Vinny Golia

vinny-golia.jpg

Τζαζ στο Μπέβερλι Χιλς
Δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν την εντύπωση ότι η τζαζ που παίζεται στη Δυτική Ακτή της Αμερικής είναι διαφορετική από αυτήν της Ανατολικής. Με αφορμή το γεγονός ότι η Δυτική Ακτή στη δεκαετία του ’50 ήταν το κέντρο της κουλ τζαζ και η έδρα των περισσότερων λευκών εκπροσώπων της, ο διαχωρισμός υιοθετήθηκε από τις εταιρείες και τους κριτικούς για να τους διευκολύνει στη δουλειά τους. Η άποψη αυτή σήμερα δεν έχει βέβαια καμιά σχέση με την πραγματικότητα.

Η περιοχή έχει να επιδείξει μια τεράστια ποικιλία από στυλ και μια πολύ δυνατή δημιουργική σκηνή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ανεξάρτητη εταιρεία Nine Winds με έδρα το Beverly Hills που συμπλήρωσε ήδη 25 χρόνια ζωής. Η εταιρεία που ίδρυσε το 1977 ο σαξοφωνίστας Vinny Golia και έχει κυκλοφορήσει ως τώρα πάνω από 120 δίσκους από μουσικούς που κινούνται στο χώρο της νέας τζαζ, της σύγχρονης κλασικής και του αυτοσχεδιασμού. Ο Vinny Golia μια πολύ σημαντική προσωπικότητα της σύγχρονης φρη τζαζ, μας παραχώρησε μια αποκλειστική χειμαρρώδη συνέντευξη, που δείχνει τι σημαίνει να παθιάζεται ο καλλιτέχνης με αυτό που κάνει.

 συνέντευξη με τον Vinny Golia

Πώς σκέφτηκες να φτιάξεις μια δική σου εταιρεία; Τι σημαίνει το όνομα “Nine Winds”;
Το 1977 δεν υπήρχε πολύ ενδιαφέρον για τους μουσικούς της δυτικής ακτής ό,τι μουσική και να έπαιζαν και καταλάβαινα πως θα ήταν πάρα πολύ δύσκολο να κυκλοφορήσει κάτι δικό μου από κάποια εταιρεία. Αποφάσισα να ιδρύσω τη Nine Winds αρχικά για να κυκλοφορήσω τη δική μου μουσική. Εκείνη την εποχή έπαιζα 9 πνευστά (σημ. woodwind είναι το ξύλινο πνευστό) και έτσι της έδωσα αυτό το όνομα. Βέβαια αργότερα βρήκα πολλές πνευματικές αναφορές στον αριθμό 9, αλλά νομίζω ότι οδηγήθηκα σε αυτό το όνομα συμπτωματικά.
 
Ιδρύοντας την εταιρεία φανταζόσουν ότι θα μπορούσε να διατηρηθεί τόσα χρόνια;
Όχι. Πραγματικά υπήρξαν πολλές φορές που θέλησα να τα παρατήσω. Χρειάζεται ειλικρινά πολύς χρόνος και ενέργεια και δεν πιστεύω ότι είμαι και πολύ καλός σ’ αυτή τη δουλειά. Στην πραγματικότητα μόλις φέτος προσέλαβα άλλο ένα άτομο για να με βοηθά. Προηγουμένως τα έκανα όλα μόνος μου. Πακετάριζα, χρέωνα τις παραγγελίες και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς. Έτσι το γεγονός ότι φτάσαμε μέχρι εδώ είναι από μόνο του ένα θαύμα!

Το να έχει κανείς μια δική του εταιρεία του δίνει ελευθερία να κάνει αυτό που θέλει. Από την άλλη ξεκινά έναν αγώνα να αποκτήσει ένα σταθερό κοινό για να επιβιώσει. Πόσο δυσκολεύτηκες να τα καταφέρεις;
Ακόμα δυσκολεύομαι. Καταφέραμε να συνεχίσουμε κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. Είχαμε την τύχη να τραβήξουμε το ενδιαφέρον ανθρώπων που άκουσαν τις ηχογραφήσεις μας, αλλά πολλοί αγοράζουν τους δίσκους μας αφού μας ακούσουν να παίζουμε ζωντανά. Οι καλλιτέχνες της εταιρείας περιοδεύουν στις Ηνωμένες Πολιτείες και έξω από αυτές. Έχουν συνειδητοποιήσει ότι πρέπει να είναι συνεπείς στην τέχνη τους για να δημιουργήσουν ένα σταθερό κοινό. Αυτό σημαίνει συναυλίες, περιοδείες, ηχογραφήσεις. Αλλά και ο τύπος εκτός Λος Άντζελες υποστήριξε πολύ τη μουσική μας κι αυτό βοήθησε να έχουμε μια καλύτερη εικόνα σε σχέση με τις περισσότερες ανεξάρτητες εταιρείες. Νιώθω ευγνωμοσύνη γι αυτό καθώς στη Δυτική Ακτή υπάρχουν καταπληκτικοί μουσικοί και διανοούμενοι. Είναι άξιο προσοχής πώς ένα τόσο τεράστιο αμάλγαμα καλλιτεχνών παραμένει σχετικά άγνωστο και δεν μιλώ μόνο για την Καλιφόρνια αλλά και για τον Καναδά, το Μεξικό, το Όρεγκον, τη Γουόσινγκτον, ολόκληρη η δυτική ακτή της Βόρειας Αμερικής, την οποία αντιπροσωπεύει η Nine Winds.
Για να επιστρέψουμε στην ερώτησή σου πολλοί από μας περιοδεύουν σε όλο τον κόσμο και βοηθάμε ο ένας τον άλλο στις διάφορες δουλειές που κάνουμε για να διευρύνουμε το κοινό που μας στηρίζει. Αυτό συμβαίνει στη Δυτική Ακτή εδώ και πολλά πολλά χρόνια. Υπάρχει μια αίσθηση συνεργασίας και όχι ανταγωνισμού.

Πώς γίνεται η επιλογή των καλλιτεχνών που ηχογραφούν για την εταιρεία; Υπάρχουν κάποια ιδιαίτερα στοιχεία που αναζητάς σε αυτούς;
Πρώτα απ’ όλα πρέπει η μουσική να έχει κάτι να πει. Η μουσική της εταιρείας  συνήθως προέρχεται από ανθρώπους που τους σέβομαι και θαυμάζω όλα αυτά τα χρόνια. Μουσικούς που είτε εγώ είτε κάποιος άλλος που σχετίζεται με την εταιρεία έχει δει ή έχει ακούσει. Μερικές φορές έρχονται πολύ αξιόλογα πράγματα με το ταχυδρομείο. Δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη διαδικασία επιλογής, υπάρχουν τόσο πολλοί τρόποι να διαλέξεις, αρκεί η μουσική να είναι καλή. Το να ζει ένας μουσικός στη Δυτική Ακτή ή να σχετίζεται με καλλιτέχνες της εταιρείας είναι μια σταθερά στην οποία δε θα γύριζα την πλάτη, τουλάχιστον μέχρι τώρα.

Πώς νοιώθεις που μπορείς να δίνεις την ευκαιρία σε μουσικούς να ηχογραφούν και να εκθέτουν στον κόσμο τη μουσική τους; Το θεωρείς σαν ένα «καλλιτεχνικό καθήκον» που σε ικανοποιεί εσωτερικά;
Εξαρτάται από τη δουλειά, τους μουσικούς, το χρόνο που έχω να διαθέσω, από πάρα πολλά πράγματα. Η συνεργασία με μερικούς είναι δύσκολη, ενώ με άλλους εύκολη. Κάποιοι έχουν πολύ κακές ιδέες για τα εξώφυλλα των CD, άλλοι πάλι καλές. Υπάρχει τόση μεγάλη ποικιλία όπως και στην ίδια τη μουσική. Υπάρχει όμως μεγάλο αίσθημα ικανοποίησης όταν τελειώνει μια δουλειά, όταν φαίνεται και ακούγεται καλή. Σταματάς μόνο για μια στιγμή και μετά περνάς στην επόμενη δουλειά. Μου αρέσει το ότι όταν ένας μουσικός πηγαίνει σε μια άλλη χώρα, θα βρεθεί πάντα κάποιος που θα πει «έχω το CD σου, είναι πολύ καλό». Είναι μεγάλη έκπληξη για το μουσικό να γνωρίζουν γι αυτόν. Να του λένε ότι διάβασαν κάποια κριτική και αγόρασαν το CD για να ανακαλύψουν ποιος είναι και πώς παίζει. Αυτό με κάνει να νιώθω ότι η εταιρεία κάνει καλά τη δουλειά της κάνοντας γνωστό ένα μουσικό.

Οι μεγάλες εταιρείες ενδιαφέρονται κυρίως για το κέρδος και επενδύουν σε καλλιτέχνες που παίζουν σε καθιερωμένα στυλ.  Έτσι ο ρόλος των μικρότερων εταιρειών φαίνεται να γίνεται ολοένα και πιο σημαντικός στη σημερινή τζαζ. Ποια είναι η δική σου γνώμη;
Πραγματικά φαίνεται ότι έτσι συμβαίνει με τις μεγαλύτερες εταιρείες που χρειάζονται τα μεγάλα κέρδη. Οι εταιρείες αυτές μπορούν και αγοράζουν μεγάλες διαφημίσεις και έτσι έχουν την τάση να επιβάλλουν στα περιοδικά για ποιους να γράψουν. Τα περιοδικά το αρνούνται αυτό, αλλά είναι αλήθεια. Τα χρήματα από τις διαφημίσεις μπορούν και ξελασπώνουν τα περισσότερα από αυτά τα περιοδικά. Η έλευση του Ίντερνετ επέφερε τη μείωση των συνδρομητών τους και το μάρκετινγκ ψάχνει τον τρόπο για να επαναφέρει τα πράγματα εκεί που ήταν. Δεν είναι περίεργο που όταν ένας καλλιτέχνης μεγάλης εταιρείας κυκλοφορήσει το καινούριο του CD την ίδια στιγμή υπάρχει μια πληθώρα σχετικών συνεντεύξεων και άρθρων; Δεν είναι συμπτωματικό.
Για τις μικρότερες εταιρείες ο καλλιτέχνης θα πρέπει να παίζει μουσική που τους αρέσει ή που την εκτιμούν. Διαφορετικά για ποιο λόγο να επενδύσουν πάνω του τους πενιχρούς τους πόρους; Οι εταιρείες αυτές ξοδεύουν απεριόριστο χρόνο και προσπάθεια για να καταφέρουν να ακουστεί η μουσική τους με τον καλύτερο τρόπο. Επίσης παρουσιάζουν στον κόσμο ένα μεγαλύτερο μουσικό φάσμα. Νομίζω ότι παίζουν σπουδαίο ρόλο, γιατί μας γνωρίζουν ένα μεγάλο αριθμό καλλιτεχνών που διαφορετικά θα παρέμεναν άγνωστοι. Βέβαια τώρα πια είναι πολύ εύκολο να φτιάξει ο καθένας τη δική του εταιρεία. Έτσι υπάρχει μια υπερπροσφορά μουσικής και αυτό οφείλεται και στις μικρές εταιρείας και στις επανεκδόσεις. Πάντως και μόνο για το ότι μας γνωρίζουν νέους καλλιτέχνες ο ρόλος των εταιρειών αυτών είναι σημαντικός. Άλλο ένα σπουδαίο στοιχείο τους είναι ο ενθουσιασμός με τον οποίο προσπαθούν να ακουστεί η μουσική έτσι όπως τη θέλει ο καλλιτέχνης, χωρίς να επεμβαίνουν στο έργο του.    

Πώς βλέπεις το μέλλον της δημιουργικής αυτοσχεδιαζόμενης μουσικής, στην εποχή μας που από τη μια οι πωλήσεις δίσκων μειώνονται και από την άλλη επικρατεί ο συντηρητισμός;
Άλλη μια δύσκολη ερώτηση! Αυτά που λέω είναι οι προσωπικές μου απόψεις. Δεν είμαι ονειροπαρμένος, αλλά θα σου πω τι σκέφτομαι και τι αισθάνομαι. Συμβαίνουν και καλά και άσχημα πράγματα στην αυτοσχεδιαζόμενη μουσική και υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον γι αυτήν από πολλές πλευρές. Πολλοί μουσικοί με κλασική παιδεία προσέρχονται στις τάξεις του αυτοσχεδιασμού. Όμως ένα μεγάλο πρόβλημα είναι ότι καθένας νομίζει ότι μπορεί να το κάνει και πολλοί μουσικοί πιστεύουν πως αυτό που κάνουν είναι πολύ σπουδαίο και μοναδικό. Είναι εύκολο να αρχίσεις να παίζεις με άλλους και να δημιουργείς ηχητικά τοπία, αλλά είναι δυσκολότερο να κάνεις δουλειά που απαιτεί να παίζεις κάτω από διάφορες συνθήκες και να δημιουργείς υπέροχο και γοητευτικό ήχο που ανυψώνει το πνεύμα. Για μένα αυτό είναι ο σπουδαίος αυτοσχεδιασμός: το να χρησιμοποιείς το μυαλό, το σώμα και το πνεύμα για να δημιουργήσεις μια πραγματική δύναμη που έχει τη δύναμη να αλλάξει τα πράγματα μέσω του ήχου. Άνθρωποι από όλα τα μέρη το κόσμου αυτοσχεδιάζουν μαζί και επικοινωνούν ενώ πολλοί από αυτούς δεν ξέρουν ο ένας τη γλώσσα το άλλου. Είναι υπέροχο! Δεν ξέρω προς ποια κατεύθυνση βαδίζει ο αυτοσχεδιασμός, αλλά βλέπω μια αναζήτηση νέων ήχων και νέων συνδυασμών ήχων, όχι μόνο από την πλευρά των μουσικών, αλλά και από τις εταιρείες που κατασκευάζουν όργανα όπως οι Kingma, Eppelsheim και Hogenhuis και όλες οι εταιρείες ηλεκτρονικών, οι προγραμματιστές, οι εταιρείες κομπιούτερ. Βρισκόμαστε σε μια περίοδο μεγάλης αναζήτησης, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σκοπός της αναζήτησης είναι να βρούμε και να φανερώσουμε αυτό που βρήκαμε. Έτσι η απάντηση στην ερώτησή σου είναι η εξής: Δεν πιστεύω ότι οι πωλήσεις δίσκων και ο συντηρητισμός μπορούν να επηρεάσουν τα πράγματα. Ο καλλιτέχνης οφείλει να ακολουθήσει την πορεία του και να παραμείνει πιστός στον εαυτό του. Η εμπορική πλευρά του θέματος δεν έχει καμιά σημασία. Το να προωθηθεί στην αγορά ο αυτοσχεδιασμός και να πουλήσει σε ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, είναι άλλο θέμα και πραγματικά δεν είμαι το κατάλληλο πρόσωπο να απαντήσω. Τι σημασία έχει στο κάτω κάτω;
 
Μίλησέ μας για τη δημιουργική σκηνή της δυτικής ακτής.
Πόσο μεγάλη είναι η εφημερίδα σου και πόσο μελάνι έχει διαθέσιμο; Η απάντηση είναι τεράστια. Έχουμε τόσο πολλή και καλή μουσική εδώ που κρατά ζωντανή ολόκληρη την ακτή. Μπορώ να ξεκινήσω με την ιστορία μας (και λέγοντας «μας» εννοώ τους ανθρώπους με τους οποίους σχετίζομαι και τους οποίους θεωρώ ότι αποτελούν τη δεύτερη γενιά της δυτικής ακτής) που σε μένα τουλάχιστον μοιάζει πολύ βαθιά ριζωμένη στη τζαζ παράδοση. Άνθρωποι όπως οι Horace Tapscott, Bert Wilson, Eric Dolphy, Charles Mingus, John Carter, Bobby Bradford και ο Leo Smith που ζει τώρα εδώ, είναι τα πιο γνωστά ονόματα. Υπάρχουν όμως και πολλοί άλλοι που έχουν συνεισφέρει με άλλους τρόπους όπως οι Dave Pell, Shorty Rodgers, Bertram Turetzky, Shelly Manne, Buddy Collette, Chico Freeman, Charles Lloyd κλπ. Πιστεύω ότι μουσικοί όπως εγώ, οι Alex και Nels Cline, GE Stinson, John Fumo, Richard Grossman, Bonnie Barnett, Lyn Johnson, Rova Saxophone Quarttet, Gregg Goodman, Henry Kaiser, John Gruntfest, Rob Blakeslee, Mike Vlatkovich, Wayne Peet, Rich Halley, Lisle Ellis, Paul Plimely, NOW και φυσικά πολλοί ακόμη έχουμε επηρεαστεί από αυτή τη σειρά μουσικών που προϋπήρξε. Υπάρχουν και άλλοι όπως οι Jason Mears, Chris Heenan, Sara Shoenbeck, Jeremey Drake, Noah Phillips, Phillip Greenleif, Splatter Trio, Gino Robair, Damon Smith, Leslie Dabala και πολλοί πολλοί ακόμη που ακολουθούν το δρόμο που ανοίξαμε, που χαράζουν τη δική τους πορεία και αναζητούν τις δικές τους ανακαλύψεις. Το σπουδαίο είναι ότι ανακαλύπτουμε όλοι μαζί και μοιραζόμαστε τις ανακαλύψεις μας, γιατί η δυτική ακτή πρέπει να είναι ενωμένη για να φανεί και να αναγνωριστεί η μουσική προσφορά της όλα αυτά τα χρόνια. Μπορώ να μιλώ ασταμάτητα γι αυτό το θέμα, αλλά η ουσία είναι ότι η σκηνή είναι υγιής και ακμάζουσα έστω κι αν υστερεί σε αναγνώριση, μουσικούς χώρους και προβολή. Θα πρέπει να προσθέσω ότι είμαι βέβαιος πως ξέχασα τόνους από ονόματα, αλλά τα ονόματα είναι για να σχηματίσουν μια γενική εικόνα γι αυτό που περιγράφω.

Πώς μοιράζει ένα καλλιτέχνης το χρόνο του ανάμεσα στη δημιουργία και στις μπίζνες;
Δεν είμαι καλός στο να μοιράζω το χρόνο μου. Όταν βρίσκομαι σε μια δημιουργική τροχιά, με το να συνθέτω, να εξασκούμαι ή να κάνω κάτι καινούριο, οι μπίζνες περιμένουν. Απλά προσπαθώ να κάνω ό,τι είναι απαραίτητο για να είμαι μέσα στα πράγματα. Έτσι καθημερινά κάποιες συγκεκριμένες ώρες τσεκάρω το e-mail για παραγγελίες, για πληροφορίες που πρέπει να στείλω κλπ. Για απλά πράγματα δηλαδή. Προτιμώ πολύ περισσότερο να παίζω ή να συνθέτω παρά να φροντίζω για παραγγελίες και για κλείσιμο συναυλιών. Όταν όλα κυλούν κανονικά ασχολούμαι με αυτά τα πράγματα το πρωί και γύρω στις 10 αρχίζω να συνθέτω ή να εξασκούμαι. Έτσι ο περισσότερος χρόνος μου αφιερώνεται στην τέχνη. Όταν δουλεύουμε πάνω σε καινούριες κυκλοφορίες της εταιρείας, φυσικά πρέπει να είμαι παρών, οπότε φοράω το άλλο μου καπέλο. Όμως δεν μπορώ να το κάνω χωρίς κατάλληλη προετοιμασία και έτσι πρέπει να ξέρω ότι θα ασχοληθώ με αυτό εκείνη τη μέρα. Τίποτα περισσότερο.

Πιστεύεις ότι η εμφάνιση του Ίντερνετ επέδρασε θετικά στη μουσική;
Όχι. Πιστεύω ότι κατέβασε την ποιότητα της μουσικής εισάγοντας το στοιχείο της ποσότητας. Όλοι θέλουν να βάλουν κάτι στο Ίντερνετ. Έχει βοηθήσει βέβαια τους μουσικούς, με την έννοια ότι η πληροφορία διαδίδεται γρήγορα και αποτελεσματικά, αλλά νομίζω ότι η κύρια επίδραση του Ίντερνετ σχετίζεται με τις μπίζνες. Κατά τη γνώμη μου εκείνο που αντιπροσωπεύει το Ίντερνετ είναι αυτό που είχε πει ο Andy Warhol για τα 15 λεπτά φήμης.

Ηπειρωτικός Αγών, 17/9/2003

Advertisements

0 Responses to “Vinny Golia”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Kατηγορίες

Email me:

vagarag at freemail.gr

Αρχείο

Blog Stats

  • 26,170 hits
Μαρτίου 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    Απρ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Αρέσει σε %d bloggers: