James Spaulding

james-spaulding-pic-2.jpg

Ζωντανή ιστορία της τζαζ
Ακόμη κι αν δεν είστε φανατικοί φίλοι της τζαζ, αν έχετε ακούσει έστω και λίγους από τους κλασικούς δίσκους της εταιρείας Blue Note από τη δεκαετία του ’60, τότε σίγουρα θα έχετε ακούσει σε κάποια από αυτές και τον James Spaulding. Γιατί ο βετεράνος αυτός σαξοφωνίστας και φλαουτίστας παρόλο που δεν έχει ηχογραφήσει πολλούς δίσκους με το δικό του όνομα είναι ένας περιζήτητος σάιντμαν εκείνης της εποχής και έχει παίξει με τα περισσότερα από τα μεγάλα ονόματα που περιλαμβάνει ο κατάλογος της ιστορικής αυτής εταιρείας (Freddie Hubbard, Wayne Shorter, Horace Silver, Grant Green, Lee Morgan, Hank Mobley).

Η καριέρα του βέβαια συνεχίστηκε αδιάλειπτα τα χρόνια που ακολούθησαν με λαμπρές συνεργασίες (Sun Ra, Archie Shepp, Woody Shaw, David Murray) και μερικά προσωπικά άλμπουμ. Το πιο πρόσφατο με τίτλο “Round to it” ηχογραφήθηκε ζωντανά στη Νέα Υόρκη το 2000 και κυκλοφορεί για πρώτη φορά τώρα, σε δική του παραγωγή από την εταιρεία του Speetones Music. Ώριμο, δυνατό και γεμάτο φρεσκάδα χαρντ μποπ με τη σφραγίδα ενός μουσικού που έχει βιώσει τη τζαζ στις μεγάλες στιγμές της και αποτελεί ένα ζωντανό κομμάτι της ιστορίας της. Γεγονός που βγαίνει αβίαστα από το άλτο και το φλάουτό του, που τα χρησιμοποιεί σαν προέκταση του σώματός του, όπως άλλωστε συμβαίνει με όλους τους σπουδαίους μουσικούς. Το κουιντέτο που τον συνοδεύει συμπληρώνεται από τον Dan Faulk (τενόρο και σοπράνο σαξόφωνο), τον Isaac Ben Ayala (πιάνο), τον Eric Lemon (μπάσο) και τονReggie Nicholson (ντραμς).

Ο James Spaulding μάς έκανε την τιμή να μας παραχωρήσει αυτή τη συνέντευξη απαντώντας με προθυμία και ενθουσιασμό σε όσες ερωτήσεις του απευθύναμε, αποκαλύπτοντας το μεγάλο του πάθος για αυτή τη μουσική που είναι η ίδια του η ζωή.

Οι δίσκοι του είναι διαθέσιμοι από την ιστοσελίδα www.speetones.com.

Έχετε παίξει σε αμέτρητους δίσκους σαν σάιντμαν. Γιατί δεν ηχογραφείτε συχνότερα δικούς σας δίσκους;

Τη δεκαετία του ’60 η τζαζ δεν ήταν αποδεκτή ως τέχνη και εκτός των άλλων θεωρούνταν κάτι σαν εσωστρεφής μουσική. Μου προσφέρθηκε η δυνατότητα να κάνω δικούς μου δίσκους με μεγάλες και με ανεξάρτητες εταιρείες, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις αρνήθηκα, είτε γιατί οι όροι του συμβολαίου δεν με συνέφεραν, είτε γιατί μου ζητούσαν να παίξω εμπορικά πράγματα. Κυκλοφόρησα 7 άλμπουμ με τη Muse, τη HighNote και τη Storyville, που έδωσαν στη μουσική μου την ευκαιρία να φτάσει στο κοινό χωρίς όμως να μου αποφέρουν σημαντικά κέρδη. Τελικά ίδρυσα τη Speetones Music και κυκλοφόρησα δύο ζωντανές ηχογραφήσεις, το “Blues Up & Over” το 2001 και φέτος το “Round To It”.

Όταν συμμετείχατε στις ηχογραφήσεις της Blue Note της δεκαετίας του ‘60 είχατε την αίσθηση ότι είχατε εμπλακεί σε κάτι τόσο σπουδαίο; Φανταζόσαστε ότι εκείνα τα άλμπουμ θα γίνονταν κλασικά;

Η μουσική πάντα μας ενέπνεε, ακόμη και όταν περιοδεύαμε. Ένιωθα ότι αυτά που κάναμε ήταν σπουδαία και βγαίνανε ατόφια μέσα από την καρδιά μας. Ο Alfred Lion (σημ.: ο ιδρυτής της εταιρείας Blue Note) συνέβαλε στο να προβληθεί η μουσική στον κόσμο. Τότε η τζαζ αποκαλούνταν «μαύρη» και «δαιμονική» μουσική. Επιχειρηματίες της μουσικής όπως ο Alfred Lion μπορούσαν να διακρίνουν τη σημασία που είχε να ηχογραφείται η τζαζ. Ήταν άνθρωποι με όραμα που της έδωσαν την ευκαιρία να αναγνωριστεί σαν γνήσια τέχνη του 20ου αιώνα και τους χρωστάμε ευγνωμοσύνη. Λυπάμαι μόνο για πολλούς πρωτεργάτες της τζαζ που δεν αναγνωρίστηκαν όσο τους άξιζε και κάποιοι από αυτούς πέθαναν αδέκαροι σε άθλια φτώχεια. Ακόμη και σήμερα ο τρόπος κατανομής των πόρων για τη μουσική είναι άδικος για τους μουσικούς της σύγχρονης κλασικής μουσικής (που κοινώς ονομάζεται τζαζ). Η ίδια αδικία υπάρχει και στον τρόπο που αμείβεται ο καλλιτέχνης σε σχέση με τον παραγωγό. Ο παραγωγός γίνεται πλούσιος και το πραγματικό ταλέντο (ο καλλιτέχνης) μόλις που μπορεί να συντηρήσει την οικογένειά του. που οι αποδοχές τους μόλις επαρκούν για να ζήσουν τις οικογένειές τους. Οι δίσκοι μένουν αλλά κανείς δεν νοιάζεται για τους προικισμένους ανθρώπους που τους δημιούργησαν.

Τι είναι αυτό που σας λείπει περισσότερο αναπολώντας εκείνη την εποχή;

Η δεκαετία του ’60 ήταν μια εποχή μεγάλων πολιτικών αγώνων. Η ενέργειά της τροφοδοτούσε το πνεύμα μου και εκδηλωνόταν μέσα από τις συνθέσεις μου. Με συγκινούσε η ανιδιοτέλεια που έδειχναν πολλές ηρωικές μορφές τότε. Στο CD μου “Gotstabe A Better Way,” που ηχογραφήθηκε το 1980, υπάρχουν μερικά από τα κομμάτια που έγραψα εκείνη την εποχή.

Πιστεύετε ότι υπάρχει και στις μέρες μας το αίσθημα της κοινότητας ανάμεσα στους καλλιτέχνες και το κοινό;

Η αποδοχή της τζαζ ως γνήσιας τέχνης έχει διευρύνει την κοινότητα του ακροατηρίου. Μέχρι τη δεκαετία του ’60 η μουσική αυτή παιζόταν κυρίως σε οίκους ανοχής, σε νυχτερινά κέντρα και αίθουσες χορού. Νομίζω ότι το Lincoln Center (σημ.: μεγάλο συναυλιακό κέντρο στη Νέα Υόρκη) δίνει μια νέα διάσταση στην έννοια του χώρου για συναυλίες. Αλλά και οι εκκλησία και διάφοροι οργανισμοί ανοίγονται στη μουσική για να τη γνωρίσουν στους νέους σαν μέρος της ιστορίας τους και να τους μάθουν την επίδραση που είχε στους αγώνες για την ελευθερία στο παρελθόν αλλά και σήμερα. Βέβαια πρέπει να γίνουν πολλά ακόμη για να καταλάβει η μουσική τη θέση που της αξίζει στη ζωή μας, και να διαδοθεί στον κόσμο η αξία και η πολιτιστική σημασία αυτής της ξεχωριστής τέχνης και η σημαντική συμβολή της στην ηχογραφημένη ιστορία του 20ου αιώνα. Ότι δεν αφήσαμε πίσω μας μόνο πολέμους και απληστία, αλλά και το δώρο της μουσικής, την τροφή για το πνεύμα.

Υπάρχει κάποιος μουσικός που θα θέλατε να είχετε παίξει μαζί του;

Μου αρκεί που θαυμάζω και εκτιμώ τους μεγάλους νεωτεριστές αυτής της μουσικής που έχουν αφήσει το δικό τους στίγμα. Αποτελούν τη πηγή της έμπνευσής μου. Η τζαζ απαιτεί δημιουργικότητα, αυτοσχεδιασμό και καινοτομία, αυτό είναι ένα από τα μαθήματα που μας δίδαξαν οι προγενέστεροι. Πρέπει να ακούμε, να μαθαίνουμε και να εξερευνούμε μέχρι να βρούμε το δικό μας στυλ. Μόνο έτσι η μουσική θα συνεχίσει να είναι η ζωντανή, κινητήρια δύναμη, που έχει προδιαγράψει για πολλούς μια πορεία προς την αλλαγή. Όπως λένε ο μουσικός με το όργανό του πιάνει το σφυγμό του σύμπαντος.

Σαν καλλιτέχνης πώς αντιλαμβάνεστε την επιτυχία; Τι σημαίνει για σας αυτή η λέξη;

Υπάρχουν πολλά πράγματα για τα οποία μπορώ να είμαι ευγνώμων. Έχω την οικογένειά μου, τις τρεις κόρες και τη γυναίκα μου που τις υπεραγαπώ, τα αδέλφια μου και τις οικογένειές τους. Έχω πετύχει να βρω τη δική μου φωνή και στα δύο μου όργανα και να δουλεύω τα βράδια χωρίς να χρειάζεται να ξυπνάω νωρίς το πρωί. Η τραγουδίστρια Pearl Bailey είπε κάποτε ότι υπήρξε και φτωχή και πλούσια και ότι ήταν πιο ευχάριστο το να είναι πλούσια. Δεν μπορώ να πω πως είμαι πλούσιος ούτε και ότι θα γίνω ποτέ. Όμως η φράση που μιλά περισσότερο στην καρδιά μου προέρχεται από ένα ποίημα (δεν θυμάμαι ποιος το έγραψε) που λέει: Όποιος μου κλέψει το πορτοφόλι κλέβει σκουπίδια, αλλά αυτός που κλέβει το καλό μου όνομα, κλέβει την περιουσία μου.

Πώς νιώθει ένας παλιότερος καλλιτέχνης μπροστά στις μεγάλες αλλαγές που έχουν φέρει στη μουσική η τεχνολογία και το Ίντερνετ;

Η τεχνολογία έχει τους σκοπούς της. Χρησιμοποιώ το Ίντερνετ όπως και άλλα τεχνολογικά μέσα. Αντιγράφω CD, μπαίνω σε ιστοσελίδες κτλ., αλλά δεν έχω συνθέσει ποτέ σε κομπιούτερ μέσω των μουσικών προγραμμάτων. Αν και έχω δικό μου σάιτ δεν έχω ανακαλύψει να έχει επιφέρει πολλές άλλες αλλαγές στη μουσική το κομπιούτερ.

Τι σχεδιάζετε για το μέλλον; Τι περιμένετε από εδώ και μπρος στην καριέρα σας;

Θα ήθελα να βρω τους πόρους να συμπληρώσω το ιστορικό μου χρονολόγιο με μια σουίτα που συνέθεσα με τον τίτλο “A Song of Courage”. Πηγή έμπνευσης ήταν οι θαρραλέες πράξεις θυσίας και αγάπης με τις οποίες κάποιοι δίνουν την ίδια τους τη ζωή στην προσπάθειά τους να καλυτερέψουν τη ζωή των συνανθρώπων τους. Σκοπεύω να προσθέσω έγχορδα και να την ηχογραφήσω. Θέλω να πιστεύω ότι θα είμαι σε θέση να παίζω τη μουσική μου μέχρι το «τελευταίο μου ρεφρέν».

Πέρα από την τραγική απώλεια σε ανθρώπινες ζωές και την μεγάλη καταστροφή, πόσο φτωχότερη γίνεται η τζαζ μετά τη συμφορά της Νέας Ορλεάνης;

Είμαι ακόμη άναυδος από την παράλογη απώλεια ανθρώπων και την αδιαφορία για τον πόνο του κόσμου μόνο και μόνο επειδή προέρχεται από χαμηλές τάξεις, αλλά και γιατί η πλειονότητα αυτών που βρέθηκαν σε αυτή την κατάσταση ήταν φτωχοί μαύροι. Η μουσική βρίσκεται παντού, όχι βέβαια μόνο στη Νέα Ορλεάνη. Στην πραγματικότητα στις μέρες μας η πιο πολλή μουσική ηχογραφείται αλλού. Πόσα από τα θύματα νομίζεις ότι ήταν μουσικοί που ζουν και παίζουν στη Νέα Ορλεάνη; Ο Wynton (Marsalis) και η οικογένειά του είναι καλά, αλλά και οι πιο πολλοί μουσικοί περιόδευαν αλλού όταν ξέσπασε ο τυφώνας. Όπως λέει και το τραγούδι ο ρυθμός συνεχίζεται (The beat goes on).

Άποψη, 14/10/2005

Advertisements

0 Responses to “James Spaulding”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Kατηγορίες

Email me:

vagarag at freemail.gr

Αρχείο

Blog Stats

  • 26,228 hits
Μαρτίου 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    Απρ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Αρέσει σε %d bloggers: