Jane Ira Bloom – Mitch Paliga

Πιστοί στο σοπράνο σαξόφωνο
Απ’ όλους τους μουσικούς που καθόρισαν με το παίξιμό τους τη θέση που έχει σήμερα στη τζαζ το σοπράνο σαξόφωνο μόνο ο Steve Lacy έπαιζε αποκλειστικά αυτό το όργανο. Ο Sidney Bechet συνέχισε μέχρι το τέλος να παίζει και κλαρινέτο, ενώ ο Coltrane, ο Wayne Shorter κι ο Evan Parker δεν άφησαν ποτέ για χάρη του το τενόρο. Αλλά και οι περισσότεροι νεότεροι μάστερ όπως ο Louis Sclavis, ο Branford Marsalis και ο James Carter δεν δίνουν την αποκλειστικότητα στο μικρότερο από τη βασική τετράδα των σαξοφώνων. Ακόμη κι ο Dave Liebman που στο μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του με αυτό προσπάθησε να επεκτείνει τους εκφραστικούς του ορίζοντες, εδώ και πάνω από δέκα χρόνια επιστρέφει τακτικά στο τενόρο του. Ανάμεσα στους αφοσιωμένους θιασώτες του σοπράνο η Jane Ira Bloom κατέχει μια ξεχωριστή θέση εδώ και τρεις δεκαετίες, ενώ ο λιγότερο γνωστός Mitch Paliga κάνει αισθητή την παρουσία του με τον καινούριο του δίσκο.

Nick Vayenas

Nick Vayenas: “Synesthesia” (World Culture Music)
Συναισθησία λέγεται το πρώτο άλμπουμ του Nick Vayenas, λέξη που σημαίνει ότι ένα ερέθισμα μπορεί να προκαλεί παραπάνω από μια αισθήσεις. Ο τίτλος επιλέχθηκε γιατί πρόθεση του ελληνικής καταγωγής νεοϋορκέζου τρομπονίστα είναι να ερεθίσει με τη μουσική του όχι μόνο τα αυτιά αλλά και τα μάτια, αντιστοιχίζοντας τις μελωδίες των κομματιών με το θέμα ενός πίνακα ζωγραφικής, την αρμονία με τα χρώματα και το ρυθμό με το καναβάτσο.

Rufus Cappadocia

Rufus Cappadocia: “Songs for Cello” (Velour)
Ο Καναδός τσελίστας Rufus Cappadocia δηλώνει ότι ανακάλυψε τη δική του φωνή παίζοντας στους δρόμους του Μόντρεαλ. Σπούδασε κλασική μουσική αλλά τον συγκινούσαν περισσότερο ο Coltrane, ο Jimi Hendrix και ο B.B. King, όπως και η μουσική της μέσης ανατολής, της Αφρικής και των Βαλκανίων. Άρχισε να χρησιμοποιεί ένα ηλεκτρικό τσέλο δικής του επινόησης με μια έξτρα μπάσα χορδή και να παίζει στους δρόμους και στους σταθμούς το μετρό. Ύστερα έζησε σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, γνώρισε από κοντά το φλαμένκο, την τσιγγάνικη, την κέλτικη, τη βαλκανική, την αραβική μουσική και συνεργάστηκε με πολλά σχήματα, ανάμεσά τους και ο Λαβύρινθος του Ross Daly. Όλα αυτά συνέβαλαν στο να διαμορφώσει ένα στυλ που δύσκολα κατατάσσεται σε κάποια κατηγορία.

Christof May

Christof May: “Maygus” (Double Moon)
Ο Christof May έπαιξε μπάσο κλαρινέτο και στα δύο άλμπουμ της τραγουδίστριας Susanne Abbuehl στην ECM, αλλά στο πρώτο προσωπικό CD του δεν βρίσκουμε πολλά από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν συνήθως αυτή την εταιρία. Το “Maygus” έχει τον ηλεκτρισμό του Miles Davis της δεκαετίας του ’70 και ένα τίτλο λογοπαίγνιο, που σχηματίζεται από το επώνυμο του γερμανού σαξοφωνίστα/κλαρινετίστα και το άλμπουμ του Miles “Dark Magus” του 1974. Η επίδραση του Miles γίνεται αντιληπτή περισσότερο στο μπακγκράουντ σαν άποψη, σαν μουσική θεώρηση, παρά στο ίδιο το άκουσμα, με τον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό να εξελίσσεται πάνω σε ένα σταθερό ηλεκτρισμένο γκρουβ.

Nicholas Payton

Nicholas Payton: “Into the Blue” (Nonesuch)
Η Νέα Ορλεάνη γεννά μεγάλους τρομπετίστες και ο Nicholas Payton συνεχίζει την παράδοση της πόλης του. Ξεκίνησε ως προστατευόμενος του Wynton Marsalis και του πατέρα του Ellis, αλλά εσχάτως απαρνήθηκε την «καθαρότητα» για χάρη του ηλεκτρισμού, του φιούζον και του χιπ-χοπ. Κάπου στο μέσο αυτής της απόστασης τον βρίσκουμε στο καινούριο του CD, σε παραγωγή του Bob Belden, να κινείται μεταξύ της straight jazz και -κυρίως λόγω των Fender Rhodes του Kevin Hays- του ηλεκτρικού ήχου. Το κουιντέτο του συμπληρώνουν ο μπασίστας Vicente Archer, ο ντράμερ Marcus Gilmore (εγγονός του Roy Haynes) και ο περκασιονίστας Daniel Sadownick.

Brad Mehldau

Brad Mehldau Trio: “Live” (Nonesuch)
Από τα αμέτρητα πιάνο τρίο που εμφανίστηκαν από τη δεκαετία του ’90 και μετά, τρία είναι αυτά που περισσότερο από όλα κατάφεραν να παρουσιάσουν ένα εντελώς δικό τους κόνσεπτ, να έχουν και εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία και να ασκήσουν τεράστια επιρροή σε αυτά που τα ακολούθησαν: οι E.S.T. του αξέχαστου Esbjorn Svensson, οι Bad Plus και το Brad Mehldau Trio. Οι πρώτοι με δικές τους κατά κανόνα συνθέσεις, οι δεύτεροι μοιράζοντας το ρεπερτόριό τους ανάμεσα σε δικά τους κομμάτια και σε ποπ και ροκ τραγούδια, ενώ οι τελευταίοι με ένα ιδιόρρυθμο μίγμα από πρωτότυπες συνθέσεις, στάνταρντ και διασκευές σε παλιά και νεότερα ροκ κομμάτια