Todd Sickafoose

todd1.jpg

Todd Sickafoose Group: “Blood Orange” (Secret Hatch)

Μεθυστικά κόκκινο
Πολλοί τζαζίστες της νέας γενιάς διασταυρώνονται σε μόνιμη βάση με ποπ και ροκ μουσικούς, είτε γιατί μοιράζονται ακούσματα και ανησυχίες, είτε γιατί έτσι αντλούν ιδέες και φρεσκάρουν την οπτική τους, αρκετά συχνά για καθαρά βιοποριστικούς λόγους, κι ακόμα συχνότερα εξαιτίας ενός συνδυασμού όλων αυτών. Ο καλιφορνέζος μπασίστας Todd Sickafoose πάνω απ’ όλα φαίνεται να το κάνει γιατί του βγαίνει φυσικά και το απολαμβάνει. Γιαυτό προφανώς και έχει γίνει ο ιδανικός συνεργάτης της γνωστής τραγουδίστριας / τραγουδοποιού Ani DiFranco συνοδεύοντάς την σε ρόλο ανθρώπου ορχήστρας (εκτός από μπάσο παίζει πιάνο, πλήκτρα και κρουστά), ενώ έχει δουλέψει και με πολλούς μουσικούς με ανάλογα ενδιαφέροντα (Beth Custer, John Zorn, Scott Amendola, Jenny Scheinman).

Η προσωπική του δισκογραφική πορεία άρχισε το 2000 με το “Dogs Outside” και συνεχίζεται τώρα με παράδοξη καθυστέρηση, αν κρίνουμε από το περίσσευμα έμπνευσης, με το “Blood Orange”. Η οικειότητα με το ροκ είναι ευανάγνωστη σε όλο το άλμπουμ. Δυνατά σόλο από τις κιθάρες, ατμοσφαιρική χρήση των ηλεκτρονικών, ευκολομνημόνευτες μελωδίες, κομμάτια δομημένα σαν τραγούδια. Από την άλλη πλευρά υπάρχει παντού η τζαζ αισθητική με εκτεταμένους αυτοσχεδιασμούς, ελευθερία κινήσεων, ανοικτή αντίληψη. Αν και καθώς πληροφορούμαστε από το εξώφυλλο του CD το άλμπουμ ηχογραφήθηκε μια και έξω, λάιβ στο στούντιο όπως λέμε, σε αρκετά σημεία μοιάζει σαν να έχει στρωθεί πάνω σε πολλά ηχητικά επίπεδα.

Έχουμε λοιπόν ένα ισορροπημένο μίγμα παρτιτούρας και αυτοσχεδιασμού, όπου δυσκολεύεσαι να διακρίνεις τη γραμμή ανάμεσα στο τι προσχεδιάστηκε από τον Sickafoose και το τι προέκυψε από τα αντανακλαστικά και τη λάιβ πείρα της μπάντας του. Εξαιρετική δουλειά και από τα τέσσερα μέλη που συμπληρώνουν το κουιντέτο: τον Ben Wendel (σαξόφωνο), τον Alan Ferber (τρομπόνι), τον Justin Morell (κιθάρα) και τον Ches Smith (τύμπανα), αλλά και από τον προσκεκλημένο Nels Cline (πρόσφατα και στους Wilco) που κάνει μερικά από τα γνωστά κιθαριστικά του ακροβατικά.
www.toddsickafoose.com

Συνέντευξη με τον Todd Sickafoose
Γιατί χρειάστηκες τόσο χρόνο για να κυκλοφορήσεις το δεύτερο δίσκο σου;
Είμαστε ένα συγκρότημα που κυρίως παίζει ζωντανά. Το πρώτο μου CD «Dogs Outside», ήταν μια προσπάθεια να καταγραφεί πώς ακουγόταν το συγκρότημα το 1999 στο Λος Άντζελες. Πάντα με ενδιέφεραν οι δυνατές μελωδίες, η ρυθμική χαλαρότητα της φρη τζαζ και οι μουσικές δομές που δεν ανήκουν παραδοσιακά στη τζαζ. Αποφεύγαμε τις βασισμένες στα σόλο φόρμες και είχαμε τα πνευστά να παίζουν συνέχεια μέχρι να κρεμάσουν οι μασέλες… Τελικά νομίζω ότι η προσωπικότητα του γκρουπ αποδόθηκε με επιτυχία με εκείνο το πρώτο CD. Το κουιντέτο μου περιλάμβανε μερικούς από τους παλιότερους μουσικούς μου φίλους: τον Mark και τον Alan Ferber (οι ιδανικοί δίδυμοι) και τον συνθέτη και κιθαρίστα Justin Morell. Το 2000 επέστρεψα στο Σαν Φρανσίσκο όπου το γκρουπ συνέχισε να παίζει έχοντας στις τάξεις του θαυμάσιους μουσικούς όπως ο Eric Crystal, ο John Gove, ο Ches Smith, αλλά και ο Justin Morell που κινήθηκε κι αυτός προς το νότο. Ηχογραφήσαμε μαζί το 2002 αλλά δυστυχώς οι ταινίες ήταν άχρηστες λόγω κάποιου τεχνικού προβλήματος. Ξαναπροσπαθήσαμε τον Ιούνιο του 2004, αυτή τη φορά έχοντας πάλι μαζί τον Alan Ferber στο τρομπόνι και τον Ben Wendel στο σαξόφωνο.  Έτσι προέκυψε το “Blood Orange». Ο λόγος που έπρεπε να φτάσει ο Ιανουάριος του 2006 για να κυκλοφορήσει επιτρέψτε μου να πω ήταν το ότι η  Ani DiFranco είναι η πιο σκληρά εργαζόμενη φολκ τραγουδίστρια που ξέρω και πέρασα τα τελευταία δύο χρόνια κοντά της. Τώρα έχω εγκατασταθεί στη Νέα Υόρκη.

Πώς προέκυψε ο τίτλος του άλμπουμ;
Έκανα το μιξάρισμα του άλμπουμ σε μια αποθήκη δίπλα σε ένα κήπο με σαγκουίνια. Προσπάθησα να το κάνω να τους μοιάζει. Σκούρο κόκκινο, ζωηρό, μεθυστικό. Να μοιάζει με αυτό το φρούτο που είναι ολοζώντανο, με παλλόμενη καρδιά και σκούρες κηλίδες. 

Η μουσική σου έχει δυνατές «τραγουδιστές» μελωδίες. Αυτό οφείλεται στο ότι συνεργάζεσαι με αξιόλογους τραγουδιστές;
Ίσως και το αντίθετο: η αγάπη μου για τη μελωδία είναι ο λόγος που με ενδιαφέρει να παίζω με τραγουδιστές. Οι μελωδίες πρέπει να είναι ευκολομνημόνευτες! Μου αρέσουν οι αργές μελωδίες. Ίσως γιατί εξαιτίας της φύσης του οργάνου οι μπασίστες πρέπει να παίζουν αργές μελωδίες.

Αν και όπως σύμφωνα με το εσώφυλλο του CD, το άλμπουμ ηχογραφήθηκε ζωντανά στο στούντιο, ακούγεται σαν να υπάρχουν πολλά ηχητικά στρώματα. Πώς δουλεύεις στο στούντιο; Προετοιμάζεις με λεπτομέρεια τις παρτιτούρες; Πόση ελευθερία αφήνεις στους αυτοσχεδιαστές;
Θα έλεγα ότι το 85% του «Blood Orange» συνέβη ζωντανά στο στούντιο. Το υπόλοιπο προέκυψε από μικρή δόση οβερντάμπς, επεξεργασίας και τεχνικών δημιουργικής μίξης. Δεν είμαι πιουρίστας. Πιστεύω ότι αυτά τα λίγα «μαγικά» έκαναν το δίσκο πιο δυνατό και τον ευθυγράμμισαν περισσότερο με το όραμά μας. Αλλά τα χρησιμοποιήσαμε με φειδώ, ώστε να μην αδυνατίσουμε το αίσθημα του λάιβ που έχει το συγκρότημα. Όσο για το θέμα της ελευθερίας των αυτοσχεδιαστών, εξαρτάται. Το “Moonfruit” χρησιμοποιεί ένα πολύ δομημένο οστινάτο στην κιθάρα για να δώσει απεριόριστη ελευθερία στα πνευστά. Το “Microscopic Horses” το έχω συνθέσει από την αρχή μέχρι το τέλος του. Τα “Serpentine 2, 3 και 4” αποτελούνται εξολοκλήρου από αυτοσχεδιασμούς βασισμένους στη μελωδία του “Serpentine 1”. Το “Monkey Wrench of the Future” είναι αυτοσχεδιασμένο πάνω στη γραμμή του μπάσου με ελάχιστα ακόμη γραμμένα μέρη. Στόχος μας είναι οι συρραφές να μη γίνονται αισθητές από το αυτί, έτσι ώστε ο ακροατής να μη μπορεί να πει τι αποτελεί σύνθεση και τι αυτοσχεδιασμό.

Μίλησέ μας για την εμπειρία σου από την περιοδεία με την Ani DiFranco πριν τις τελευταίες εκλογές στην Αμερική, που είχε τον τίτλο “Vote Dammit”.
Η περιοδεία “Vote Dammit” το 2004 ήταν μια εμπειρία με απίστευτο ενθουσιασμό και ελπίδα. Ταξιδέψαμε μόνο στις «swing-states», στις πολιτείες δηλαδή που δυνητικά θα μπορούσαν να ψηφίσουν είτε τον Μπους είτε τον Κέρι. Όπως τη Φλόριντα, τη Τζόρτζια, την Αϊόβα, το Ιλινόις, το Μίτσιγκαν και βέβαια το Οχάιο. Καταφέραμε να εγγράψουμε 30.000 ψηφοφόρους, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν νεαροί σπουδαστές που δεν είχαν δηλώσει τη νέα τους διεύθυνση. Είχαμε την πίστη ότι η θεωρία του Ralph Nader (σημ.: ακτιβιστής δικηγόρος, ανεξάρτητος υποψήφιος στις εκλογές του 2004, υποψήφιος με το κόμμα των Πράσινων στις δύο προηγούμενες) ότι δεν υπήρχε διαφορά μεταξύ Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατών ήταν λανθασμένη. Σε πάρα πολλά ζητήματα ο Μπους μας οδηγούσε, σε εσωτερικό αλλά και σε διεθνές επίπεδο, στην καταστροφή. Η μουσική της Ani πάντα μιλά για πολιτικά θέματα, αλλά εκείνη την περίοδο το έκανε με ιδιαίτερα ξεκάθαρο τρόπο. Το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν ένα πικρό χάπι (και στην περίπτωση του Οχάιο ήταν συζητήσιμη η εγκυρότητά του). Έτσι στην επόμενη περιοδεία παραλείψαμε τη λέξη «Vote» και αφήσαμε σκέτο το «Dammit».

Jazz & Tzaz, Μάιος 2006

Advertisements

0 Responses to “Todd Sickafoose”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Kατηγορίες

Email me:

vagarag at freemail.gr

Αρχείο

Blog Stats

  • 26,170 hits
Μαρτίου 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    Απρ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Αρέσει σε %d bloggers: