Andrew Rathbun

a-rathbun.jpg

Σκοτάδι πριν το φως 
Andrew Rathbun – Owen Howard Quintet: «Days Before And After» (Fresh Sound New Talent)

Κάποιοι δίσκοι σε γεμίζουν χαρά όχι μόνο γιατί δε χορταίνεις να τους ακούς αλλά και γιατί επιβεβαιώνουν ότι όσο κι αν η εμπορευματοποίηση σαρώνει τα πάντα υπάρχουν παντού άνθρωποι που αγαπούν και στηρίζουν τη τζαζ. Αυτό συμβαίνει και με το «Days Before And After», τον καινούριο δίσκο του Καναδού σαξοφωνίστα Andrew Rathbun σε συνεργασία με τον ντράμερ Owen Howard.


Ένα άλμπουμ που με τη χορηγία του Συμβουλίου Τεχνών του Καναδά κυκλοφορεί από τη Fresh Sound New Talent, την εταιρεία από τη Βαρκελώνη που μας έχει γνωρίσει μερικά από τα πιο ελπιδοφόρα ονόματα της νέας γενιάς της τζαζ. O Andrew Rathbun ξεκίνησε την καριέρα του σε πολύ νεαρή ηλικία στα τέλη της δεκαετίας του ’90 και έχει κυκλοφορήσει άλλες 4 προσωπικές δουλειές, όλες πλην μιας στην ισπανική εταιρεία. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν το «True Stories» (2000), στο οποίο είχε μελοποιήσει δύο ποιήματα της γνωστής συμπατριώτισσάς του Margaret Atwood και το «Sculptures» (2002), όπου συμμετείχε ο μεγάλος Καναδός τρομπετίστας Kenny Wheeler.

Το «Days Before And After» δεν μοιάζει με κανέναν από τους προηγούμενους δίσκους του σαξοφωνίστα για δύο κυρίως λόγους. O πρώτος είναι ότι εδώ ο Rathbun δεν είναι συνθέτης όλων των κομματιών (ο Howard υπογράφει τα μισά από αυτά) και ο δεύτερος ότι για πρώτη φορά σε δίσκο του ακούμε τον ήχο της κιθάρας και μάλιστα όχι από έναν αλλά από δύο κιθαρίστες, τον Ben Monder και τον Geoff Young. Στο μπάσο ως συνήθως είναι ο John Herbert. Ένα κουιντέτο λοιπόν με δύο κιθάρες, σχήμα που δεν συνηθίζεται και πολύ στη τζαζ. Αυτός ο συνδυασμός ανάμεσα στις κιθάρες, το τενόρο και το σοπράνο του Rathbun που κινείται με ποιητική διάθεση ανάμεσα στο χάρντ μποπ και το ελεύθερο παίξιμο, και τη φοβερή ευκινησία των κρουστών του Howard, δίνει μια ξεχωριστή ομορφιά σε ένα άλμπουμ που από το αισιόδοξο ξεκίνημα του «Darkness Before Light» και το φόρο τιμής προς τον Paul Motian «Forward Motian», μέχρι το ανατολίτικο φιούζον «Nomad» και το μελωδικό κλείσιμο του «Hinge» έχει να επιδείξει μια αξιοθαύμαστη συνοχή. Στη συνέντευξη που μας παραχώρησε ο Andrew Rathbun είπε ότι η πολιτική κατάσταση στην Αμερική τον οδηγεί να γράφει σκοτεινή μουσική, όπως βαρύ και σκοτεινό είναι και το εξώφυλλο του «Days Before And After». Η τέχνη του όμως είναι γεμάτη φως όπως και οι επόμενες μέρες της καριέρας του μετά από ένα τόσο καλό δίσκο.

«Πάντοτε ήμουν συνθέτης» 
O Andrew Rathbun μας μιλά για τη μουσική του εξέλιξη, την αγάπη του για το διάβασμα και τη γνώμη του για τη σημερινή πολιτική της Αμερικής. Σε κοινή συνέντευξη ο σαξοφωνίστας και ο Owen Howard μιλούν για τη γνωριμία και τη συνεργασία τους.

