Joe Fiedler

joefiedler-photo.jpg

Πολυφωνικό τρομπόνι
Joe Fiedler Trio: “Plays the music of Albert Mangelsdorff” (Clean Feed)
Αν εξαιρέσουμε την περίπτωση του Django Reinhardt δεν βλέπουμε συχνά να μας έρχονται από την Αμερική δίσκοι αφιερωμένοι στη μουσική ευρωπαίων μουσικών της τζαζ. Έτσι ένα tribute στον Albert Mangelsdorff, έναν από τους στυλοβάτες της μοντέρνας τζαζ στην Ευρώπη και έναν από τους μεγάλους νεωτεριστές του τρομπονιού, δεν μπορεί παρά να αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη. Κι είναι ακόμα πιο ευχάριστο το ότι ένας νέος μουσικός έχει βαθιά γνώση της τεχνικής και της μουσικής του σπουδαίου τρομπονίστα, σε βαθμό που ακούγεται σαν να παίζει δικό του υλικό.

Αν και το όνομα του Joe Fiedler δεν μοιάζει πολύ οικείο έχει συμμετάσχει σε πάνω από 70 ηχογραφήσεις και έχει συνεργαστεί με πολλούς γνωστούς μουσικούς της τζαζ (Andrew Hill, Anthony Braxton, Lee Konitz, Cecil Taylor, Maria Schneider) και του λάτιν (Tito Puente, Celia Cruz, Hilton Ruiz, Papo Luca). Το tribute αυτό είναι ο δεύτερος δίσκος που κυκλοφορεί με το δικό του όνομα.
Τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν το έργο του Mangelsdorff, η τεχνική των multiphonics (δηλαδή το να παίζει μια νότα στο τρομπόνι και ταυτόχρονα να τραγουδά μια άλλη δίνοντας την αίσθηση της πολυφωνίας), οι μακρόσυρτοι τόνοι, η ευχέρεια στη χρήση της φρασεολογίας του μπήμποπ, οι μονόλογοι, η αίσθηση του χιούμορ, όλα αυτά είναι κτήμα του Fiedler και τα μεταχειρίζεται αναπλάθοντας και όχι μιμούμενος τη μουσική του γερμανού τρομπονίστα. Έτσι το πολύτιμο αυτό έργο προεκτείνεται στο σήμερα σύγχρονο και πλήρες ενέργειας. Άλλωστε αν και ο δίσκος κυκλοφορεί τώρα, η ηχογράφηση έγινε το Δεκέμβριο του 2003, όταν ο Mangelsdorff ήταν ακόμη εν ζωή, κάτι που σημαίνει ότι ούτε συναισθηματικά φορτισμένος είναι ούτε αποχαιρετιστήριο χαρακτήρα έχει.
Ο Mangelsdorff έπαιζε με πολύ διαφορετικά σε μέγεθος σχήματα, από μόνος με το τρομπόνι του μέχρι με μεγάλη ορχήστρα. Ο Fiedler διάλεξε ένα μικρό και ευέλικτο σχήμα έχοντας πλάι του το εξαιρετικό ρυθμικό δίδυμο του μπασίστα John Hebert και του ντράμερ Mark Ferber, που άλλοτε τον ωθεί με δύναμη προς τα μπρος με σφιχτοδεμένο και φάνκι μπητ και άλλοτε με ανοιχτά διαστήματα και χαλαρότητα τον προτρέπουν για ρεμβασμούς και εσωτερικές αναζητήσεις. Ένα χρόνο μετά το θάνατο του Mangelsdorff η μουσική του στα χέρια του Fiedler λάμπει γεμάτη ζωή.
www.joefiedler.com

Συνέντευξη με τον Joe Fiedler
Πώς προέκυψε η ιδέα για το tribute στον Albert Mangelsdorff;
Εδώ και 20 περίπου χρόνια μεταγράφω τα κομμάτια του Mangelsdorff κυρίως για να μελετήσω πώς χρησιμοποιεί τα multiphonics. Πριν από τρία χρόνια έβαλα ένα CD του και για πρώτη φορά κάθισα να τον ακούσω μόνο και μόνο για να τον απολαύσω και όχι για να μελετήσω. Ήταν μια ανάσα φρέσκου αέρα. Πάντα μου άρεσαν τα κομμάτια του, αλλά αισθάνθηκα σαν να τα άκουγα για πρώτη φορά. Έτσι το γεγονός ότι τότε ολοκλήρωνα τη χρήση των multiphonics στο παίξιμό μου ταίριαξε με την ιδέα να αποτίσω ένα φόρο τιμής στον Albert και ως συνθέτη και ως τρομπονίστα.

Όταν παίζει κανείς τη μουσική ενός μεγάλου καλλιτέχνη πώς μπορεί να αποφύγει τη μίμηση και να βάλει τη δική του σφραγίδα σε αυτό που κάνει;
Θα απαντήσω σε δύο σκέλη. Δεν με απασχόλησε ποτέ μήπως ακούγομαι σαν να μιμούμαι τον Mangelsdorff ως αυτοσχεδιαστής. Κι αυτό γιατί στην ουσία δεν μελέτησα ποτέ τα σόλο του παρόλο που είναι εκπληκτικά. Ως σπουδαστής στο κολέγιο μου άρεσαν ο J.J. Johnson και ο Slide Hampton. Τότε περίπου άκουσα τη μουσική του Ray Anderson. Αυτόν προσπαθούσα να αντιγράψω για πολύ καιρό. Μετά τον Ray πρόσεξα τον Roswell Rudd και τον Grachan Moncur III. Ύστερα καθώς ασχολήθηκα με την αφροκουβανέζικη μουσική με επηρέασε πολύ ο Barry Rogers. Έτσι η προσέγγισή μου στο σολάρισμα προήλθε από ένα χώρο που δεν είχε σχέση με τον Albert. Όσο για τα multiphonics η τεχνική ούτως ή άλλως είναι δεδομένη. Παίζεις μια νότα και την ίδια στιγμή τραγουδάς μια άλλη. Όμως ο ήχος και του τρομπονιού και της φωνής μου είναι διαφορετικός και έχει το δικό του χαρακτήρα. Εκτός αυτού η ισορροπία ανάμεσα στην ένταση του οργάνου και της φωνής είναι εντελώς διαφορετική. Η φωνή του Albert είναι πάρα πολύ δυνατή. Εγώ προσπαθώ να αποκτήσω ένταση στη φωνή μου. Τέλος η γκάμα του Albert είναι απίστευτη.

Μίλησέ μας για την τεχνική των multiphonics.
Είναι μεγάλος μπελάς! Εντελώς αφύσικο πράγμα να το κάνεις σε ένα πνευστό. Το τρομπόνι δεν κατασκευάστηκε για να παίζεις και να τραγουδάς ταυτόχρονα. Όμως η τεχνική αυτή διευρύνει πολύ την παραδοσιακή τεχνική. Η δυνατότητα να παίζεις ακόρντα σε ένα μονοφωνικό όργανο σε απελευθερώνει. Ο Albert δημιούργησε τη δυνατότητα για πολυφωνικό παίξιμο. Όταν χρησιμοποιείς κατάλληλα το διάστημα που δημιουργούν η νότα που παίζεις με τη νότα που τραγουδάς στην ουσία παράγεις και μια τρίτη νότα (σημ.: εννοεί ότι όταν τα ηχητικά κύματα από τις δύο νότες συγκρουστούν παράγεται ένα νέο ηχητικό κύμα και συνεπώς μια τρίτη νότα). Ο Albert  δεν χρησιμοποιούσε διαστήματα πέμπτης και δεκάτης, όπως κάνουν οι περισσότεροι αλλά διεύρυνε το «λεξιλόγιο» χρησιμοποιώντας μινόρε και ματζόρε έβδομες και δέκατες τρίτες. Ένα ακόμη πράγμα που αντέγραψα από εκείνον είναι το να μεταχειρίζομαι τη σουρντίνα για να παράγω και μια τέταρτη νότα ενός ακόρντου. Πιστεύω ειλικρινά ότι μόλις αρχίσαμε να εξερευνούμε τις δυνατότητες του πολυφωνικού παιξίματος.

Μπορεί να διακρίνεις κάποια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στην ευρωπαϊκή και την αμερικάνικη τζαζ;
Κατά τη γνώμη μου η μεγαλύτερη διαφορά είναι ότι οι ευρωπαίοι φαίνονται πιο ανοιχτοί στο να παίζουν και να συνδυάζουν διαφορετικά στυλ, κάτι που το γουστάρω. Δε θέλω να γενικεύω αλλά συχνά οι αμερικανοί περιορίζονται από την παράδοση. Από την άλλη πλευρά έχω την αίσθηση ότι οι αμερικανοί έχουν εντονότερο ρυθμικό ντράιβ και έχουν αφομοιώσει βαθιά τους αφροαμερικάνικους ρυθμούς.

Έχεις δουλέψει με μουσικούς που έχουν εντελώς διαφορετικές μουσικές προσεγγίσεις, από τον Wynton Marsalis ως τον Cecil Taylor και από τον Tito Puente ως τον Anthony Braxton. Δυσκολεύεσαι ποτέ με αυτές τις μουσικές εναλλαγές;
Είναι μερικές φορές που δεν έχω αισθανθεί άνετα, αλλά όχι πολλές. Ένα πράγμα που διδάχτηκα από τον Ray Anderson είναι το να ταιριάζεις την προσωπικότητά σου σε διαφορετικά στυλ. Αυτό είναι πραγματικά το κλειδί. Να μπορείς να παίζεις χωρίς να θυσιάζεις την ταυτότητά σου. Οι περισσότεροι που με προσλαμβάνουν να συμμετάσχω στο σχήμα τους ξέρουν πώς παίζω και με αφήνουν να κάνω τα δικά μου.
Το να παίζεις στο γκρουπ του Wynton μπορεί να προκαλέσει προβλήματα. Τύποι σαν και εκείνον έχουν εντελώς ξεκάθαρες ιδέες για το πού θα κατευθύνουν τα πράγματα. Έτσι πρέπει να περιοριστείς στο δικό τους μοντέλο για το σόλο στο τρομπόνι. Αυτό το υπερπαραδοσιακό στυλ δεν είναι του γούστου μου και έτσι όταν περιόδευσα μαζί του δεν σολάρισα και πολλές φορές!

Ποιος είναι ο αγαπημένος σου τρομπονίστας. Από τους τρομπονίστες της νέας γενιάς ποιους ξεχωρίζεις;

Μου αρέσουν αρκετοί, αλλά αν έπρεπε να διαλέξω έναν μόνο αυτός θα ήταν ο Ray Anderson. Αισθάνομαι μόνιμα δέος για τον τρόπο που παίζει, αλλά αγαπώ ιδιαίτερα την αίσθηση του χιούμορ του. Από τους νεότερους μου αρέσει πολύ ο Nils Wogram.  Δεν τον έχω δει ποτέ ζωντανά, αλλά τον έχω ακούσει σε μερικά CD. Είναι πολύ καλός και καλύπτει με δημιουργικότητα μεγάλο πεδίο. Υπάρχουν επίσης μερικά σπουδαία παιδιά στη Νέα Υόρκη, όπως ο Josh Roseman και ο Luis Bonilla. Πρέπει οπωσδήποτε να τους ακούσετε.

Jazz & Tzaz, Ιούνιος 2006

Advertisements

0 Responses to “Joe Fiedler”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Kατηγορίες

Email me:

vagarag at freemail.gr

Αρχείο

Blog Stats

  • 26,106 hits
Μαρτίου 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    Απρ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Αρέσει σε %d bloggers: