Γυναικεία Υπόθεση

cd_ingrid_jensen.jpgcd_susan_getz.jpgcd_chris_chalfant.jpgcd_kali_fasteau.jpgcd_monica_dillon.jpg

«H τζαζ σημαίνει διαφορετικά πράγματα για τον καθένα, ανάλογα με τη μόδα της εποχής. Αυτή τη στιγμή σημαίνει όμορφα κορίτσια με ένα πιάνο» μας είχε πει πριν από μερικούς μήνες σε μια συνέντευξή του στην ΑΠΟΨΗ ο γνωστός ντράμερ Bill Bruford, θέλοντας να αναδείξει το πρόβλημα εικόνας που παρουσιάζει η τζαζ, για το οποίο βέβαια στην προκειμένη περίπτωση δεν ευθύνονται οι γυναίκες αλλά το μάρκετινγκ. Για του λόγου το αληθές ας γνωρίσουμε πέντε εντελώς διαφορετικές δημιουργούς, διαφορετικές όσο και οι αμέτρητοι χρωματισμοί που συνθέτουν το ψηφιδωτό της τζαζ.

Ingrid Jensen / Project O: “Now as Then” (Justin Time)
Η Ingrid Jensen ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα με τα οποία μας έχει εφοδιάσει τα τελευταία χρόνια η πλούσια σκηνή του Βανκούβερ στον Καναδά, συγκεντρώνει όλο και περισσότερο πάνω της το ενδιαφέρον του κόσμου της τζαζ. Έχει παίξει με τη γυναικεία ορχήστρα DIVA, με την περίφημη ορχήστρα της Maria Schneider και με πολλά από τα κορυφαία σημερινά ονόματα. Το στυλ της είναι επηρεασμένο κυρίως από τον Miles Davis και τον Woody Shaw. Το “Now as Then” είναι ο τέταρτος δίσκος της. Το Project O είναι ένα χάμοντ τρίο, με την ίδια στην τρομπέτα και το φλούγκελχορν, τον Gary Versace στο χάμοντ και τον Jon Wikan στα τύμπανα, που ενισχύεται από τρεις θαυμάσιους σολίστες, τον Steve Wilson, τον Seamus Blake και την Christine Jensen (αδελφή της Ingrid), οι οποίοι εναλλάσσονται στη θέση του σαξοφωνίστα. Το υπέροχο χάμοντ του Versace χρωματίζει αναπόφευκτα το άλμπουμ με έναν ήχο που θυμίζει δεκαετία του ’60. Αλλά η ποιότητα των συνθέσεων (εκτός από δύο όλες ανήκουν στους συμμετέχοντες) και οι πλούσιοι, εγκεφαλικοί αυτοσχεδιασμοί συντείνουν προς τη μοντέρνα άποψη για τη τζαζ και το “Now as Then” είναι ένα απόλυτα πετυχημένο πρότζεκτ για την Ingrid Jensen.
www.ingridjensen.com

Susan Getz: “Jazz Boxx” (Litsis)
«Προσπαθώ να τραγουδώ με τον τρόπο που έγραφε ο Χέμινγκγουέι. Δεν χρησιμοποιούσε περιττές λέξεις, αλλά ήταν πολύ περιγραφικός» λέει η Susan Getz.για να σκιαγραφήσει το στυλ της, και αναφέρει ότι οι φωνές που την επηρέασαν περισσότερο ήταν του Chet Baker, της Astrud Gilberto και της Peggy Lee. Στοιχεία ικανά για να μας δώσουν να καταλάβουμε ότι στον πρώτο της δίσκο με τίτλο “Jazz Boxx” θα συναντήσουμε μελαγχολικούς τόνους και λάτιν ρυθμούς, και ότι πρόκειται για μια τραγουδίστρια που δεν επιχειρεί φωνητικούς ακροβατισμούς, αλλά χρησιμοποιεί τη ζεστή, ελαφρά βραχνή και αισθησιακή φωνή της με μέτρο, όσο χρειάζεται για να αγγίξει την καρδιά μας. Η Getz δεν περιορίζεται στο κλασικό τζαζ ρεπερτόριο, αλλά διασκευάζει με αρκετή επιτυχία δύο κομμάτια των Beatles και το “Honeymoon” του Robert Palmer και δεν αρκείται στο ρόλο της ερμηνεύτριας αλλά δοκιμάζει τις δυνάμεις της και σαν δημιουργός με τέσσερις συνθέσεις. Αξίζει λοιπόν να ακούσουμε με ενδιαφέρον την πρώτη δουλειά μιας συμπαθητικής και ευαίσθητης παρουσίας.
www.susangetz.com

Chris Chalfant: “Love and Light” (Jyaku Sound)
Η Chris Chalfant σπούδασε κλασικό πιάνο, μπαλέτο και θέατρο και ολοκλήρωσε τις μουσικές της σπουδές στη Βοστόνη όπου δέχτηκε την επίδραση του μεγάλου συνθέτη και ενορχηστρωτή της τζαζ George Russell. Έχει παίξει με πολλούς κορυφαίους της φρη τζαζ όπως τον Sun Ra, τον Cecil Taylor και τον Joseph Jarman (Art Ensemble of Chicago). Ο Jarman εκτός από στενός της συνεργάτης είναι και κάτι σαν πνευματικός της πατέρας, αφού η Chalfant από το 1993 που πήγε στη Νέα Υόρκη έγινε μέλος της ένωσης βουδιστών του Μπρούκλιν που ιδρύθηκε από εκείνον. Το “Love and Light” είναι ο πιο πρόσφατος δίσκος της και εκπέμπει την παγκοσμιότητα που αντιπροσωπεύει η προσωπικότητά της. Φωνητικά που αγγίζουν την κλασική μουσική, ελεύθεροι αυτοσχεδιασμοί από τα πνευστά, μυστήριο και αφρικάνικη πολυρυθμία, εσωτερικότητα και γαλήνια ενέργεια της Άπω Ανατολής. Ανάμεσα στους συμμετέχοντες είναι ο Jarman και η Jessica Jones που παίζουν διάφορα πνευστά και κρουστά, και ο μπασίστας Ken Filiano. Ο ήχος βρίσκεται κάπου μεταξύ Art Ensemble of Chicago και του “Karma” του Pharoah Sanders, κάτι που δεν μπορεί να θεωρηθεί παρά κομπλιμέντο για το “Love and Light”.
www.chrischalfant.com

Kali Z Fasteau: “Making Waves” (Flying Note)
Η Kali Z Fasteau όπως και η Chris Chalfant έχει συνεργαστεί με μερικούς θρύλους της φρη τζαζ. Μερικοί από αυτούς είναι ο Archie Shepp, o Rashied Ali, o Andrew Cyrille και ο Joe McPhee. Παίζει πολλά είδη από πνευστά, έγχορδα και κρουστά και έχει σπουδάσει μουσικολογία. Έχει ταξιδέψει και έχει ζήσει σε πολλές χώρες (και στην Ελλάδα) «συλλέγοντας» ήχους μιας και φιλοσοφία της είναι ότι «η μουσική ζει σε ένα πολυδιάστατο χώρο που περιλαμβάνει κάθε πιθανό ήχο». Ξεκίνησε να ηχογραφεί από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 και το “Making Waves” είναι ο δέκατος πέμπτος δίσκος της. Συμμετέχουν και εδώ τρία σημαντικά ονόματα του ελεύθερου αυτοσχεδιασμού: ο σαξοφωνίστας Kidd Jordan, ο μπασίστας Sirone (Norris Jones) και ο πιανίστας Bobby Few, που έχει εμφανιστεί πολλές φορές στη χώρα μας. Η Fasteau αλλάζει σχεδόν σε κάθε κομμάτι ρόλο παίζοντας διαδοχικά συνθεσάιζερ, σαξόφωνο, τύμπανα, τσέλο, ένα πνευστό που λέγεται μιζμάρ και κάνοντας φωνητικά. Αν το “Love and Light” αποτυπώνει το ταξίδι της Chris Chalfant στις ηπείρους και τις κουλτούρες το “Making Waves” είναι η επικοινωνία της Fasteau με μητέρα φύση και ειδικά με το υγρό στοιχείο. Ανάλογοι είναι και οι τίτλοι των κομματιών (“Eye of the Storm”, “Ocean Moonrise”, “Cascades”, “Dolphin Love”, “Many Rivers” κτλ.). Κομμάτια που τα αντιλαμβανόμαστε περισσότερο σαν ελεύθερη επικοινωνία ανάμεσα στους τέσσερις μουσικούς και λιγότερο σαν συνθέσεις και τα βιώνουμε παραδίνοντάς τους τις αισθήσεις μας όπως στην ίδια τη φύση.
www.kalimuse.com

Monica Dillon: “All I have is a Moment”
Γεννήθηκε και ζει στη Νέα Ορλεάνη και η μουσική της δεν θα μπορούσε παρά να κουβαλά την κληρονομιά αυτής της πόλης που είναι ένα χωνευτήρι ήχων και παραδόσεων. Η πρώτη δουλειά της νεαρής Monica Dillon είναι μια ανεξάρτητη παραγωγή που συγκεντρώνει στοιχεία από σόυλ, τζαζ, φανκ και γκόσπελ. Η Dillon διαθέτει μια θαυμάσια φωνή, παίζει πιάνο, χάμοντ, φέντερ ρόουντς και κρουστά και υπογράφει τα περισσότερα κομμάτια. Το άλμπουμ ακούγεται κάπως άνισο με μερικά πολύ όμορφα ορχηστρικά κομμάτια όπως το δυνατό φάνκι “T.S. Isidore” στο ξεκίνημα και το “Like Friday” που είναι ανοικτά στον αυτοσχεδιασμό, ενώ τα τραγούδια ακροβατούν ανάμεσα στο καθαρό και πηγαίο ρύθμ εντ μπλουζ (“We Make Do”, “People Get Ready”), τον σοφιστικέ ήχο (“My Baby”, “You don’t know what love is”) και την ελαφριά τζαζ (“Think of Me”). Έτσι το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα του “All I have is a Moment” είναι να βρει το ακροατήριο στο οποίο απευθύνεται. Η Monica Dillon, το λέει άλλωστε και ο τίτλος του δίσκου, αναζητά την ευκαιρία να πει την ιστορία της και δίχως άλλο έχει τα προσόντα να την κάνει να ακούγεται ενδιαφέρουσα.
www.monicadillon.com

Άποψη, 18/2/2005

Advertisements

0 Responses to “Γυναικεία Υπόθεση”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Kατηγορίες

Email me:

vagarag at freemail.gr

Αρχείο

Blog Stats

  • 26,228 hits
Μαρτίου 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    Απρ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Αρέσει σε %d bloggers: