης δεκαετίας του αιώνα, είναι ολοφάνερο ότι βαδίζουμε προς το τέλος της μουσικής όπως την ξέραμε. Το τέλος των δισκάδικων, το τέλος των δισκογραφικών εταιρειών, το τέλος του CD, το τέλος του άλμπουμ. «Η μουσική βρίσκεται σε έναν πολύ περίεργο τόπο αυτόν τον καιρό. Και είμαι σκεφτικός για το αν μπορώ να στηρίζομαι σε αυτό το μέσο - το άλμπουμ - που θεωρείται πια ξεπερασμένο για να εκφράσω τις μουσικές μου ιδέες», δηλώνει κατηγορηματικά στην Ελευθεροτυπία ο Elvis Costello, ένας από τους πιο παραγωγικούς σε άλμπουμ μουσικούς της τελευταίας τριακονταετίας. Και παρόλο που δυσκολευόμαστε να φανταστούμε τη σχέση μας με τη μουσική χωρίς αυτό το μέσο και να πιστέψουμε ότι οι δίσκοι με τους οποίους έχει συνδεθεί κάθε στιγμή της ζωής μας σύντομα θα αποτελούν αρχειακό υλικό, δεν έχουμε λόγο να μην τον πιστέψουμε. Όμως περισσότερο από το μέσο με το οποίο ακούμε μας ενδιαφέρει το τι ακούμε, και το 2007 μας έδωσε τη δυνατότητα να ακούσουμε πραγματικά καλή μουσική.
συνέχεια