Bruno Raberg

bruno-raberg.jpg

Οι μουσικοί χτύποι της καρδιάς
Ο καινούριος δίσκος του σουηδού μπασίστα Bruno Raberg, ενός πετυχημένου δάσκαλου και δημιουργού και η σχέση της μουσικής παράδοσης της πατρίδας του με την Αφρική και τη τζαζ.

Στη μουσική λένε συχνά ότι αυτοί που δεν μπορούν να παίξουν διδάσκουν. Μάλλον υπερβολές αφού οι περισσότεροι σπουδαίοι μουσικοί, τουλάχιστον στην εποχή μας, έχουν βρεθεί έστω και περιστασιακά στη θέση του δασκάλου και που πάντως δεν ταιριάζει καθόλου στην περίπτωση του Bruno Raberg. Ο σουηδός μπασίστας, καθηγητής σήμερα στο φημισμένο Berklee της Βοστόνης μπορεί και συνδυάζει τη εκπαιδευτική του ιδιότητα με μια αξιοζήλευτη μουσική καριέρα.

Ξεκινώντας από πολύ νωρίς, μόλις 20 ετών το 1974, έγινε μέλος στο γκρουπ του συμπατριώτη του τρομπονίστα Eje Thelin. Από το 1981 που βρέθηκε στη Βοστόνη για να σπουδάσει στο New England Conservatory έγινε κάτοικος της Μασαχουσέτης. Μέχρι σήμερα έχει κυκλοφορήσει 4 προσωπικούς δίσκους και έχει συνεργαστεί με μεγάλους μουσικούς όπως οι Sam Rivers, Jerry Bergonzi, Bob Moses, Mick Goodrick και Billy Hart. Επίσης από το 1993 είναι μέλος του σουηδικού γκρουπ Corpo. Όπως πολλοί σκανδιναβοί μουσικοί, ιδίως όσοι ηχογραφούν για την ECM, συνηθίζει να χρησιμοποιεί στοιχεία από την ντόπια μουσική παράδοση και παίζει σε ένα στυλ που κινείται ανάμεσα στον μετα-μποπ ακουστικό ήχο και τη φρη τζαζ. Ανάμεσα στους μαθητές του συγκαταλέγεται και ο Σταύρος Λάντσιας που μάλιστα συμμετείχε στον πρώτο δίσκο του μπασίστα.

“Ascensio”: Ο καινούριος του δίσκος
Και στο “Ascensio”, την καινούρια του δουλειά, υπάρχει αυτή η σχέση με την σκανδιναβική φολκ, όχι όμως το ίδιο έντονη, ίσως λόγω του ότι στα πνευστά αντί του νορβηγού Ole Mathisen που συμμετείχε στους δύο προηγούμενους δίσκους του, βρίσκονται τώρα δύο αμερικανοί μουσικοί: ο τρομπετίστας Phil Grenadier (αδελφός του Larry, μπασίστα στο τρίο του Brad Mehldau) και ο σαξοφωνίστας Allan Chase, ενώ στη θέση του ντράμερ κάθεται ο Ιταλός Marcello Pellitteri. Το σχήμα αυτό με άλτο, τρομπέτα, κοντραμπάσο και ντραμς δίχως άλλο παραπέμπει στο κλασικό κουαρτέτο του Ornette Coleman και στη φρη τζαζ. Και πράγματι διακρίνεται από ελεύθερη διάθεση, όμως η φόρμα κάθε άλλο παρά απουσιάζει και αυτό που θα λέγαμε ότι χαρακτηρίζει τα 10 κομμάτια του “Ascensio” (όλα του Raberg) είναι η αναζήτηση της  χρυσής τομής ανάμεσα στο μαίηνστρημ και τον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό. Οι ευκολομνημένευτες μελωδίες αναπτύσσονται από τα δύο πνευστά σε ταυτοφωνία ή σε αντίστιξη πατώντας πάνω σε πολύπλοκους ρυθμούς, με το μπάσο και τα τύμπανα να δημιουργούν ένα πολύ ανοιχτό πεδίο για αυτοσχεδιασμούς. Ο Grenadier και ο Chase σχηματίζουν μια δυνατή εμπροσθοφυλακή, με την εκφραστική τρομπέτα του πρώτου να κυμαίνεται μεταξύ Don Cherry και Miles Davis, ενώ το άνετο φύσημα του δεύτερου στο άλτο και το σοπράνο είναι γεμάτο λυρισμό. Ο Raberg που ιδίως όταν σολάρει θυμίζει Dave Holland, είναι ένας βιρτουόζος που καταφέρνει να είναι και ουσιαστικός ελέγχοντας απόλυτα την τεχνική του, ένα χάρισμα που το έχουν μόνο οι μουσικοί που έχουν φτάσει σε υψηλό επίπεδο ωριμότητας. Μια ολοκληρωμένη δουλειά από κάθε άποψη που από τις πρώτες κιόλας νότες δίνει την αίσθηση ότι πρόκειται για ένα ξεχωριστό άκουσμα.
www.orbismusic.com

Συνέντευξη με τον Bruno Raberg
Συχνά χρησιμοποιείς Σκανδιναβικά φολκ θέματα που κατά παράξενο τρόπο παραπέμπουν στην αφρικάνικη πολυρυθμία και τη μπλουζ διάθεση. Μπορείς να εντοπίσεις κάποια σχέση ανάμεσα σε αυτές τις διαφορετικές παραδόσεις;
Έχω ανακαλύψει αυτούς τους κτύπους της καρδιάς ας τους πούμε, που είναι κοινοί στις μουσικές όλου του κόσμου. Αυτό που πράγματι με εξέπληξε ήταν ένα εβραϊκό κομμάτι της Νορβηγίας για άρπα σε ρυθμό 6/4 που μοιάζει πολύ με τον αφρικάνικο ρυθμό Bembe. Είναι σαν να έχουμε κοινούς κτύπους της καρδιάς που τους επενδύει ο καθένας διαφορετικά.

Στο προηγούμενο άλμπουμ σου έπαιξες με ένα τρίο χωρίς πιάνο, ενώ στο “Ascensio” με ένα κουαρτέτο και πάλι χωρίς πιάνο. Προτιμάς αυτού του είδους τα σχήματα για να έχεις μεγαλύτερη αρμονική ευκινησία;
Ναι, αφήνουν μεγάλα περιθώρια γι αυτά που μπορεί να κάνει το μπάσο. Οι νότες που επιλέγω γίνονται πολύ κρίσιμες γιατί κάθε μια από αυτές δημιουργεί αντίστιξη με τα πνευστά. Πάντως μερικές φορές παίζω ostinato (σημ. χρησιμοποιώντας επαναλαμβανόμενες μικρές μουσικές φράσεις) και τότε μπάσο και ντραμς λειτουργούν περισσότερο σαν μια μονάδα πίσω από τα πνευστά. Αυτά τα σχήματα αποτελούν μεγάλη πρόκληση, γιατί όταν υπάρχει πολυφωνικό όργανο το μπάσο μπορεί να παραμένει στο περιθώριο, ενώ έτσι είναι μόνιμα «εκτεθειμένο». Από συνθετικής πλευράς με απαλλάσσει από το να υπάρχουν συνεχώς ακόρντα πίσω από τη μελωδία και αντί αυτού έχω 2-3 νότες που δημιουργούν αντίστιξη.

Το “Ascensio” φαίνεται να ισορροπεί ανάμεσα στη straight και την φρη τζαζ. Θα λέγαμε ότι αισθάνεσαι άνετα μέσα σε αυτή την κοντρολαρισμένη ελευθερία.
Ναι έτσι είναι. Αν παίζω μόνο με ελεύθερο αυτοσχεδιασμό νιώθω ότι ένα μεγάλο μέρος της μουσικής μου ύπαρξης μένει απέξω. Από την άλλη αν υπάρχουν πολλά γραμμένα μέρη ή είμαι προσκολλημένος στις εναλλαγές των ακόρντων αισθάνομαι πολύ περιορισμένος και ο αυθορμητισμός μπορεί να χαθεί.

Κάποιοι λένε ότι οι μουσικές σχολές παράγουν πολλούς μουσικούς με άριστη τεχνική, που όμως στερούνται τα βασικά στοιχεία που απαντώνται στη καλή τζαζ όπως η προσωπικότητα, το γούστο και η ψυχή. Ποια είναι η δική σου γνώμη;
Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. Πού είναι οι αντίστοιχοι Gary Peacock, Charlie Haden, Ron Carter, Cecil McBee ανάμεσα στους μπασίστες της νέας γενιάς; Καθένας από τους μουσικούς που προανέφερα είχε μια εντελώς μοναδική και προσωπική προσέγγιση και στο όργανό του και στη μουσική. Ίσως υπάρχει ο φόβος ότι αν είσαι πολύ ξεχωριστός δεν θα βρίσκεις χώρους για εμφανίσεις. Καθένας μπορεί να κάνει την επιλογή του νομίζω.

Ποιες νομίζεις ότι είναι οι πιο χρήσιμες και πιο σημαντικές συμβουλές που δίνεις στους μαθητές σου;
Μερικά πράγματα που τους λέω είναι τα εξής: Να πιστεύουν στον εαυτό τους και να πιστεύουν στη μουσική που αγαπούν. Ο κόσμος έχει την τάση να αγοράζει ό,τι προτείνουν οι τελευταίες επιταγές της μόδας ή ό,τι προωθείται από τις εταιρείες. Αυτός είναι ο λόγος που στα μαθήματά μου στο Berklee παίζω στους μαθητές μου περισσότερο άσημους καλλιτέχνες και έτσι έρχονται σε επαφή με το έργο αυτών των εξαιρετικών μουσικών που μερικές φορές είναι πιο αυθεντικοί. Κάποιες φορές οι μαθητές μένουν άφωνοι από το γεγονός ότι οι μουσικοί αυτοί δεν έγιναν γνωστότεροι. Ένα άλλο πράγμα που τους επισημαίνω είναι ότι δεν πρέπει να υποτιμούν τη δύναμη της μουσικής, της δικής τους και των άλλων και ότι χωρίς να το ξέρουν η μουσική τους μπορεί να σημαίνει πολλά για κάποιον. Πιστεύω στις «θεραπευτικές» ικανότητες της μουσικής μέσα μας και μεταξύ μας.

Θα ήθελες να  μας μιλήσεις για τη συνεργασία σου με το Σταύρο Λάντσια;
Ο Σταύρος ήταν μαθητής μου στο σύνολο μου Wayne Shorter στο Berklee. Όταν χρειάστηκα κάποιον να παίξει πλήκτρα, σκέφτηκα αμέσως εκείνον και λόγω του μεγάλου του ταλέντου αλλά και λόγω του ότι είναι μια πολύ ευχάριστη και μουσική προσωπικότητα. Παίξαμε επίσης μαζί ζωντανά μετά την ηχογράφηση του “Pentimento”και είμαι σίγουρος ότι αν είχε παραμείνει στη Βοστόνη θα είχαμε δουλέψει περισσότερο μαζί. Ξέρω ότι τα πάει πολύ καλά και χαίρομαι γι αυτόν.

Πες μας μερικούς από τους αγαπημένους σου δίσκους.
Θα περιοριστώ σε 10 από τους 100 αγαπημένους μου: Miles Davis «Nefertiti», Wayne Shorter «Native Dancer», Bill Evans «Sunday at the Village Vanguard», Stevie Wonder «Songs in the Key of Life», The Beatles «Sgt. Pepper’s», Keith Jarrett «My Song», Chick Corea «Now he sings, now he sobs», Thelonious Monk «Live in Japan», John Coltrane, «Giant Steps», Weather Report «Mysterious Traveller».

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;
Σχεδιάζω να περιοδεύσω στην Ευρώπη με το γκρουπ του “Ascensio” το φθινόπωρο του 2004. Επίσης θα κυκλοφορήσω ένα CD που ηχογράφησα πρόσφατα με έξι πνευστά και ρυθμ σέξιον, στο οποίο συμμετέχουν ο κιθαρίστας Mick Goodrick, ο σαξοφωνίστας Donny McCaslin και ο Allan, ο Phil και ο Marcello από το κουαρτέτο μου. Κατά τη διάρκεια των χριστουγεννιάτικων διακοπών θα συμμετάσχω σε δύο ηχογραφήσεις άλλων. Η μια είναι με τους κιθαρίστες Bruce Saunders και Tony Gaboury. Θα είναι ένα CD μόνο με συνθέσεις του Monk. Ακόμη αυτό το φθινόπωρο παίζω στη Βοστόνη με την Ορχήστρα του Smithsonian Jazz Institute.

Άποψη, Οκτώβριος 2003

Advertisements

0 Responses to “Bruno Raberg”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Kατηγορίες

Email me:

vagarag at freemail.gr

Αρχείο

Blog Stats

  • 26,106 hits
Μαρτίου 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    Απρ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Αρέσει σε %d bloggers: