Danny Grissett – Joel Holmes – Steve Blanco

1281fixed1.jpgeternalvision-cover1.jpgthumbcontact1.jpg

Υποσχέσεις για τρεις
Το πιάνο τρίο, το πιο συνηθισμένο και το δημοφιλέστερο μικρό σχήμα της τζαζ, περικλείει σε συμπυκνωμένη μορφή τα ουσιαστικά στοιχεία αυτής της μουσικής: πολυφωνία, αρμονική και ρυθμική πληρότητα, απεριόριστες δυνατότητες για αλληλεπίδραση, άμεση σύνδεση με την παράδοση του σουίνγκ. Μετά από μια μακρά ακολουθία από σπουδαία γκρουπ που καλύπτουν όλες τις εκφάνσεις της τζαζ, από το μαίηνστρημ ως τις πιο ακραίες μορφές της, από το κλασικό σχήμα με το πιάνο σε κυρίαρχο ρόλο, μέχρι το πιο σύγχρονο με τα τρία όργανα σε δημοκρατικά κατανεμημένους ρόλους, είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι μπορεί να ακούσουμε κάτι καινούριο από μια τέτοια τριάδα. Ίσως γι αυτό και τα πιο ενδιαφέροντα πιάνο τρίο του σήμερα, όπως οι E.S.T., οι Bad Plus και οι Bandwagon του Jason Moran, οδηγούν αυτό το σχήμα σε μια νέα διάσταση, μακριά από την πεπατημένη των στάνταρντς. Παρόλα αυτά μας αρέσει να επιβεβαιώνουμε ότι υπάρχει πάντα χώρος για μοντέρνο μαίηνστρημ, ακόμα και για αναπαραγωγή των στάνταρντς, καθώς κάθε σύνθεση στη τζαζ μοιάζει με σκαρίφημα που κάθε εκτέλεση αποπειράται να ολοκληρώσει.

Danny Grissett: “Promise” (Criss Cross)
Μέσα σε διάστημα τριών χρόνων από τότε που εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη ο καλιφορνέζος Danny Grissett, έγινε μέλος στα γκρουπ του Vincent Herring, του Tom Harrell και του Nicholas Payton, έπαιξε με τη Mingus Big Band, τον Freddie Hubbard και τον Roy Hargrove και τώρα στα 31 του κυκλοφορεί τον πρώτο δικό του δίσκο στην Ολλανδική Criss Cross. To υλικό του “Promise” ισορροπεί ανάμεσα σε στάνταρντς και πρωτότυπες συνθέσεις, που πηγάζουν μέσα από το κλίμα της μεταμπόπ περιόδου. Ο ίδιος με βασικές του επιρροές τον Herbie Hancock, τον Bud Powell και ιδίως τον McCoy Tyner, κρατά ίσες αποστάσεις από το ρόλο του βιρτουόζου φρόντμαν και του ηγέτη ενός ιντεράκτιβ συνόλου. «Συνήθως όταν διασκευάζω ένα στάνταρντ μαθαίνω τους στίχους και εμβαθύνω στη μελωδία του, δεν το παίζω με αφηρημένο τρόπο» λέει ο Grissett. Με ανάλογο τρόπο λειτουργεί και στις δικές του συνθέσεις. Ξεκινά από απτές μελωδίες, πίσω από τις οποίες έχεις την αίσθηση ότι ακούς να πλέκονται στίχοι με τους τίτλους των κομματιών, και τις αναπτύσσει με αφηγηματικό τρόπο μέσα από διαρκή συνομιλία με το μπάσο του Vicente Archer και τα τύμπανα του Kendrick Scott, με τους οποίους γνωρίζεται καλά από τα γκρουπ του Nicholas Payton και του Terence Blanchard. Δεν χωρά αμφιβολία πως είτε με το τρίο του είτε και χωρίς αυτό θα ξαναασχοληθούμε σύντομα με τον Danny Grissett.
www.dannygrissett.com

Joel Holmes: “Eternal Vision” (self produced)
Χρειάζονται κότσια για να ξεκινήσει κανείς την καριέρα του σε τόσο νεαρή ηλικία με ένα πιάνο τρίο άλμπουμ, τα οποία φαίνεται ότι ο Joel Holmes τα διαθέτει με το παραπάνω. Εξαιρετική τεχνική, συνθετικό ταλέντο, ενέργεια, φαντασία. Ο 24χρονος πιανίστας έχει επιρροές από πολλά είδη μουσικής, αλλά στην πρώτη του δουλειά κυριαρχεί ο σεβασμός στην παράδοση και ο θαυμασμός του για τους μεγάλους τεχνίτες του πιάνου όπως ο Art Tatum και ο Oscar Peterson. Ένα άλλο στοιχείο που χαρακτηρίζει το “Eternal Vision” είναι το βαθύ θρησκευτικό συναίσθημα, που υπάρχει παντού: στους τίτλους του άλμπουμ και των συνθέσεων του Holmes (“Holyspirit”, “Divine Revelation”, Tomorrow’s Light”), στη διασκευή του παραδοσιακού ύμνου “Amazing Grace” στο κλείσιμο του δίσκου, στο σημείωμα του πιανίστα στο εξώφυλλο του CD και πάνω απ’ όλα στο παίξιμό του που συχνά θυμίζει την πνευματικότητα του McCoy Tyner. Κομβικό σημείο του άλμπουμ το κλασικό “Body & Soul”. Υπάρχει περιθώριο να ειπωθεί κάτι ακόμα πάνω σε αυτό το χιλιοπαιγμένο κομμάτι; Κι όμως φαίνεται πως ναι. Το συναντάμε σε τέσσερις εντυπωσιακές και πρωτότυπες εκδοχές, κάθε φορά εντελώς μεταμορφωμένο, με το πιάνο να παίζει αποσπασματικά το πασίγνωστο θέμα ανάμεσα σε μελωδικές περιπλανήσεις και αυτοσχεδιασμούς και πάνω από τις επαναλαμβανόμενες γραμμές του μπάσου του Herman Burney. Το νεανικό αυτό τρίο συμπληρώνεται από τον ντράμερ Eric Kennedy.
www.joelholmes.com

Steve Blanco Trio: “Contact” (Insomnia)
Γιος ενός αμερικανού λάτρη της τέχνης και μιας γαλλόφωνης χορεύτριας της κοιλιάς από το Μαρόκο, ο Steve Blanco αγκάλιασε από παιδί την τέχνη και πήρε ερεθίσματα από διάφορες παραδόσεις. Εκτός από πιανίστας είναι παραγωγός, σεναριογράφος, σκηνοθέτης, συνθέτης σάουντρακ και συνιδρυτής της Insomnia Creations, στην οποία από το 2001 έχει κυκλοφορήσει μια σειρά από άλμπουμ (είτε για σόλο πιάνο είτε με το τρίο του) και ταινίες. Το “Contact” είναι το 5ο CD με το τρίο του, με σταθερό μπασίστα τον Adam Roberts και για πρώτη φορά στα ντραμς τον ινδοαμερικανό Sunny Jain. Οι γεμάτες λυρισμό και ιμπρεσσιονιστικά χρώματα μελωδίες και το βαθιά συναισθηματικό παίξιμο του Blanco σκιαγραφούν την ατμόσφαιρα και δίνουν το στίγμα κάθε κομματιού. Από κει και πέρα όμως όσα ακούμε είναι αποτέλεσμα καθαρά ομαδικής δουλειάς, όπου η συνεισφορά κάθε μέλους και οι διαρκείς αλληλεπιδράσεις οδηγούν σε διαδοχικές αλλαγές στο τέμπο, την ένταση, το ρυθμό. Πιάνο, μπάσο και τύμπανα μοιράζονται μελωδικούς, αρμονικούς και ρυθμικούς ρόλους και με αφηρημένα μεταβαλλόμενα σχήματα διηγούνται ιστορίες και περιγράφουν διαθέσεις, σκέψεις και χώρους. Οι δύο διασκευές είναι χαρακτηριστικές για τις προτιμήσεις του Blanco: από τη μια το “Vision Fugitive Op. 22 No 2” του Προκόφιεφ και από την άλλη το “Nardis” ενδεικτικό της αγάπης του για τον Bill Evans αλλά και αφορμή για τον ίδιο και τον Sunny Jain να εξωτερικεύσουν τις ανατολίτικες ρίζες τους και τον Roberts να εξερευνήσει τις μελωδικές γραμμές του Scott LaFaro.
www.steveblanco.com

Οι τρεις πιανίστες μιλούν για τις επιρροές τους και για σκέψεις τους ως προς τη λειτουργία του σύγχρονου πιάνο τρίο

Danny Grissett: Το κόνσεπτ μου για την αρμονία είναι ένα μίγμα όλων αυτών που μου αρέσουν στους μουσικούς με τους οποίους έχω ασχοληθεί όλα αυτά τα χρόνια όπως ο McCoy Tyner, ο Herbie Hancock, ο Bud Powell, ο Barry Harris και ο Mulgrew Miller. Νομίζω ότι βαθιά μέσα μου έχω ένα μικρό ντράμερ που θέλει να βγει στην επιφάνεια. Συζητώ πάντα με τους ντράμερ για ρυθμούς, τύμπανα και πιατίνια, ακριβώς όπως οι σαξοφωνίστες για τα επιστόμια. Ο Billy Higgins έλεγε ότι κατά κάποιο τρόπο η μουσική ξεκίνησε με τα τύμπανα και ότι οι χτύποι της καρδιάς ήταν η πρώτη μουσική. Αν και είναι δύσκολο να περιγράψω με λόγια πώς αυτό σχηματοποιείται στη μουσική μου, μπορώ να πω ότι η αγάπη μου για τα τύμπανα και τους ρυθμούς έχει παίξει μεγάλο ρόλο στον τρόπο που προσεγγίζω το πιάνο.

Joel Holmes: Συνθέτω σε ένα δικό μου στυλ που συνδυάζει παραδοσιακή και σύγχρονη τζαζ, γκόσπελ, R&B, σόουλ, χιπ-χοπ, νεοσόουλ, φανκ, κλασική και ποπ μουσική. Η μουσική μου είναι άμεση έκφραση των επιρροών μου, πνευματικής ελευθερίας και προσωπικής ερμηνείας. Δουλεύοντας με παραδοσιακό πιάνο τρίο, με λίντερ το πιάνο και το μπάσο και τα τύμπανα να συνοδεύουν, αφήνω τη μουσική να μας οδηγεί. Είναι σαν να περνάς τη σκυτάλη. Είμαι ο ηγέτης του γκρουπ αλλά αν η μουσική κινείται προς διαφορετική κατεύθυνση, δίνω τη σκυτάλη στον Eric (Kennedy) και στον Herman (Burney). Νομίζω ότι με αυτό τον τρόπο ανοίγεται η πόρτα της δημιουργικότητας. Είναι ατόφιος αυτοσχεδιασμός. 

Steve Blanco: Αντιλαμβάνομαι το πιάνο τρίο σαν συνισταμένη πολλών στοιχείων, που δεν σχετίζονται απαραίτητα με τη μουσική. Εμπνέομαι από τον κόσμο του σινεμά, της τέχνης, της φιλοσοφίας, της λογοτεχνίας και φυσικά της μουσικής. Καθένα από αυτά τα μέσα μπορεί να περιέχει ομορφιά που συνήθως απουσιάζει από τον έξω κόσμο. Αυτή η ομορφιά είναι που αναζητώ μέσα από τη μουσική μου.
Στο μοντέρνο πιάνο τρίο αναλογούν ισότιμοι ρόλοι για κάθε όργανο. Η μελωδία, η αρμονία και ο ρυθμός μπορούν να υπάρχουν με μια μοναδικότητα που δημιουργεί ένα οργανικό ήχο. Το πιάνο όντας ο μεγάλος «ενορχηστρωτής» στη δυτική μουσική συχνά υπαγορεύει την κατεύθυνση του γκρουπ, αλλά αυτό είναι όλο. Κάθε όργανο «δίνει τροφή» στο άλλο ψάχνοντας για ενδείξεις σχετικά με το που να κατευθυνθεί στη συνέχεια. Μοιάζει σαν να πρόκειται για ένα και το αυτό όργανο, ας πούμε τρία σετ ντραμς. Οι αρμονικές μιας χορδής του πιάνου σε συνδυασμό με τον ήχο ενός πιατινιού και την αντήχηση από το σώμα του κοντραμπάσου συχνά δημιουργούν ένα σχεδόν τέλειο κοινό επίπεδο σκέψης και για τα τρία μέλη του τρίο. Για μένα όμως το σπουδαιότερο είναι να ακούω τις συνθέσεις μου να παίρνουν ζωή από τρεις ανθρώπινες υπάρξεις που παίζουν μαζί.

Jazz & Tzaz, Ιανουάριος 2007

Advertisements

0 Responses to “Danny Grissett – Joel Holmes – Steve Blanco”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Kατηγορίες

Email me:

vagarag at freemail.gr

Αρχείο

Blog Stats

  • 26,106 hits
Μαρτίου 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    Απρ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Αρέσει σε %d bloggers: