Μουσική με το μικροσκόπιο
The Necks: “Townsville” (ReR)
«Όταν έπαιζα σε κλασικά ρεσιτάλ, κονσέρτα και ηχογραφήσεις, πριν ξεκινήσω παρατηρούσα ότι μου έλειπε κάποιο βασικό συναίσθημα. Δεν μπορούσα να καταλάβω ποιο ήταν, αλλά όταν εκάθησα και το σκέφτηκα συνειδητοποίησα ότι οφειλόταν στο γεγονός ότι ήξερα εκ των προτέρων όλα όσα θα συνέβαιναν. Μπορεί να παίξω καλά, σκέφτηκα, μπορεί καταπληκτικά, μπορεί και απαίσια, αλλά ξέρω όλες τις νότες που θα ακουστούν και δεν έχω καν ανέβει στη σκηνή. Θέλω λοιπόν να είμαι ελεύθερος να διαλέξω τι να κάνω και πότε να το κάνω».
Αυτές οι φράσεις του Keith Jarrett, σε μια συνέντευξή του πριν από μερικά χρόνια, συνοψίζουν με τον απλούστερο τρόπο και τη μουσική σκοπιά των Necks, ενός όχι μόνο από τα πιο ξεχωριστά πιάνο τρίο, αλλά και από τα πιο ιδιόμορφα μικρά σύνολα που έχουμε ακούσει την τελευταία εικοσαετία. Όταν ο πιανίστας Chris Abrams, ο μπασίστας Lloyd Swanton και ο ντράμερ Tony Buck ανεβαίνουν πάνω στη σκηνή δεν έχουν την παραμικρή ιδέα τι πρόκειται να ακολουθήσει. Κάποιος από τους τρεις θα ξεκινήσει με ένα στοιχειώδες μελωδικό ή ρυθμικό σχήμα και πάνω σε αυτό θα χτίσουν ολόκληρη την εμφάνισή τους, κινούμενοι για μια περίπου ώρα – όση και η διάρκεια του σετ τους – με μια ατέλειωτη ακολουθία μικρών, μετά βίας αντιληπτών αλλαγών, ανάμεσα στο μινιμαλισμό, το πειραματικό ροκ και την αυτοσχεδιαζόμενη μουσική.
συνέχεια
