Παράλληλοι δρόμοι
Ο νεοϋορκέζος πιανίστας Michael Jefry Stevens πέρασε τα εφηβικά του χρόνια στη Φλόριντα παίζοντας ροκ εν ρολ με μια Farfisa. Όταν στα δεκαοκτώ του άκουσε για πρώτη φορά το “Kind of Blue” και τον Coltrane, αισθάνθηκε κάτι σαν σοκ κι άρχισε να αφιερώνει όλο του το χρόνο στη μελέτη της τζαζ. Λίγο αργότερα ξαναγύρισε στη Νέα Υόρκη, σπούδασε υπό την καθοδήγηση μεγάλων μουσικών και ξεκίνησε να ηχογραφεί. Πρώτα με τον σαξοφωνίστα Mark Whitecage κι ύστερα με τον Herb Robertson, τον Dom Minasi, τον Dominic Duval. Ανάμεσα στα πολλά γκρουπ που συμμετείχε σε ηγετικό ρόλο ήταν το Mosaic Sextet στα τέλη της δεκαετίας του ’80, με τον Dave Douglas τότε στα πρώτα του βήματα και μια σειρά από σχήματα με τα οποία εξακολουθεί να δουλεύει μέχρι σήμερα: το κουαρτέτο Conference Call (με τον σπουδαίο γερμανό σαξοφωνίστα και κλαρινετίστα Gebhard Ullman), το Stevens, Siegel, Ferguson Trio, το Fonda/Stevens Group, τους In Transit. Σήμερα με πάνω από 50 δίσκους στο ενεργητικό του και εγκατεστημένος στο Μέμφις είναι παραγωγικότερος από ποτέ. «Για μένα η μουσική πάνω απ’ όλα είναι έκφραση ομορφιάς. Κι αυτό προσπαθώ να εκφράσω. Την ομορφιά, που μπορεί να εμφανιστεί με διάφορους τύπους και σχήματα» δηλώνει εμφατικά. Και πράγματι ακούγοντας στη σειρά πέντε από τους δίσκους που κυκλοφόρησε τους τελευταίους μήνες, καταλαβαίνουμε απόλυτα τι εννοεί, καθώς δύσκολα πιστεύουμε ότι στη θέση του πιανίστα και του leader σε αυτές τις τόσο διαφορετικές μεταξύ τους δουλειές, βρίσκεται ένα και το αυτό πρόσωπο.

Το Fonda/Stevens Group είναι το κύριο όχημα της εικοσάχρονης συνεργασίας του Stevens με τον μπασίστα Joe Fonda (παίζουν μαζί και στους Conference Call). Το “Trio”, ηχογραφημένο ζωντανά στην Κρακοβία της Πολωνίας, τους βρίσκει σε μια από τις συχνές επισκέψεις τους τον τελευταίο καιρό στην ανατολική Ευρώπη. Είναι το ένατο άλμπουμ που κυκλοφορούν, αλλά το πρώτο στο οποίο εμφανίζονται ως τρίο, με τον Harvey Sorgen στα τύμπανα και χωρίς τον τρομπετίστα Herb Robertson που όλα αυτά τα χρόνια είχε σταθερή θέση στο γκρουπ, ούτε και τον Mark Whitecage που συμμετείχε στα στις πρώτες τους ηχογραφήσεις. Το interactive αυτό τρίο δεν ακολουθεί τη συνήθη σειρά θέμα - αυτοσχεδιασμοί - θέμα, αλλά χρησιμοποιεί ελεύθερες αρμονικές και ρυθμικές φόρμες που ευνοούν τον ανοιχτό διάλογο, καθώς τα τρία όργανα κυμαίνονται συνεχώς μεταξύ λυρισμού, πειραματισμών και δυναμικής κίνησης.

Αντίθετα στο “Get Out of Town” ο Stevens μαζί με τον μπασίστα Tim Ferguson και τον ντράμερ Jeff “Siege” Siegel, ως Stevens, Siegel & Ferguson Trio, ακουμπά τον παραδοσιακό ήχο του πιάνο τρίο που μοιράζει το ρεπερτόριό του σε στάνταρντς και πρωτότυπες συνθέσεις που ακούγονται σαν στάνταρντς. Με πεντακάθαρο ήχο, περίσσευμα ευαισθησίας και νοσταλγική διάθεση, αλλά και με τη ζωηράδα και την έξαψη της κίνησης του σουίνγκ, οι τρεις τους περνούν από δρόμους που τους έχουμε ταξιδέψει αμέτρητες φορές, αλλά που δε μας κάνει κανένα κόπο να τους ξαναδιασχίσουμε και να δούμε τις ομορφιές τους έχοντας εκείνους στο τιμόνι.
Το “For the Children” που προέρχεται από το αρχειακό υλικό της εταιρείας Cadence (ηχογραφήθηκε το 1995) έχει μεγάλο ενδιαφέρον για δύο κυρίως λόγους. Πρώτα γιατί μας δίνει την ευκαιρία να ακούσουμε τον Dave Schnitter, έναν ξεχασμένο σαξοφωνίστα, παρόλο που για μια πενταετία (από το 1974 ως το 1979) ήταν ένας από τους Jazz Messengers του Art Blakey. Κι ύστερα γιατί είναι μια από τις σπάνιες φορές που συναντάμε τον μπασίστα Dominic Duval μαζί με τον ντράμερ Jay Rosen σε ένα καθαρά mainstream σετ, το οποίο υπογράφεται εξολοκλήρου από τον πιανίστα. Το φύσημα του Schnitter που πηγάζει κατευθείαν από το χαρντ μποπ και τον Dexter Gordon απογειώνεται κατακόρυφα στο “Graduation” και το “Patato’s Song” και χώνεται σε μια καπνισμένη μπλουζ ατμόσφαιρα με το “The Hunt”, ενώ ο Stevens ακόμα και στις πιο δυναμικές του στιγμές έχει ένα πολύ γλυκό και μελωδικό άγγιγμα.

Στο “Songbook” ο πιανίστας μάς φανερώνει μια ακόμη πλευρά του, εκείνη του τραγουδοποιού. Σ’ αυτή τη ζωντανή ηχογράφηση από το 2000, το straight ahead υλικό που συνέθεσε ο Stevens μεταμορφώνεται κυριολεκτικά από την πληθωρική παρουσία του Miles Griffith και τα απίστευτα πράγματα που ως συνήθως κάνει με τα φωνητικά του. Σκατ, ψίθυροι, σφυρίγματα, σπιρίτσουαλ χρωματισμοί, βραχνές κορώνες και τσιρίγματα εναλλάσσονται συνεχώς με τις όμορφες μελωδίες των τραγουδιών και τα σόλο από τον Stevens και το σαξόφωνο της Sue Terry.

Τέλος με το ευρωπαϊκό κουαρτέτο του In Transit και το “Moving Stills” ο πιανίστας ακολουθεί μια εκ διαμέτρου αντίθετη πορεία. Πλαισιωμένος από τρεις ικανότατους Ελβετούς αυτοσχεδιαστές δημιουργεί δώδεκα στιγμιαίες συνθέσεις, ηχογραφημένες μια και έξω σε ένα στούντιο της Ζυρίχης. Με αιχμή το οξύ άλτο και το σοπράνο του Jurg Solothurnmann και την ατονική κίνηση του Stevens πάνω στα πλήκτρα, το γκρουπ κατευθύνεται προς το άγνωστο, «εκφράζοντας κάτι που δεν ξέρουν εκ των προτέρων ούτε τι είναι ούτε από πού προέρχεται» όπως λέει και ο σαξοφωνίστας και «έχοντας βασικό προσανατολισμό την πράξη, την έκβαση, το δρόμο».
Επαφή: www.michaeljefrystevens.com

Συνέντευξη με τον Michael Jefry Stevens

Άρχισες να παίζεις πιάνο από πολύ μικρός. Πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι με τη τζαζ;
Άρχισα τα μαθήματα πιάνου όταν ήμουν πέντε ετών. Μελέτησα για δυο-τρία χρόνια μέχρι που η οικογένειά μου μετακόμισε από τη Νέα Υόρκη στο Μαϊάμι. Αργότερα άρχισα να παίζω Farfisa σε ένα ροκ εν ρολ γκρουπ μέχρι τα δεκαοκτώ μου. Επίσης από δέκα έως δεκαοκτώ ετών έπαιζα τρομπόνι στη μπάντα του σχολείου μου. Κάπου εκεί άκουσα για πρώτη φορά τζαζ και την ερωτεύτηκα αμέσως. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Σου πήρε καιρό να αρχίσεις τις ηχογραφήσεις;
Άρχισα να ηχογραφώ τη μουσική μου από τα τέλη της δεκαετίας του ’70, αλλά δεν είχα κυκλοφορήσει τίποτα μέχρι το 1990 περίπου που βγήκε το πρώτο μου CD. Ήταν με τον Mark Whitecage και τους Liquid Time, όπου συμμετείχαν ο Dave Douglas, ο Joe Fonda και ο Peter Perfido που την ίδια χρονιά είχε τραγικό τέλος σε ένα ατύχημα με μοτοσυκλέτα.

Όταν κάποτε ρώτησες τον sir Roland Hanna τι έπρεπε να κάνεις για να καταλάβεις το μπίμποπ σου είπε να μελετήσεις Μπαχ. Σε τι βαθμό πιστεύεις ότι είχε αναπτυχθεί η τέχνη του αυτοσχεδιασμού πριν τη τζαζ;
Έχω την αίσθηση ότι οι περισσότεροι από τους μεγάλους συνθέτες ήταν και αυτοσχεδιαστές. Πιστεύω ότι η κύρια διαφορά είναι ότι η τζαζ έχει αναπτύξει τη γλώσσα του ομαδικού αυτοσχεδιασμού τα τελευταία 100 χρόνια, κάτι που θεωρώ ως μέγιστη συμβολή στην εξέλιξη του ανθρώπου!

Όπως γράφεις στο εξώφυλλο του CD “Trio” αισθάνεσαι ότι ενδιαφέρεσαι όλο και περισσότερο για την κατάσταση του πλανήτη. Με τι τρόπο σε επηρεάζουν οι κοινωνικοπολιτικές σου ανησυχίες ως καλλιτέχνη;
Με επηρεάζουν όχι μόνο ως καλλιτέχνη αλλά και ως κάτοικο αυτού του πλανήτη. Η γη έχει περιορισμένους φυσικούς πόρους που τους σπαταλάμε εγωιστικά και με βουλιμία. Σαν καλλιτέχνης ταξιδεύω σε ολόκληρο τον κόσμο και διαπιστώνω από πρώτο χέρι την καταστροφή και την ερήμωση που απλώνεται στον εύθραυστο πλανήτη μας. Αυτή τη στιγμή πιστεύω ότι το ανθρώπινο είδος δεν θα επιβιώσει μετά από 100 χρόνια. Ελπίζω να κάνω λάθος!

Μπορείς να μας δώσεις μια εικόνα του πως είναι να περνάς από την αρχική έμπνευση στην εκτέλεση ή στην ηχογράφηση;
Νομίζω ότι μεγαλύτερη σημασία έχει το πώς εξελίσσονται οι αρχικές ιδέες του συνθέτη και καρποφορούν μέσα από τη σκληρή δουλειά. Με αυτή την έννοια το να παίζω συνεχώς τα ίδια κομμάτια με μια ομάδα μουσικών επιτρέπει στο συνθέτη μέσα μου να δουλεύει διάφορα «μουσικά προβλήματα» καθώς προετοιμαζόμαστε για μια ηχογράφηση. Όταν πια φτάνουμε στο στούντιο, η μουσική έχει γίνει σε τέτοιο βαθμό κομμάτι μας ώστε παίζουμε σαν να βρισκόμαστε σε συναυλία.

Πώς καταφέρνεις να παίζεις τόσο διαφορετικά πράγματα με κάθε σου πρότζεκτ και να είσαι ειλικρινής και αληθινός σε αυτό που κάνεις;
Όλοι μας έχουμε διαφορετικές πλευρές. Μας αρέσει η σοκολάτα όπως και η σαμπάνια, ή μας αρέσει ο τόνος αλλά μπορεί να μισούμε το χαβιάρι. Μας αρέσει το βουνό αλλά τρελαινόμαστε και για τον ωκεανό, ή σιχαινόμαστε το κάμπινγκ αλλά μας αρέσουν οι περίπατοι. Κατά κάποιο τρόπο έχουμε μέσα μας το παράδοξο. Παίζω τη μουσική που μου αρέσει. Προσπαθώ να μην είμαι υπερβολικά θορυβώδης και να μην παίζω εντελώς ηλεκτρική μουσική.

Εμφανίζεσαι πολύ συχνά στην Ευρώπη και τώρα τελευταία στην Ανατολική Ευρώπη. Ποιες διαφορές διακρίνεις ανάμεσα στα ευρωπαϊκά και τα αμερικάνικα ακροατήρια;
Στην Αμερική ο περισσότερος κόσμος δεν έχει παιδεία. Έχει εθιστεί στην τηλεόραση, την πλαστική τροφή και το εμπορικό ραδιόφωνο. Πιστεύει τους μύθους που προβάλλουν η τηλεόραση και ο κινηματογράφος. Οι ειδήσεις που διαβάζουμε στις εφημερίδες είναι κυρίως τοπικές. Δεν έχουμε πραγματικό ενδιαφέρον για τα διεθνή θέματα. Στη δυτική Ευρώπη τα ακροατήρια έχουν μια υπέροχη καλλιτεχνική παράδοση σε σχέση με την οποία μπορούν να εκτιμούν όλες τις τέχνες. Ζουν σε αρχαίες, μεγαλοπρεπείς πόλεις που αναδίνουν ομορφιά και καλλιτεχνική αρτιότητα. Αλλά είναι λίγο μπουχτισμένα γιατί είχαν την ευκαιρία να ακούσουν ο,τιδήποτε ήθελαν. Στην ανατολική Ευρώπη ο κόσμος είναι πεινασμένος για μεγάλη τέχνη και μουσική. Οι άνθρωποι είναι ενθουσιώδεις και υπάρχει πολύς νέος κόσμος που έρχεται στις συναυλίες μας. Κάτι που δεν συμβαίνει ούτε στη Δυτική Ευρώπη ούτε στην Αμερική.

Όταν παίζεις πάνω στη σκηνή είσαι απόλυτα συγκεντρωμένος σε αυτό που κάνεις ή προσπαθείς να ανοίξεις διάλογο με τους ακροατές; Αισθάνεσαι ποτέ την ανάγκη να αλλάξεις κατεύθυνση για να γίνεις πιο αρεστός στους ακροατές;
Σχεδιάζω τις εμφανίσεις μου έχοντας στο μυαλό μου τον ακροατή. Θέλω να πω ότι παίζω μια μεγάλη μουσική ποικιλία σε κάθε σετ, λίγη δυνατή μουσική, λίγη ατονική, κάποια μπλούζι πράγματα, μερικές πολύ όμορφες μπαλάντες. Αλλά πολύ σπάνια αλλάζω το σετ αφού ξεκινήσουμε να παίζουμε εξαιτίας της ανταπόκρισης του κοινού. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι σχεδόν πάντα ο κόσμος αντιδρά πολύ όμορφα, είναι έξυπνος και συντονίζεται με την ενέργεια της συναυλίας. Αν η ενέργεια είναι αληθινή, θετική και δυναμική συνήθως ανταποκρίνεται ανάλογα.

Ποιοι είναι οι πιανίστες που σου αρέσουν περισσότερο αυτό τον καιρό;
O Kenny Werner, o Jacky Terrason, o Bruce Barth, o David Berkman, o Chano Dominguez, o Bill Charlap, o Bruce Hornsby, o Herbie Hancock, o Hermeto Pascoal, o Jason Moran, o Keith Jarrett, o Steve Kuhn, o Vijay Iyer, o Mulgrew Miller, o McCoy Tyner, o Chick Corea, o Hank Jones, o Cedar Walton, o Paul Bley, o Misha Mengelberg, η Roberta Piket, για να αναφέρω μόνο λίγους…

Οι μπίζνες της μουσικής γίνονται εμπόδιο στη δημιουργικότητά σου;
Πολύ δύσκολη ερώτηση. Σε γενικές γραμμές η μουσική βιομηχανία ενδιαφέρεται μόνο για τις πωλήσεις. Με αυτή την έννοια οι ομορφότεροι, οι νεαρότεροι και οι ελκυστικότεροι καλλιτέχνες έχουν και τις μεγαλύτερες πιθανότητες να προκαλέσουν το ενδιαφέρον της για να τους προωθήσει. Από την άλλη το δίκτυο των ανεξάρτητων προμότερ της τζαζ, των παραγωγών, των ραδιοφωνικών σταθμών κτλ. είναι πολύ ευρύ και ποικίλο. Έτσι αν χρησιμοποιήσεις τη δημιουργικότητά σου για να ξεκαθαρίσεις το δικό σου ήθος, με το χρόνο θα δημιουργήσεις ένα μεγάλο δίκτυο επαφών. Μπορεί να μην κερδίζεις πολλά αλλά θα φτάσεις σε πολύ ικανοποιητικό καλλιτεχνικό επίπεδο. Λίγο-πολύ αυτό το δρόμο έχω επιλέξει και ο πολύ καλός μου φίλος και επί σειρά χρόνων συνεργάτης Joe Fonda με έχει βοηθήσει πάρα πολύ να πετύχω τους καλλιτεχνικούς μου στόχους.

Jazz & Tzaz, Ιούνιος 2008

Avishai Cohen Trio: “Gently Disturbed” (RazDaz Records)
Ο μπασίστας Avishai Cohen είναι ένας από τους πολλούς αξιόλογους ισραηλινούς μουσικούς της τζαζ που έχουμε ακούσει τα τελευταία 10-15 χρόνια (ανάμεσά τους και ο συνονόματος του που παίζει τρομπέτα) και αν όχι ο πρώτος σίγουρα ένας από τους πρώτους που καθιερώθηκε διεθνώς, με αφετηρία τη συμμετοχή του στους Origin του Chick Corea. Εδώ και λίγα χρόνια έχει εγκατασταθεί μόνιμα στην πατρίδα του και ηχογραφεί για τη δική του εταιρεία RazDaz.

Έχοντας παίξει και με άλλους εκτός του Corea σπουδαίους πιανίστες, όπως ο Brad Mehldau και ο Danilo Perez, όντας κι ο ίδιος ένας επαρκής πιανίστας, έχει αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση με το πιάνο. Η σχέση αυτή προβάλλεται στο “Gently Disturbed”, το πρώτο αμιγώς πιάνο τρίο άλμπουμ που κυκλοφορεί. Μαζί του ο σταθερός του ντράμερ Mark Guiliana και ο μόλις 21 ετών Shai Maestro, το δεύτερο - μετά τον Yaron Herman - μεγάλο ταλέντο του πιάνου από το Ισραήλ που γνωρίζουμε μέσα σε διάστημα λίγων μηνών. Εννιά συνθέσεις του Cohen (οι δύο από κοινού με τον Guiliana και τον Maestro) και δύο παραδοσιακά τραγούδια θέτουν σε κίνηση την τηλεπαθητική επικοινωνία των τριών μουσικών και μια διαρκή συνομιλία ανάμεσα στη τζαζ και την πλούσια εβραϊκή παράδοση, με συχνές παρεκκλίσεις προς το ροκ, την ποπ και την κλασική μουσική. Μελωδίες, αρμονίες και ρυθμοί ρέουν με τέτοια ταχύτητα και αφθονία που συνειδητοποιούμε αμήχανα με πόση ευκολία και πόση δύναμη μας παρασύρει αυτή η μουσική με το πρώτο κιόλας άκουσμα. Ο Cohen είναι απίστευτος σολίστας, αυτό δε χωρά αμφιβολία, το ίδιο ικανοί και οι δύο συνεργάτες του. Είναι όμως η φαντασία στο παίξιμό τους και το απόλυτο δέσιμο αυτής της μικρής ομάδας που απογειώνει το “Gently Disturbed” και φανταζόμαστε ότι είναι δύσκολο να ακούσουμε ένα καλύτερο πιάνο τρίο άλμπουμ αυτή τη χρονιά.
www.razdazrecordz.com

Jazz & Tzaz, Ιούνιος 2008

Gregg August Sextet: “One Peace” (Iacuessa Records)
Στο πέρασμα του από την Ευρώπη και ειδικά στα δύο χρόνια που κράτησε τη θέση του μπασίστα στη La Orquestra Ciutat της Βαρκελώνης, ο Gregg August γνώρισε την κουλτούρα των λατίνων. Μέσω αυτής ενδιαφέρθηκε για τη λατινοαμερικάνικη μουσική και γυρνώντας στην Αμερική μελέτησε με τον μπασίστα Andy Gonzalez και έπαιξε στο γκρουπ του Ray Barretto. Όλα αυτά μεταφέρθηκαν στο πρώτο του CD “Late August” που ήταν ποτισμένο με λατινοαμερικάνικους ρυθμούς, αλλά περιορίζονται στην καινούρια του δουλειά κι έτσι το “One Peace” μένει απερίσπαστο στη straight τζαζ.

Το ότι εκτός από εξαιρετικός μπασίστας είναι και πολύ καλός συνθέτης, αλλά και το ότι το σταθερό του γκρουπ περιλαμβάνει σπουδαία ονόματα της νέας γενιάς, γίνεται εμφανές από το πρώτο κιόλας κομμάτι του CD. Ο August με τον Luis Perdomo (πιάνο) και τον E.J. Strickland (τύμπανα) στο rhythm section και ο Myron Walden (άλτο), ο Yosvany Terry που εναλλάσσεται με τον Stacy Dillard (τενόρο) και ο John Bailey (τρομπέτα) στα πνευστά, φτιάχνουν ένα σεξτέτο με καθαρό, βασισμένο στο χαρντ μποπ ήχο που με σταθερό πάτημα κινείται διαρκώς μπροστά, αν και κάπου κάπου εκτρέπεται προσωρινά στους πλάγιους δρόμους του Ornette Coleman (στο “Contradiction” και σε ορισμένα περάσματα του “Nastissimo”). Πλούσια αρμονικά περιγράμματα, υποδειγματικά δομημένα σόλο και τέλεια αίσθηση του ρυθμού, ντύνουν τις όμορφες μελωδίες, όλες γραμμένες από τον μπασίστα. Συνολικά ένα άλμπουμ που επιβεβαιώνει την τάση να συναντάμε τη σπουδαία μουσική ολοένα και περισσότερο μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Επαφή: www.greggaugust.com

Jazz & Tzaz, Ιούνιος 2008

an english version of the review

Gregg August’s stay in Europe and especially his two-year tenure as the bassist of La Orquestra Ciutat in Barcelona, made him familiar with the Latin culture. This led him to be interested in Latin-American music and after returning to the states he studied with bassist Andy Gonzalez and played with the group of Ray Barretto. All these were conveyed to his debut CD that was imbued in latin rhythms, but they are not equally tangible in “One Peace”, his second album as a leader, which direction is straight ahead jazz.

The fact that he is an incredible bass player and a gifted composer too and that his working group includes high-class players of the new generation, is being felt right with the opening track. August along with pianist Luis Perdomo and drummer E.J. Strickland at the rhythm section and Myron Walden (alto sax), Yosvany Terry (tenor sax) who is replaced by Stacy Dillard on some tracks and John Bailey (trumpet), form a sextet with clear, hard-bop based sound, which stepping on solid ground moves continually forward, although it sporadically diverts onto the oblique Ornette Coleman routes (in “Contradiction” and occasionally in “Nastissimo”). The melodies, all penned by August, are embellished with rich harmonic outlines, perfectly crafted solos and impeccable sense of rhythm. It has been a common place that we more and more often meet great music away from the limelight and this album gives us additional evidence about that trend.

Ένα εξπρές της τζαζ από την Ολλανδία
Ακριβώς ένα χρόνο μετά το Trio BraamDeJoodeVatcher, ένα άλλο γκρουπ έρχεται να μας δώσει πρόσθετες αποδείξεις για το γεγονός ότι η Ολλανδική σκηνή της τζαζ είναι από τις καλύτερες στον κόσμο. Ο ντράμερ Eric Ineke και το κουιντέτο του JazzXpress θα εμφανιστούν στο Θέατρο Απόλλων το Σάββατο 31 Μαΐου, στις 9 το βράδυ. Κι αυτή τη φορά η συναυλία διοργανώνεται από το Πνευματικό Κέντρο Δήμου Ερμούπολης με τη χορηγία της Ολλανδικής Πρεσβείας στην Αθήνα, επιβεβαίωση του ότι κάποιες χώρες επιμένουν στην επιλογή τους να επενδύουν στον πολιτισμό.

Μια γρήγορη ματιά στο βιογραφικό του Eric Ineke είναι αρκετή για να αντιληφθούμε ότι είναι ένας από τους πιο έμπειρους ευρωπαίους ντράμερ. Τι άλλο θα μπορούσαμε να πούμε για ένα μουσικό που έχει ανέβει στη σκηνή δίπλα στον Dexter Gordon, τον Johhny Griffin, τον Hank Mobley, τον Dizzy Gillespie και τον Ben Webster, για να αναφέρουμε μερικά μόνο από τα μεγάλα ονόματα που περιλαμβάνει ο τεράστιος κατάλογος των διάσημων μουσικών με τους οποίους έχει συνεργαστεί.
Γεννήθηκε στο Χάαρλεμ το 1947 και άρχισε να παίζει τύμπανα από τις αρχές της δεκαετίας του ’60. Κατά βάση αυτοδίδακτος, θεωρεί πρώτο ωδείο του τον ένα μήνα που πέρασε στη Νέα Υόρκη το 1966, που του έδωσε την ευκαιρία να ζήσει αξέχαστες εμπειρίες ακούγοντας από κοντά αρκετούς από τους κορυφαίους στην ιστορία αυτής της μουσικής. Αμέσως μετά ξεκίνησε να εμφανίζεται με διάφορα σχήματα στα ευρωπαϊκά τζαζ κλαμπ. Η συνεργασία του με τον πιανίστα Rein de Graaf τον έφερε να παίζει με τους πιο φημισμένους αμερικανούς μουσικούς που περιόδευαν στην Ευρώπη, δημιουργώντας τη βάση για να κάνει μια σπουδαία καριέρα ως session μουσικός και να συμμετάσχει σε αμέτρητες ηχογραφήσεις. Για πάνω από 20 χρόνια διατέλεσε μέλος της Dutch Jazz Orchestra και από το 1990 διδάσκει στο βασιλικό κονσερβατόριο της Χάγης.
Το 2006 έφτιαξε το κουιντέτο του JazzXpress με τον Rik Mol (τρομπέτα, φλούγκελχορν), τον Sjoerd Dijkhuizen (τενόρο σαξόφωνο), τον Rob van Bavel (πιάνο) και τον Marius Beets (κοντραμπάσο) και κυκλοφόρησε το άλμπουμ “Flames ‘n’ Fire”. Με αυτό το σχήμα θα εμφανιστεί στην Ερμούπολη, παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα αποτελούμενο από δικές τους συνθέσεις και γνωστά κομμάτια του τζαζ ρεπερτορίου με σταθερή αναφορά το χαρντ-μποπ.
www.ericineke.com

Πάθος για ατόφια τζαζ - Συνέντευξη με τον Eric Ineke

Θυμάστε τι σας έκανε να θέλετε να γίνετε μουσικός;
Όταν ήμουν περίπου 11 ετών άκουγα τη μουσική του Louis Armstrong, του Harry James με τον James P. Johnson και τον Albert Ammons, του Buck Clayton με τον Jo Jones. Αργότερα στο ραδιόφωνο του BBC άκουσα τον Tubby Hayes. Έτσι συνδέθηκα με τη μουσική που έχει έντονο το αίσθημα του σουίνγκ από πολύ μικρός και αυτό με έκανε να θέλω να γίνω μουσικός. Τα τύμπανα έγιναν το όργανό μου γιατί πάντα κρατούσα το ρυθμό των πιατινιών κτυπώντας τα χέρια μου στην καρέκλα όταν άκουγα δίσκους. Επηρεάστηκα από ντράμερ όπως ο Shelly Manne, ο Philly Joe Jones και ο Elvin Jones.

Πώς αρχίσατε να παίζετε με τα μεγάλα ονόματα της τζαζ; Τι επίδραση είχαν στην ανάπτυξη της καλλιτεχνικής σας ταυτότητας;
Το 1968 ο πιανίστας Pim Jacobs μου τηλεφώνησε και μου είπε να παίξω με τον Hank Mobley σε μια εμφάνισή του. Τα πήγα πολύ καλά και ύστερα είχα την ευκαιρία να παίξω με τον Maynard Ferguson και τον Phil Woods. Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 άρχισα να συνεργάζομαι με τον ιμπρεσάριο Wim Wigt, ο οποίος κανόνιζε τις συναυλίες του Dexter Gordon, του Johnny Griffin και του George Coleman, κι αυτό ήταν μια θαυμάσια ευκαιρία για να δουλέψω με όλους αυτούς τους μεγάλους μουσικούς. Σχεδόν σε όλες τις περιοδείες που κάναμε ήμουν μαζί με τον πιανίστα Rein de Graaff. Όλοι αυτοί οι μουσικοί ήταν της σχολής του χαρντ-μποπ και έτσι αυτό το στιλ καθόρισε σε μεγάλο βαθμο την καλλιτεχνική μου ταυτότητα.

Υπάρχει κάτι από το πνεύμα εκείνης της εποχής που αισθάνεστε να λείπει από τη σημερινή τζαζ;

Ναι, το πάθος να παίξει κανείς πραγματική τζαζ. Κάτι που ευτυχώς διαθέτουν τα παιδιά στο γκρουπ μου!

Κατά τη γνώμη σας πώς εξελίχθηκε ο τρόπος που παίζετε με το πέρασμα των χρόνων; Εκτός από τη μουσική ποια άλλα ενδιαφέροντα επηρέασαν τη μουσική σας;
Πιστεύω ότι το παίξιμό μου έχει αποκτήσει μεγαλύτερο βάθος, ο ήχος μου είναι πιο οργανωμένος, σουινγκάρω πιο δυνατά και τα σόλο μου είναι πιο μελωδικά. Κάνω πολυήμερες διακοπές, διαβάζω βιβλία, κάνω πολλούς περιπάτους και ύστερα από όλα αυτά αισθάνομαι εντελώς φρεσκαρισμένος και ανυπομονώ να ξαναπαίξω.

Παίζετε εδώ και πάνω από σαράντα χρόνια. Τι αλλαγές πιστεύετε ότι συνέβησαν στον κόσμο της τζαζ αυτά τα χρόνια; Διακρίνετε κάποιες καθοριστικές αλλαγές στη σκηνή και στο ακροατήριο;
Είδα την έλευση του φανκ και του τζαζ-ροκ τη δεκαετία του ’70, την επιστροφή της πιο ακουστικής τζαζ τη δεκαετία του ’80 και τις δεκαετίες του ’90 και του ’00 εκατομμύρια από τρίο που ήθελαν να ακούγονται σαν τον Brad Mehldau. Έπειτα έχουμε αυτή το μίγμα, το αποκαλούμενο world music, που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματική τζαζ. Υπάρχουν περισσότερα φεστιβάλ τζαζ από ποτέ, αλλά το πρόγραμμά τους είναι περισσότερο προσανατολισμένο στην ποπ παρά στη τζαζ. Και ο μουσικός τύπος είναι γεμάτος με υποκριτικές σαχλαμάρες.

Όταν είναι κανείς μουσικός έχει το προνόμιο να ζει από αυτό που του αρέσει να κάνει στη ζωή. Απ’ την άλλη μεριά το επάγγελμα του μουσικού είναι και δύσκολο και απαιτητικό. Πώς βρίσκετε τη ζωή του μουσικού ύστερα από όλα αυτά τα χρόνια;
Αισθάνομαι υπέροχα που είμαι ενεργός μουσικός ύστερα από τόσα χρόνια. Επίσης λατρεύω το να διδάσκω και η θέση μου στο βασιλικό κονσερβατόριο της Χάγης μου επιτρέπει να έχω τεράστια ελευθερία επιλογών παίζοντας ατόφια τζαζ χωρίς διάφορες δήθεν επινοήσεις.

Μιλήστε μας λίγο για το κουιντέτο σας, τους JazzXpress.
Στο κουιντέτο μου συνυπάρχουν τρεις γενιές της τζαζ. Ο Rik Mol, ένα μεγάλο ταλέντο στην τρομπέτα και το φλούγκελχορν, είναι ο νεαρότερος. Ο Sjoerd Dijkhuizen είναι ένας από τους καλύτερους τενορίστες της Ευρώπης. Ο Rob van Bavel είναι πιανίστας παγκόσμιας κλάσης, τον ξέρω πάνω από δέκα χρόνια και παίζουμε μαζί σχεδόν τηλεπαθητικά. Ο Marius Beets είναι για μένα κάτι σαν Ρολς Ρόις ανάμεσα στους ευρωπαίους μπασίστες. Παίζουμε μαζί και στο τρίο του Rein de Graaff και αισθάνομαι πολύ άνετα δίπλα του.

Τι προγραμματίζετε να παίξετε στην συναυλία σας στη Σύρο;
Τα περισσότερα κομμάτια που παίζουμε είναι δικά μας, συνθέσεις των μελών του γκρουπ, ανάμεσα στα οποία παρεμβάλλουμε κομμάτια του Chick Corea, του Herbie Hancock και του Wayne Shorter.

Θα θέλατε να μας πείτε τη γνώμη σας για τη νεότερη γενιά των μουσικών της τζαζ; Υπάρχουν κάποιοι μουσικοί που έχετε ξεχωρίσει;
Υπάρχουν μερικοί πολύ καλοί νέοι και ανερχόμενοι μουσικοί όπως ο Eric Alexander. Πρόσφατα έκανα μια περιοδεία μαζί του. Είναι ένας πραγματικός τζάζμαν με βαθιές ρίζες στην παράδοση του μπίμποπ.

Κακές συνήθειες στο Σικάγο

Keefe Jackson’s Project Project: “Just Like This” (Delmark)
«Μην ακούς τον Ornette Coleman και το World Saxophone Quartet, γιατί θα αποκτήσεις κακές συνήθειες», του είχε πει ένας από τους πρώτους του δασκάλους στο Αρκάνσας. Όμως ο Keefe Jackson άκουγε μετά μανίας όσους δίσκους του Ornette και της τελευταίας φάσης του Coltrane έβρισκε στη συλλογή του πατέρα του. Από τα 14 του άρχισε να παίζει επαγγελματικά σαξόφωνο και κλαρινέτο, χάρη σε ένα νόμο επί της θητείας του Bill Clinton ως κυβερνήτη της πολιτείας, που επέτρεψε στους ανήλικους να παίζουν στα κλαμπ. Όταν επισκέφτηκε το Σικάγο ανακάλυψε ότι εκεί υπήρχαν πολλοί μουσικοί που μοιράζονταν τα γούστα του για τη φρη τζαζ και από το 2001 εγκαταστάθηκε εκεί μόνιμα και ηχογραφεί για την ιστορική εταιρεία Delmark. Το 2005 κυκλοφόρησε την πρώτη του δουλειά ως συνιδρυτής του κουαρτέτου Chicago - Luzern Exchange και πέρσι το “Ready Everyday” με το σεξτέτο του Fast Citizens.
Στο καινούριο του CD “Just Like This” ηγείται πλέον της δωδεκαμελούς κολεκτίβας Project Project. Το σχήμα αυτό διατηρώντας τον βασικό πυρήνα όσο και τα κύρια χαρακτηριστικά του ήχου των Fast Citizens, είναι στην ουσία μια big band επέκτασή τους, αφού ο Jackson επιμένει σε μια σύνθεση χωρίς πιανίστα ή κιθαρίστα και σε ένα χαρμάνι της φρη τζαζ αισθητικής στα βήματα της AACM και των Vandermark 5 (από τους οποίους δανείζεται τον τρομπονίστα Jeb Bishop και τον σαξοφωνίστα Dave Rempis), με μια ρυθμική αγωγή που στα έξι κομμάτια του άλμπουμ δεν χάνει παρά σε ορισμένες περιπτώσεις την επαφή με το παραδοσιακό αίσθημα του σουίνγκ. Στο εναρκτήριο “Dragon Fly” οι ελεύθεροι και εκτός μέτρου διάλογοι ανάμεσα στα τρομπόνια του Bishop και του Nick Broste οδηγούν σε ένα βηματισμό τύπου “Black and Tan Fantasy” κι αυτός με τη σειρά του εναλλάσσεται με ένα ξέφρενο τέμπο που σπρώχνει στα όρια της γκάμας τους την κορνέτα του Josh Berman και το μπάσο κλαρινέτο του Jason Stein. Στο ομότιτλο κομμάτι του άλμπουμ καθώς το σχήμα με μια νότα που επαναλαμβάνεται επτά φορές επανέρχεται διαρκώς, η κατάσταση εκτραχύνεται σταδιακά, με το τενόρο του Jackson να ξεκινά με ένα λιτό, βγαλμένο από τα ‘50s σόλο, την τρομπέτα του Jaimie Branch να συνεχίζει στον ίδιο τόνο, αλλά σιγά σιγά να ξεφεύγει, να βραχνιάζει κι να αφήνεται εντελώς ελεύθερη και τελικά το κλαρινέτο του James Falzone με ένα μονόλογο κατεβάζει προσωρινά την ένταση και οδηγεί στο αρχικό θέμα. Κάποιες φορές, όπως στο “Which Well” ή στο “The Grass Is Greener”, τα πράγματα φτάνουν να αγγίξουν το χάος, όμως το σταθερό περπατητό σουίγκ από το μπάσο του Anton Hatwich και τα τύμπανα του Frank Rosaly, είναι κάθε φορά έτοιμο να αποκαταστήσει τον έλεγχο του ρυθμού. Ο Keefe Jackson και το Project Project κοιτώντας στα μάτια την παράδοση και έχοντας το ανοιχτό και ανήσυχο πνεύμα του Σικάγο και της AACM είναι ένα από τα σύνολα που εκσυγχρονίζουν και δίνουν νέα πνοή στην έννοια της big band.
Επαφή: www.keefejackson.com

Συνέντευξη με τον Keefe Jackson

Πότε άρχισες να ακούς τζαζ; Θυμάσαι τον πρώτο τζαζ δίσκο που αγόρασες;
Όταν ήμουν μικρός οι γονείς μου συχνά μου έβαζαν να ακούσω δίσκους. Δύο από αυτούς που μου άρεσαν και ζητούσα να τους ακούω συνέχεια ήταν το “Greatest Hits” του Louis Armstrong και ο «Καρυοθραύστης» του Τσαϊκόφσκι. Ο πρώτος δίσκος που αγόρασα εγώ ήταν μια συλλογή του Charlie Parker. Αργότερα, όταν είχε περάσει κάμποσος καιρός που άκουγα μουσική, ο πατέρας μου με πήγε στα ράφια που είχε τους δίσκους του. Διάλεξα το “Om”, το “Ascension”, και το “Expression” του John Coltrane. Θα πρέπει να ήμουν τότε γύρω στα δώδεκα με δεκατρία.

Πώς βρέθηκες στο Σικάγο; Είχες μπει για τα καλά στη τζαζ όταν πήγες εκεί;
Πήγα στο Σικάγο το 2001 για να βρεθώ κοντά στη μουσική που υπήρχε εκεί και να βρω μουσικούς με κοινά γούστα για να παίξω μαζί τους. Ήδη από τότε είχα αφιερώσει τη ζωή μου στη μουσική.

Το κοινωνικό και το καλλιτεχνικό κλίμα ήταν διαφορετικό εκεί; Τι επιρροή είχε στη δουλειά σου;
Δεδομένου ότι το Σικάγο είναι μια μεγάλη πόλη τα πράγματα είναι πολύ ανοιχτά. Είναι εύκολο για τους μουσικούς να έλθουν στην πόλη, να συναντήσουν ανθρώπους, να αρχίσουν αμέσως να παίζουν μεταξύ τους. Η μουσική με την οποία ήλθα σε επαφή είναι πολύ συνδεδεμένη. Όλοι δουλεύουν μεταξύ τους ο ένας στο γκρουπ του άλλου, υπάρχει πραγματικά συλλογικό πνεύμα. Ήταν κάτι που είχε μεγάλη επίδραση στη δουλειά μου γιατί μπορούσα να βρω ανθρώπους για να συνθέσω γι αυτούς, να κάνω πρόβες μαζί τους και να αναπτύξω τις ιδέες μου. Ακόμη αυτό το είδος της συλλογικότητας, όπου καθένας μοιράζεται τις ιδέες του και τη δουλειά του με τους άλλους ήταν κάτι που το είχα βιώσει σε περιορισμένο βαθμό μέχρι τότε.

Πιστεύεις ότι η τωρινή πολιτική κατάσταση στην Αμερική έχει επιδράσει στην αυτοσχεδιαζόμενη μουσική του Σικάγο;
Όλοι οι καλλιτέχνες που ασχολούνται με αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο γύρω τους δεν μπορούν παρά να επηρεάζονται ως ένα βαθμό από την πολιτική. Αυτό ποικίλει από άτομο σε άτομο, αλλά εγώ προσωπικά δεν ξέρω κανέναν που έστω και λίγο να μη σκέφτεται πολιτικά. Ειδικά τα τελευταία χρόνια εξαιτίας του πολέμου στο Ιράκ, τις επιλογές της κυβέρνησης Μπους και τώρα με τον προεκλογικό αγώνα, τα πράγματα βράζουν. Ειδικά στο Σικάγο είχαμε τον Malachi Ritscher, έναν άνθρωπο με πολύ ενεργή πολιτική παρουσία και ήταν και μεγάλος υποστηρικτής της αυτοσχεδιαζόμενης σκηνής. Το 2006 αυτοπυρπολήθηκε μέχρι θανάτου για να διαμαρτυρηθεί ενάντια στον πόλεμο.

Μετά τους Chicago Luzern Exchange δημιούργησες τους Fast Citizens και τώρα το Project Project. Φαίνεται ότι έχεις μια τάση να επεκτείνεις συνεχώς τον ήχο του γκρουπ σου.
Το Project Project, το δωδεκαμελές μου γκρουπ, είναι κάτι που ήθελα να κάνω από πολύ καιρό. Άρχισα να δουλεύω με αυτό το 2001, αρχικά με ένα μεσαίου μεγέθους σχήμα και τα τελευταία δύο χρόνια αύξησα τα μέλη του σε δώδεκα. Πάντα με ενδιέφερε ο ήχος που μπορεί να δημιουργήσει ένα τέτοιου είδους σύνολο και να έχω τόσο πολλές ξεχωριστές προσωπικότητες να προσθέτουν ποικιλία με τα σόλο τους. Η ιδέα πίσω από αυτό το γκρουπ είναι να συνδυάσω τον αυτοσχεδιασμό με τη σύνθεση, έτσι ώστε αυτά που παίζουν με τους αυτοσχεδιασμούς τους οι μουσικοί να είναι εξίσου σημαντικά με το ίδιο το κομμάτι ως σύνθεση.

Χρησιμοποιείς διαφορετικές τεχνικές όταν γράφεις για αυτό το μεγαλύτερο σχήμα σε σχέση με τα παλαιότερα;
Οι συνθετικές τεχνικές που χρησιμοποιώ είναι οι ίδιες. Όμως υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορείς να τα μεταφέρεις καλύτερα όταν έχεις περισσότερους μουσικούς στη διάθεσή σου. Έχοντας περισσότερα από ένα όμοια όργανα, αλλά και μερικά διαφορετικά, σου δίνεται η δυνατότητα να εκμεταλλευτείς μια μεγάλη ηχητική ποικιλία. Ακόμη ένα συναρπαστικό και πολύ ενδιαφέρον μέρος της διαδικασίας αυτής είναι να συνδυάζεις με διάφορους τρόπους την ξεχωριστή προσωπικότητα που έχει κάθε μέλος του συνόλου.

Πώς βλέπεις το μέλλον του γκρουπ;
Απέχουμε πολύ από το τέλος ακόμη. Μένουν πάρα πολλά να εξερευνήσουμε στις ιδέες που χρησιμοποιώ. Είμαστε ακόμη στο ξεκίνημα.

Πώς πιστεύεις ότι επιδρά η μουσική που παίζεις στον τρόπο που ζεις;
Έχει επηρεάσει σχεδόν όλα όσα μου συμβαίνουν. Βέβαια επηρεάζομαι πολύ και από την οικογένεια και τους φίλους μου, αλλά όλες οι μεγάλες αποφάσεις που έχω πάρει σχετίζονται με τη μουσική.
Στη δημιουργική πλευρά της μουσικής, είτε αυτοσχεδιάζει κανείς είτε συνθέτει, χρειάζεται συνεχώς να παίρνει αποφάσεις και να αντιμετωπίζει τις ιδέες τη στιγμή που έρχονται από μέσα του αλλά και από έξω, από την ευρύτερη κοινωνία ή από άλλες κουλτούρες. Αυτός ο διάλογος μεταξύ του αυτοσχεδιαστή/συνθέτη και των ιδεών αποτελεί την προσωπική συμβολή του καλλιτέχνη. Είναι μια διαδικασία που με βοηθά να γνωρίσω καλύτερα τον εαυτό μου. Οι αντιδράσεις μου τη στιγμή που παίρνω τις αποφάσεις, είτε είναι αναμενόμενες είτε όχι, δείχνουν διάφορες πλευρές της προσωπικότητάς μου.

Βρισκόμαστε σε μια μεταβατική περίοδο. Οι δισκογραφικές εταιρίες, τα μέσα και οι τρόποι με τους οποίους ακούμε μουσική δεν είναι πια όπως τα ξέραμε και τα λάιβ αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη σημασία για τη μουσική. Πώς φαντάζεσαι τη μουσική στα επόμενα χρόνια;
Γίνεται μεγάλη συζήτηση πάνω σε αυτό το θέμα. Όλοι όσοι σχετίζονται με τη μουσική βιομηχανία, από αυτούς που δουλεύουν στις μικρότερες ανεξάρτητες εταιρίες μέχρι εκείνους των μεγαλύτερων εταιρειών, μιλούν γι αυτό. Κανείς δεν φαίνεται να γνωρίζει το μέλλον αυτού του τομέα και έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε τι θα συμβεί. Πιστεύω ότι το άλμπουμ, σαν συνολική προσπάθεια θα εξακολουθήσει να υπάρχει. Ό,τι και να συμβεί θα εξακολουθήσουν να παράγονται δίσκοι, λόγω της ιστορίας τους ως καλλιτεχνικό είδος. Ίσως όχι με τη μορφή του CD ή του LP, αλλά σίγουρα με τη μορφή του άλμπουμ, δηλαδή σαν συλλογή τραγουδιών και κομματιών. Είναι μια μορφή τέχνης. Όσο για τη ζωντανή μουσική δεν βλέπω να αλλάζει κάτι δραστικά.

Λόγω του χαμηλού κόστους με το οποίο μπορείς να ηχογραφήσεις και να παράγεις ένα CD, η αγορά πλημμυρίζει με νέες κυκλοφορίες. Σε τέτοιο βαθμό που να αδυνατείς πλέον να παρακολουθήσεις ακόμη και ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής. Πώς βλέπεις αυτή την κατάσταση ως καλλιτέχνης;
Είναι ένα μεγάλο πρόβλημα, δύσκολο να το αντιμετωπίσεις. Με τόσους δίσκους που κυκλοφορούν είναι δύσκολο να σε προσέξουν. Είναι κάτι που ακόμη ψάχνω τον τρόπο να το αντιμετωπίσω.

Jazz & Tzaz, Μάιος 2008

Ken Serio: “Drumspeak” / “Live … in the moment” (Tripping Tree)
Το όνομα του Ken Serio δεν ακούγεται και πολύ γνώριμο παρόλο που έχει μακρόχρονη καριέρα κυρίως σαν session ντράμερ. Δύο καινούρια και εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους CD έρχονται να προστεθούν στη μάλλον περιορισμένη προσωπική δισκογραφία του από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 ως σήμερα.
Το πρώτο από αυτά, το “Drumspeak”, είναι κατά βάση ένα έργο για τύμπανα, όπου εκτός των παντός τύπου κρουστών ο Serio παίζει εντελώς μόνος του και κιθάρα, μπάσο και ηλεκτρονικά. Το έργο αναπτύσσεται σε τέσσερα μέρη διαρκείας με υπνωτικό, επαναλαμβανόμενο τέμπο, υποβάλλοντας την ατμόσφαιρα σαν σε ιεροτελεστία και περιορίζοντας στο ελάχιστο οποιαδήποτε επίδειξη δεξιοτεχνίας του ντράμερ. Το “Part II” με την ίδια νότα να επαναλαμβάνεται διαρκώς από το μπάσο, μακρόσυρτα ριφ στη σλάιντ κιθάρα και ένα αργό μπητ με τα πιατίνια, επενδύει ένα φανταστικό σενάριο αγωνίας. Το “Part IIΙ” μοιάζει με ένα τελετουργικό αφρικάνικο κάλεσμα πνευμάτων, ενώ η έκρηξη θα έλθει μόλις στο τέλος του “Part IV” όπου ο Serio ξεσπά με ένα κλασικό σόλο ντραμς.
Το “Live … in the moment” είναι ένα διπλό λάιβ της στιγμής με τον ντράμερ σε ρόλο ηγέτη ενός κουαρτέτου, στο οποίο συμμετέχουν ο Mark Egan, ένας από τους μεγάλους δεξιοτέχνες του ηλεκτρικού μπάσου από τη γενιά του Jaco Pastorius (πρώην μέλος του Pat Metheny Group και συνιδρυτής των Elements) και δύο πολύ καλοί κιθαρίστες, ο Vic Juris και ο αρκετά νεότερος Pete McCann. Ο Serio γίνεται ο κινητήριος μοχλός και μπροστά περνάνε ο Mark Egan με υποδειγματικό σολάρισμα στο άταστο μπάσο και φυσικά οι δυο κιθάρες. Ο Juris είναι πιο κοντά στον παραδοσιακό σουινγκάτο ήχο, ενώ ο McCann είναι πιο ηλεκτρισμένος, πιο κοντά στο ροκ, αλλά και τον synth-guitar ήχο του Pat Metheny. Κατεύθυνση είναι το φιούζον που περνά μέσα από το σερφ και το σκα (“Big Blue Cars”), το χαρντ ροκ και το πασίγνωστο ριφ του “Smoke on the Water” (“Purple Dream”), την αμερικάνα (“Shenandoah” και “Grandma’s House”), το παραδοσιακό δωδεκάμετρο μπλουζ (“Tomorrow’s Another Day”), με αναπόφευκτες αναφορές στον Miles Davis (με το “Eighty One”του Ron Carter) και τον John Scofield και τον Jaco Pastorius (“Bean Town”). Τόσο με τις προσωπικές αναζητήσεις του “Drumspeak”, όσο και με το ομαδικό ηλεκτρικό “Live … in the moment”, ο έμπειρος Ken Serio έρχεται να ενισχύσει σημαντικά το ηγετικό του προφίλ.
Επαφή: www.trippingtree.com

Jazz & Tzaz, Μάιος 2008

Norbert Stein Pata Music: “Graffiti Suite” (Pata Music)
Στο έργο του «Κατορθώματα και απόψεις του παταφυσικού γιατρού δόκτορα Φάουστρολ» του 1911, ο Αλφρέντ Ζαρύ επινόησε μια φιλοσοφία του παραλόγου που την ονόμασε «Παταφυσική» (pataphysique), κατά το μεταφυσική. Σύμφωνα με τη θεωρία του που σέβεται μεν αλλά αποφεύγει τους αυστηρούς κανόνες της λογικής και της παράδοσης, κάθε γεγονός είναι εντελώς μοναδικό μέσα στο σύμπαν και διέπεται από τους δικούς του ξεχωριστούς νόμους. Ομοίως η Pata Music του Norbert Stein με τις ιδέες, την αλληλεπίδραση και την προσωπική συνεισφορά των μουσικών που την ερμηνεύουν, εξελίσσεται, αλλάζει, είναι κάθε φορά μοναδική.

Στο καινούριο διπλό του CD ο γερμανός συνθέτης, ενορχηστρωτής και σαξοφωνίστας, έχει σαν κινητήρια βάση των συνθέσεών του περίπλοκα σύμβολα και παραστάσεις, με τα οποία απεικόνισε γραφικά τις εικόνες που είχε στο μυαλό του αντί να περιοριστεί στο πεντάγραμμο και τα συνηθισμένα μουσικά σύμβολα. Γι αυτό και του έδωσε τον τίτλο “Graffiti Suite”, αν και στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για ένα ενιαίο σύνολο, αλλά για πέντε επί μέρους σουίτες.
Χρησιμοποιώντας διαφορετικές τεχνικές σε κάθε μια από αυτές, εκμεταλλεύεται το πλήθος από εργαλεία, τόνους και χρώματα που του παρέχει η φημισμένη NDR Big Band από το Αμβούργο, με τα 22 της μέλη, για να ζωντανέψει τα αφηρημένα του σχεδιάσματα. Στο “Franz Pataeng” και το “U.B.U.”, ξεπερνώντας κάθε κανόνα περί ρυθμού και τονικότητας, φλερτάρει συνεχώς με την κακοφωνία, παρεμβάλλοντας κάποια μέρη με πιο συμβατικό παίξιμο, κυρίως όταν σολάρουν τα σαξόφωνα του Christof Lauer και του Markus Steinhauser και η τρομπέτα του Michael Leuschner. Καθένα από τα τέσσερα πρώτα μέρη του “Music in 7 houses” στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε ένα όργανο (το φλάουτο, την κιθάρα, την τρομπέτα, το τρομπόνι αντίστοιχα) με σχεδόν υποτυπώδη συνοδεία από την υπόλοιπη ορχήστρα, μέχρι το πέμπτο και τελευταίο όπου μπαίνει μια συγκεκριμένη ρυθμική βάση από τα κρουστά, ενώ τα υπόλοιπα όργανα απλά επαναλαμβάνουν παρατεταμένες συγχορδίες. Το “Flocking Birds” ακολουθεί περίπου την αντίστροφη πορεία, καθώς στο μεγαλύτερό του μέρος κυλά σε σταθερό πολυρυθμικό μπητ πάνω στο οποίο σολάρουν όμορφα κιθάρα (Stephan Diez), τρομπόνι (Dan Gottshall) και τενόρο σαξόφωνο (Christof Lauer), ενώ στο τέλος ρυθμός και αρμονία αποδομούνται για να αναπαραστήσουν το ελεύθερο πέταγμα των πουλιών. Τέλος το “Hot Spots, Tai Chi & More” ολοκληρώνει το άλμπουμ κάνοντας μια διαδρομή που ξεκινά από κάποιες φράσεις που απαγγέλλονται στα γερμανικά και περνά μέσα από το ποστ-μποπ, σχήματα με διάφορα κρουστά και μαρίμπα που θυμίζουν Zappa, ένα σόλο από το βαρύτονο του Frank Delle που μας στέλνει στην εποχή του σουίνγκ και μινιμαλιστικά πειράματα ανάμεσα στο πιάνο και τα κρουστά.
Επαφή: www.patamusic.de

Ο Norbert Stein μάς περιγράφει με δυο λόγια την τεχνική των γραφικών συμβόλων του “Graffiti Suite”
«Η μουσική του “Graffiti Suite” βασίζεται στη μέθοδο με την οποία συνθέτω για αυτοσχεδιαστικές ορχήστρες, με τη χρήση πολύ δουλεμένων γραφικών τύπων. Με δεδομένη τη δομή της σύνθεσης και την πορεία της εξέλιξής της, αυτή η τεχνική αποσπά το μάξιμουμ της προσωπικότητας των μουσικών που συμμετέχουν οι οποίοι κατανοούν καλύτερα το περιεχόμενό της. Στη βάση αυτής της μεθόδου βρίσκεται η μελέτη που έχω κάνει στα διάφορα συστήματα μουσικής γραφής της σύγχρονης μουσικής και η μακροχρόνια εμπειρία μου με σύνολα αυτοσχεδιασμού που καλύπτουν διάφορες κουλτούρες.

Η μέθοδος των γραφικών με την «ακριβή τους ασάφεια» διατηρεί τη μουσική ανοιχτή στην εκφραστική και δημιουργική δύναμη της προσωπικής γλώσσας κάθε ερμηνευτή. Ενεργοποιεί την επιδεξιότητα των πολύ εκπαιδευμένων αυτοσχεδιαστών ώστε να δημιουργούν σύγχρονη μουσική για ορχήστρα».

Jazz & Tzaz, Μάιος 2008

Laura Toxvaerd: “No. 1” (ILK)
Κάντο μόνος σου δηλώνει ξεκάθαρα η Laura Toxvaerd κρατώντας στα χέρια της ένα άλτο σαξόφωνο από το οποίο προέρχεται κάθε ήχος που έχει ηχογραφηθεί στο πρώτο της CD. Και λέμε κάθε ήχος γιατί το “No. 1” δεν είναι ένα συνηθισμένο άλμπουμ για σόλο σαξόφωνο αφού η νεαρή δανέζα εκμεταλλευόμενη τα ηλεκτρονικά και τις στούντιο τεχνικές δημιουργεί πολλαπλά ηχητικά στρώματα, δίνοντας άλλοτε τον όγκο ενός κουαρτέτου σαξοφώνων κι άλλοτε την αίσθηση συνοδείας κρουστών.

Στα μόλις 27 λεπτά αυτού του μίνι άλμπουμ και τα δεκαπέντε κομμάτια του από τα οποία το μεγαλύτερο μετά βίας φτάνει τα τρία λεπτά, προλαβαίνει να μας δώσει μια πληθωρική εικόνα της μουσικής κοσμοθεωρίας της, που δεν είναι λίγα αυτά με τα οποία καταπιάνεται. Στο “Standard Intro”, το “Standard Outro” και το “Albert” την ακούμε σε α καπέλα μονόλογους με τη βραχνάδα, την άγρια ομορφιά και τις παράφωνες μελωδίες του Albert Ayler. Στο “Spine Side” ακολουθεί το ανάγλυφο φάσμα του World Saxophone Quartet, ενώ στα “ Popnummer” και “ Popnummer 2” φτιάχνει δυο παραλλαγές (ηλιόλουστη η πρώτη, μελαγχολική η δεύτερη) ενός όμορφου ποπ τραγουδιού. Στις δύο εκδοχές του θορυβώδους “Inferno” η φρη τζαζ συναντιέται με το θόρυβο του πανκ, το “Pangolin” ακούγεται σαν μια σύντομη αναφορά στον Ornette Coleman, ενώ στο “Hovedloest” συγκροτεί από μόνη της ένα τρίο δημιουργώντας την εντύπωση ότι την υποστηρίζουν περπατητό μπάσο και κρουστά. Επιδέξια δουλεμένο αλλά τολμηρό και τραχύ το πρώτο CD της Laura Toxvaerd είναι μια ασυνήθιστη και περιπετειώδης ακουστική εμπειρία.
Επαφή: www.lauratoxvaerd.dk

Jazz & Tzaz, Μάιος 2008

Alex Machacek - Jakob Bro - Dave Allen - Mike Moreno - Nick Russo - Chris Jentsch
Προσπαθώντας να σκεφτώ τι άφησε στη μουσική όχι μόνο η χρονιά που πέρασε αλλά και τα υπόλοιπα χρόνια αυτής της δεκαετίας, αισθάνομαι ότι παρόλο που έχω ακούσει πολύ περισσότερα πράγματα σε σύγκριση με τα παλαιότερα χρόνια, έχω πιο ξεκάθαρη άποψη για το τι συνέβη για παράδειγμα στις δεκαετίες του ’50 και του ’60, παρά για το τι βιώνουμε μουσικά τώρα. Κι αυτό όχι τόσο γιατί με τη σιγουριά των όσων ζήσαμε, ακούσαμε και διαβάσαμε έχουμε σχηματοποιήσει το παρελθόν στη σκέψη μας, γιατί το πέρασμα του χρόνου έχει καταδείξει τι πραγματικά άξιζε από εκείνες τις εποχές, ή γιατί μπορούμε και κρίνουμε με την ασφάλεια που δίνει η απόσταση που μας χωρίζει από τότε. Αλλά κυρίως γιατί πέρα από το ότι δεν υπάρχουν σήμερα προσωπικότητες του μεγέθους του Coltrane, του Miles Davis ή του Mingus, οι άπειρες ηχογραφήσεις που -μέσω δωρεάν downloading, ελεύθερων μεταδόσεων, αλλά και της σχετικής φτήνιας των on-line αγορών- μας κατακλύζουν με τη διαθεσιμότητά τους, μας αφήνουν ελάχιστα περιθώρια να σταθούμε αρκετά σχεδόν πάνω σε ο,τιδήποτε νέο. Μέσα σ’ αυτό το χαοτικό περιβάλλον δεν πρέπει να προσπεράσουμε τον Alex Machacek, τον Jakob Bro, τον Dave Allen, τον Mike Moreno, τον Nick Russo και τον Chris Jentsch, έξι αξιόλογους νέους κιθαρίστες και τις δουλειές που κυκλοφόρησαν τους τελευταίους μήνες, όλοι τους αποκλειστικά με δικό τους υλικό.

Alex Machacek - Jeff Sipe - Matthew Garrison: “Improvision” (Abstract Logix)
Ο Alex Machacek ήταν τόσο σίγουρος ότι θα γινόταν μουσικός ώστε παράτησε απ’ τα 16 το σχολείο του στη Βιέννη, για να ξεκινήσει δυο χρόνια νωρίτερα τις σπουδές στο κονσερβατόριο της πόλης. Η σχέση του με τη μουσική άλλαξε όταν ήλθε σε επαφή με τους δίσκους του Allan Holdsworth και λίγο αργότερα του Frank Zappa. Το 1999 γνωρίστηκε με τον Terry Bozzio, ντράμερ σε έναν από τους αγαπημένους του δίσκους, το “Live in New York” του Zappa, και τον είχε μαζί του στο πρώτο CD που ηχογράφησε πριν από δύο χρόνια. Στο καινούριο του άλμπουμ έχει πλάι του τον Matt Garrison στο ηλεκτρικό μπάσο και τον Jeff Sipe στα τύμπανα. Οι τρεις τους βρέθηκαν σε ένα τζαμ σέσιον κι αμέσως μετά μπήκαν για λίγες ώρες στο στούντιο χωρίς να έχουν ούτε παρτιτούρα στα χέρια τους ούτε οτιδήποτε προσχεδιασμένο, εκτός από δύο κομμάτια που είχε γράψει ο κιθαρίστας. Έτσι το “Improvision” είναι στη βάση του κι αυτό ένα τζαμ σέσιον, όσο κι αν κάτι τέτοιο μοιάζει απίστευτο, γιατί υπάρχει απόλυτος συγχρονισμός ανάμεσα στους μουσικούς σε κομμάτια που κάθε άλλο παρά αυτοσχέδια ακούγονται, με τη σύνθετη δομή τους και τις συνεχείς αλλαγές στο ρυθμό, στη διάθεση, στις μελωδίες. Όπως συμβαίνει για παράδειγμα στο “There’s a New Sheriff in Town” όπου ο Machacek ξεκινά με μεταλλικά ακόρντα και ριφ, synth guitar και λεγκάτα στις υψηλές συχνότητες, σε ένα ορμητικό μπητ από τα τύμπανα του Sipe και τις μπάσες χορδές του Garrison, για να καταλήξει σε ένα ατμοσφαιρικό αρτ ροκ φινάλε. Ή στο σύντομο αυτοσχεδιασμό ανάμεσα στον Machacek και τον Garrison “To Whom it May Concern”, όπου ακούγονται σαν να εκτελούν ένα πολύπλοκο ντουέτο γραμμένο για κιθάρα και μπάσο. Έχουμε λοιπόν ένα συνδυασμό του αυθορμητισμού και της αμεσότητας που μας αρέσει στη ζωντανή τζαζ και του ηλεκτρισμού, της δεξιοτεχνίας και των υψηλών ταχυτήτων που ενθουσιάζουν τους φίλους του φιούζον, για τους οποίους αυτό το CD σίγουρα συγκαταλέγεται σε ό,τι καλύτερο κυκλοφόρησε τον τελευταίο καιρό.
www.alexmachacek.com

Jakob Bro: “Pearl River” (Loveland)
Τον Jakob Bro τον βρίσκουμε σε πολλά δανέζικα σχήματα, ανάμεσά τους και οι Gramski Beat, η συμμετοχή της Δανίας στο Eurojazz Festival του 2005. Πρόσφατα περιόδευσε με τον Tomasz Stanko. Περισσότερο γνωστός όμως έγινε με το γκρουπ του Paul Motian, με το οποίο ηχογράφησε το “Garden of Eden”, που έχει αρκετά κοινά στοιχεία με το τρίτο προσωπικό του CD: τη συμμετοχή του σαξοφωνίστα Chris Cheek και του ίδιου του Motian, το ότι ηχογραφήθηκε στο ίδιο στούντιο (το νεοϋρκέζικο Avatar) και πάνω από όλα το ίδιο ύφος. Η βαρύτητα της παρουσίας του μεγάλου ντράμερ δεν θα μπορούσε φυσικά να μην είναι καταλυτική και το πολυδιάστατο, αβίαστο παίξιμό του, τις περισσότερες φορές με τα σκουπάκια, είναι ο άξονας που κινεί και εμπνέει το γκρουπ. Όμως ο Bro είναι ένας κατασταλαγμένος ερμηνευτής, που αν και κάποιες φορές τον ακούμε σε λυρικές φράσεις του Jim Hall ή σε ακόρντα με παρατεταμένη διάρκεια και διαφωνίες που πλησιάζουν τον Bill Frisell, έχει μια δική του προσέγγιση που στηρίζεται περισσότερο σε μια παλέτα γεμάτη παραλλαγές και ζεστές, μελαγχολικές νύξεις, παρά στην ταχύτητα και τη δύναμη. Το ίδιο και οι συνθέσεις του - άλλες για τρίο (με τον Motian και τον μπασίστα Ben Street) και άλλες για κουιντέτο (συν τα σαξόφωνα του Cheek και του Mark Turner) - εξελίσσονται όλες σε αργό τέμπο με βαριά, ρομαντική ή νοσταλγική διάθεση. Και παρά το εντυπωσιακό καστ αυτοσχεδιαστών που συγκέντρωσε ο νεαρός κιθαρίστας, η προσοχή μας δεν εστιάζεται στα σόλο, αλλά στην ομαδική δουλειά που έχει γίνει πάνω στην ατμόσφαιρα των κομματιών, αναδεικνύοντας ένα όμορφο άλμπουμ συνόλου.
www.jakobbro.com

Dave Allen: “Real and Imagined” (Fresh Sound New Talent)
Πρώτα μουσικός κι ύστερα κιθαρίστας ο Dave Allen, θέλει το υλικό να υπαγορεύει την τεχνική και όχι το αντίθετο, όπως συμβαίνει σε πολλούς ομότεχνούς του. Ως συνθέτης, leader όσο και ερμηνευτής, εμπνέεται περισσότερο από μη κιθαρίστες (η dream band του είναι το αμερικάνικο κουαρτέτο του Keith Jarrett, με Dewey Redman, Charlie Haden και Paul Motian), ζωγράφους και ποιητές. Όσα φανταζόμαστε αποτελούν κομμάτι της πραγματικότητάς μας όπως ακριβώς και τα «αληθινά» πράγματα γύρω μας, πιστεύει, κι αυτό το yin-yang ανάμεσα στο χειροπιαστό και το δυσδιάκριτο και φευγαλέο προσπαθεί να μεταφέρει με το δεύτερο CD του “Real and Imagined”. Με τη βοήθεια του Seamus Blake, του Drew Gress και του Mark Ferber σχηματίζει ένα κλασικό κουαρτέτο με κιθάρα, σαξόφωνο, μπάσο και ντραμς, με έντεχνο, προσιτό ήχο που κλίνει προς τον Michael Brecker και καθαρό παίξιμο που δεν ξεφεύγει ποτέ προς τα άκρα. Κι όμως πίσω από αυτή την επιφάνεια τίποτα δεν είναι τόσο απλό. Στις εννιά ορίτζιναλ συνθέσεις του Allen ρυθμοί και μελωδίες που γλιστρούν συνεχώς σε νέο έδαφος, δύσκολα μετρήματα και λεπτοί, ανεπαίσθητοι χρωματισμοί, δημιουργούν αδιάκοπη υπόγεια κίνηση, προκαλώντας μια ένταση που περισσότερο υποδηλώνεται παρά ακούγεται.
www.daveallenjazz.com

Mike Moreno: “Between the lines” (World Culture Music)
Δεν πήρε πολύ καιρό στον Mike Moreno από τότε που μετακόμισε από το Όστιν στη Νέα Υόρκη, να βρεθεί στη σκηνή ανάμεσα στα μεγαλύτερα ονόματα του downtown, όπως τον Joshua Redman, τον Greg Osby, τον Terence Blanchard, τον Nicholas Payton. Καθόλου περίεργο λοιπόν που από τον πρώτο του κιόλας δίσκο ακούμε να τον συνοδεύει ένα καστ με μερικούς πολύ γνωστούς νέους μουσικούς: ο Aaron Parks στο πιάνο, ο Doug Weiss στο μπάσο, ενώ ο John Ellis με τον Marcus Strickland και ο Kendrick Scott με τον Tyshawn Sorey εναλλάσσονται στο σαξόφωνο και τα τύμπανα αντίστοιχα. Στο “Between the lines” ο Moreno βρίσκει το σημείο ισορροπίας ανάμεσα στη σύνθεση, την ενορχήστρωση και την εκτέλεση, με οκτώ κομμάτια που έχουν πλούσιες μελωδικές γραμμές με μεγάλη διάρκεια, οι οποίες κινούνται κατά κανόνα σε μέσο και αργό τέμπο και καθώς εξελίσσονται οδηγούν σε γεμάτους ένταση και πάθος αυτοσχεδιασμούς από την κιθάρα, το πιάνο και τα σαξόφωνα. Στο “World Of The Marionettes” οι μεγαλοπρεπείς, απλωμένες συγχορδίες του Parks και oι ρευστοί δακτυλισμοί και η γλυκιά πένα του Moreno θυμίζουν το ταίριασμα του Pat Metheny με τον Lyle Mays, ενώ το “Forward and back” που ξεκινά με μια μονοφωνικά ηχογραφημένη μελωδία, εξελίσσεται σε μια άψογα ενορχηστρωμένη ακουστική ιστορία με εντυπωσιακά σόλο από το σοπράνο του Ellis και την κιθάρα. Στο “Gondola”, το “Road Song” και το “Still Here” ο Moreno πιάνοντας την ακουστική του κιθάρα κάνει ένα γαλήνιο, λυρικό ταξίδι στην αμερικάνικη ενδοχώρα. Μετά από ένα ξεκίνημα σαν το “Between the lines” προμηνύεται ενδιαφέρουσα η συνέχεια για αυτό το ταλαντούχο παιδί από το Τέξας.
www.mikemoreno.com

Jentsch Group Large: “Brooklyn Suite” (Fleur de Son Classics)
Το γκρουπ του Chris Jentsch το συναντάμε σε διάφορα μεγέθη. Από τη μίνι (τρίο) ως τη large εκδοχή του, που είναι μια δεκαεξαμελής ορχήστρα, ένα σύνολο δηλαδή που δεν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε υπό την ηγεσία ενός κιθαρίστα. Έτσι κι αλλιώς όμως ο Jentsch δεν είναι ένας συνηθισμένος κιθαρίστας. Οι κυριότερες επιρροές μου είναι ο Jim Hall και ο Wes Montgomery, αλλά ο ήχος μου είναι πιο κοντά στον Jimi Hendrix και τον Jeff Beck, δηλώνει. Σαν leader της ορχήστρας του όμως ξέρει να συνδυάζει το μεγαλείο του Duke Ellington, την εκκεντρικότητα του Zappa και την ευαισθησία της Maria Schneider. Για τον Jentsch ο τόπος που ζει παίζει καθοριστικό ρόλο στον τρόπο που λειτουργεί και οι δημιουργίες του δεν είναι τίποτε άλλο από το «πώς ακούγεται η ζωή του». Το “Miami Suite” του 1999 ήταν αποτέλεσμα των εμπειριών του στη μεγαλούπολη του νότου, ενώ το “Brooklyn Suite” έρχεται σαν απαύγασμα τής από κει και έπειτα ζωής του στο πολυπληθέστερο κομμάτι της Νέας Υόρκης, εκεί όπου ζουν και οι περισσότεροι εκπρόσωποι της αυτοσχεδιαζόμενης μουσικής, μια και η ζωή στο Μανχάταν είναι πανάκριβη. Μ’ αυτό τον τρόπο η κιθάρα του πότε με ατμοσφαιρικά ακόρντα και απαλές μελωδίες, πότε με παραμορφωμένο ροκ ηλεκτρισμό ανάμεσα στον ογκώδη και επιβλητικό ήχο της ορχήστρας του, μοιάζει με τον ίδιο να περιπλανιέται άλλοτε χειρονομώντας και άλλοτε παρατηρώντας και ρεμβάζοντας μέσα στο τεράστιο νεοϋρκέζικο μωσαϊκό. Ένα μωσαϊκό που δημιουργείται από αυτό το εξαιρετικό σύνολο το οποίο περιλαμβάνει μερικούς πολύ γνωστούς μουσικούς όπως οι σαξοφωνίστες John O’Gallagher, Andy Laster και Dan Willis, ο τρομπετίστας Russ Johnson και ο τρομπονίστας Alan Ferber. Μετά την ολοκλήρωση των πέντε μερών της σουίτας, ο Jentsch αλλάζει κλίμα και τόπο χωρίς να σπάει την ενότητα του άλμπουμ, κατευθυνόμενος με μια ελαφρά λάτιν διάθεση προς το Μπαλί και με ένα ρέγκε μπητ προς την Καραϊβική, με το “See You in Bali” και το “Our Daily Dread ” αντίστοιχα.
www.chrisjentsch.com

Nick Russo + 11: “Ro” (self published)
Οι 11 δεν αποτελούν ένα πολυμελές σύνολο, αλλά το άθροισμα όσων συμμετέχουν στο δεύτερο άλμπουμ του Nick Russo, που δεν ακούγεται να κινείται προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Αυτό σε ένα βαθμό το καταλαβαίνουμε γιατί τα 9 κομμάτια που περιλαμβάνει γράφτηκαν από τον κιθαρίστα μέσα σε ένα διάστημα μερικών χρόνων. Επομένως αντί να θεωρήσουμε ότι πάσχει από έλλειψη προσανατολισμού, θα πρέπει να παρατηρήσουμε σε αυτό τα πολλά και διάφορα πράγματα που αρέσουν στον Russo και τους ήχους που αναζητούσε καθώς εξελισσόταν ως μουσικός, όπως και την τεχνική που έχει αναπτύξει στην ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα και το μπάντζο. Στο “Triggered” και το “Mmm” ακούμε καθαρόαιμο σουινγκάτο μαίηνστρημ, στο “Dinda” ο Russo παίζει την ακουστική του κιθάρα σε ένα ανάλαφρο ρυθμό μπόσα, στο “Moy Zaichick” στρέφεται προς το φιούζον με το τενόρο του Mark Turner σε μεγάλα κέφια, ενώ στο ενδεκάλεπτο “Please Come Home” δείχνει την πιο σκοτεινή, πειραματική και εξερευνητική του πλευρά. Ο βοκαλίστας Miles Griffith κάνει εκπληκτικά πράγματα με την απίθανη γκάμα των σκατ φωνητικών του στα τρία κομμάτια που συμμετέχει, το “Ro”, το “Mitzvah” που παίρνει μια ινδική χροιά από την τάμπλα του Pandit Samir Chatterjee και το ασυνήθιστο “Little Hands” όπου συνομιλεί με τον Russo που αντί για κιθάρα παίζει μπάντζο. Συνολικά μέσα στην πολυχρωμία του “Ro” βλέπουμε τις πολλές όψεις αυτού του προικισμένου μουσικού και τις υποσχέσεις που αφήνει για την από δω και μπρος εξέλιξή του.
www.nickrusso.org

Jazz & Tzaz, Απρίλιος 2007