Από το ξεκίνημά σου έπαιζες δικές σου συνθέσεις. Πώς κατάφερες να εξελιχθείς και να ωριμάσεις σαν συνθέτης όντας τόσο νέος; 
Andrew Rathbun: Από τότε που θυμάμαι να ασχολούμαι με τη μουσική, πάντοτε ήμουν συνθέτης. Τα κατάφερνα κουτσά στραβά στο πιάνο και αυτοσχεδίαζα με το σαξόφωνο. Αρχικά πολλά από αυτά που έγραφα δεν ήταν καθόλου πρωτότυπα, αλλά νομίζω ότι αυτό είναι μέρος της διαδικασίας του να μάθει κανείς να συνθέτει. Επίσης είχα την τύχη οι άνθρωποι που με επηρέασαν να μου εμφυσήσουν την ιδέα ότι πρέπει κανείς να αναζητά το δικό του τρόπο έκφρασης. Στη τζαζ πολλές φορές ξεχνάμε ότι οι στυλοβάτες της παράδοσης (όπως ο Coltrane, ο Monk, ο Herbie Hancock, o Wayne Shorter) ήταν επίσης μεγάλοι συνθέτες που είχαν τη δική τους φωνή και αντίληψη των πραγμάτων. Κάτι τέτοιο προσπαθώ και εγώ να κάνω με κάθε μου ηχογράφηση. 

Cathy Song, Margaret Atwood, Ray Bradbury… Στη μουσική σου υπάρχουν πολλές αναφορές στη λογοτεχνία. Είσαι φανατικός αναγνώστης; Μίλησέ μας για τους αγαπημένους σου συγγραφείς και για το πώς τα βιβλία επηρεάζουν τη μουσική σου.
A.R.: Πράγματι είμαι «βιβλιοφάγος». Αλλά θα εκπλαγείς όταν σου πω τι διαβάζω! Συχνά διαβάζω ποίηση, αλλά πιο πολύ διαβάζω μη λογοτεχνικά βιβλία. Ιστορικές βιογραφίες, ιστορικά κείμενα από συγγραφείς όπως ο Arthur Schlesinger, ο David McCullough, ο Robert Caro, ο David Halberstam, αλλά και πολλά περιοδικά όπως το  The Nation, το Multinational Monitor, το New York Times και το Atlantic Monthly. Μ’ αρέσει να διαβάζω για τις μεγάλες προσωπικότητες του παρελθόντος. Όσο περισσότερο διαβάζω τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι ελάχιστα πράγματα αλλάζουν στην πολιτική οικονομία της Αμερικής. Ας πάρουμε για παράδειγμα το βιβλίο «Oι καλύτεροι και οι λαμπρότεροι». Oι σημερινοί νεοσυντηρητικοί κάνουν ακριβώς τα ίδια λάθη. Είτε υποστηρίζει κανείς τον πόλεμο στο Ιράκ είτε όχι, πρέπει να παραδεχτεί ότι ο πόλεμος αυτός σχεδιάστηκε και έγινε με πολύ κακό τρόπο και βρεθήκαμε να έχουμε στα χέρια μας μια καταστροφή μακράς διάρκειας. Το ίδιο ακριβώς σενάριο περιγράφεται και στο βιβλίο αυτό που αφορά το Βιετνάμ. Πώς επηρεάζουν τη μουσική μου όλα αυτά; Έχοντας στο μυαλό μου τη σημερινή κυβέρνηση, την απίστευτα ανειλικρινή φύση της και τους αξιοκατάκριτους χειρισμούς της γράφω συχνά σκοτεινή μουσική! Αυτή τη στιγμή δουλεύω μια σουίτα για ορχήστρα τζαζ με τον τίτλο «Power Politics» χρησιμοποιώντας πάλι κάποια κείμενα της Margaret Atwood.

O τελευταίος σου δίσκος έγινε με τη χορηγία του Καναδέζικου Συμβουλίου για τις Τέχνες. Πόσο βοηθά το κράτος τη τζαζ και τους καλλιτέχνες της στον Καναδά;
A.R.: Πολύ. Αν και κάθε χρόνο οι χρηματοδοτήσεις για τις τέχνες είναι ένας στόχος για περικοπές. Όταν ήμουν νεότερος τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα. Ελπίζω πραγματικά ότι η πολιτεία στον Καναδά, όπως και στην Ευρώπη να αντιληφθεί τη σημασία της τέχνης και της κουλτούρας. Στην Αμερική είναι πολύ αισθητή η έλλειψη αυτής της αντίληψης. O μόνος λόγος για τον οποίο συμβαίνουν εδώ κάποια πράγματα είναι το πείσμα των καλλιτεχνών και η δράση κάποιων ανθρώπων που ενδιαφέρονται για τις τέχνες, καταλαβαίνουν τη σημασία τους και θέλουν να τις υποστηρίξουν. Το βασικό πρόβλημα είναι η απουσία της τέχνης στην εκπαίδευση. Η μια μετά την άλλη οι μελέτες δείχνουν τη σημασία της τέχνης στην εκπαίδευση, αλλά υπάρχει ελάχιστο ενδιαφέρον για μια σφαιρική παιδεία που θα βοηθά τους μαθητές να πετύχουν.
 

Το «Days Before and After» ακούγεται εντελώς διαφορετικό σε σχέση με τους προηγούμενους δίσκους σου.  Νομίζω ότι αυτό οφείλεται κυρίως στη συμβολή του Owen Howard που έγραψε τα μισά κομμάτια και στο ότι συμμετέχουν δύο κιθαρίστες. Πώς συνέλαβες την ιδέα αυτού του άλμπουμ;
A.R.: Απλά ο Owen κι εγώ θέλαμε να κάνουμε μαζί μια δουλειά και μας ήλθε η ιδέα να χρησιμοποιήσουμε δύο κιθαρίστες. Μας ενδιέφερε και τους δύο αυτός ο συνδυασμός οργάνων. Νομίζω ότι λειτουργεί θαυμάσια γιατί δώσαμε συγκεκριμένους ρόλους και για τους δύο σε κάθε κομμάτι και είμαστε πολύ ευχαριστημένοι με τον τρόπο που έπαιξαν και έκαναν δικούς τους αυτούς τους ρόλους.
Owen Howard: Κι εγώ πιστεύω ότι ο δίσκος έχει μοναδικό ήχο χάρη στους δύο κιθαρίστες. Σε όλους τους δικούς μου δίσκους χρησιμοποιώ κιθαρίστες. Η αρχική μας σκέψη ήταν για μια κιθάρα και πιάνο, αλλά μετά ο Andrew πρότεινε να τις κάνουμε δύο. Συμφωνήσαμε ότι αυτό θα δημιουργούσε ενδιαφέρουσες ηχητικές δυνατότητες, για τις ίδιες τις συνθέσεις και για τον αυτοσχεδιασμό. Έχω την αίσθηση ότι ο ένας κιθαρίστας συμπληρώνει τέλεια τον άλλο.
 

Πότε συνάντησες τον Owen Howard και πότε άρχισε η συνεργασία σας; Θα ήθελες να μας μιλήσεις για τις εμπειρίες σας από αυτή την ηχογράφηση; Σκέφτεστε να ξαναενώσετε τις δυνάμεις σας;
A.R.: O Owen είναι και αυτός Καναδός, από το Έντμοντον. Νομίζω ότι συναντηθήκαμε στο Μπρούκλιν κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας. Η εμπειρία από τη συνεργασία μας ήταν μοναδική. Είναι πολύ εύκολο να δουλεύεις με τον Owen. Είναι πολύ ήρεμος και άνετος, αλλά ενδιαφέρεται πραγματικά γι αυτό που κάνει. Είναι πολύ μεθοδικός και έχει δουλέψει πάρα πολύ για να γίνει αυτό που είναι: ένας μεγάλος μουσικός. Έχει στα σκαριά μια καινούρια προσωπική δουλειά. Αν μου το ζητήσει θα συμμετάσχω κι εγώ.
O.H.: O Andrew κι εγώ γνωριζόμαστε εδώ και 8 χρόνια περίπου. Έχουμε παίξει μαζί πολλές φορές. Πάντα θαύμαζα το συνθετικό και το αυτοσχεδιαστικό του χάρισμα. Είμαστε και οι δύο Καναδοί και έτσι πολλές φορές έχουμε συζητήσει το να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να φτιάξουμε μια μπάντα για να εμφανιστούμε στα φεστιβάλ τζαζ του Καναδά. Η ηχογράφηση και οι εμφανίσεις μας συνδυάστηκαν τέλεια στην κατάλληλη χρονική στιγμή. Νομίζω ότι οι διαφορετικοί τρόποι γραφής μας δημιουργούν έναν όμορφο συνδυασμό στο άλμπουμ. Κι οι δυο είχαμε να παρουσιάσουμε υλικό που ταίριαξε καλά με τις δυο κιθάρες. Αλλά μας βοήθησε και το ότι οι υπόλοιποι μουσικοί μπήκαν βαθιά στο νόημα των συνθέσεων. Είμαστε πολύ φίλοι με τον Andrew και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα ξανασυνεργαστούμε.

Άποψη, 1/10/2004
 

Advertisements

0 Responses to “Andrew Rathbun”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Kατηγορίες

Email me:

vagarag at freemail.gr

Αρχείο

Blog Stats

  • 26,106 hits
Μαρτίου 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    Απρ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Αρέσει σε %d bloggers: