Tommaso Starace


Tommaso Starace: “Plays the Photos of Elliott Erwitt” (Frame)
Ο Tommaso Starace γεννήθηκε στο Μιλάνο όπου και άρχισε να μελετά άλτο σαξόφωνο. Συνέχισε τις σπουδές του στη Βρετανία και τα τελευταία χρόνια γίνεται ένα όλο και πιο δραστήριο μέλος της νέας λονδρέζικης σκηνής, αν και ο ήχος του ανήκει στην απέναντι πλευρά του ατλαντικού, πηγάζοντας κατευθείαν από τους μεγάλους της δεκαετίας του ’50, όπως ο Cannonball Adderley. Παρόλα αυτά η πηγή έμπνευσης για το δεύτερο CD του δεν σχετίζεται με τη μουσική αλλά με το έργο ενός φημισμένου φωτογράφου: του Elliott Erwitt, μέλους του πρακτορείου Magnum, που ένας από τους ιδρυτές του, ακριβώς πριν από 60 χρόνια, ήταν ο Henri Cartier-Bresson.

Κάθε κομμάτι του άλμπουμ είναι ηχητική μεταφορά μιας φωτογραφίας του Erwitt, ομολογουμένως πολύ πετυχημένη καθώς το πιασμένο στην παράδοση στυλ του σαξοφωνίστα δένει απόλυτα με τις ασπρόμαυρες αποχρώσεις. Το “Keep Moving Please!” με το γρήγορο τέμπο και τη φουριόζικη μελωδία που προς το τέλος του μετατρέπεται σε ένα χαλαρό μπλουζ, επενδύει μουσικά την υπνωτισμένη μορφή ενός νεοϋορκέζου που δεν προσαρμόζεται στο φρενήρη ρυθμό της πόλης του. Το θλιμμένο σοπράνο του Starace στο “Goodbyes” συντονίζεται με τα χέρια που αποχαιρετούν τους αγαπημένους τους στο σιδηροδρομικό σταθμό της Βουδαπέστης του 1964. Ο φάνκι ρυθμός και το απ τέμπο μπήμποπ του “Tongue In Cheek” δίνουν φωνή στη λαχτάρα για ζωή και τη διάθεση να ξεφύγει από την πειθαρχία ενός στρατιώτη που βγάζει γελώντας τη γλώσσα του προς τη μεριά του φακού κατά τη διάρκεια μιας πορείας στο Νιου Τζέρσι του 1951. Στο αμιγώς βρετανικό κουιντέτο του σαξοφωνίστα συμμετέχουν ο βιμπραφωνίστας Roger Beaujolais και ο πιανίστας Liam Noble.

Jazz & Tzaz, Μάρτιος 2007

Read an english version of the review

Tommaso Starace was born in Milan where he begun to study the alto sax. He continued his studies in Great Britain and he is becoming one of the up and coming artists of the new London scene, although his sound belongs to the other side of the Atlantic ocean, emanating straight from the fifties’ greats, such as Cannonball Adderley. Nonetheless the inspiration for his second CD does not have to do with music, but with the work of a famous photographer. The work of Elliott Erwitt, a member of the Magnum cooperative, that was co-established 60 years ago by Henri Cartier-Bresson.

Each track of the album is an aural interpretation of an Erwitt’s photo, admittedly quite successful, since the sax players’ style, which is hooked on the tradition, dovetails with the black and white colors. “Keep Moving Please!” played up-tempo with a brisk melody and finally turning into a loose blues, dresses musically the hypnotized figure of a new Yorker who does comply with the frenetic motion of his city. In “Goodbyes” Strarace’s sad soprano is in tune with the hands that wave goodbye to their beloved at the Budapest rail station in 1964. The funky rhythm and the up tempo bebop of “Tongue In Cheek” give voice to a soldier’s lust for life and his endeavour to escape the army’s discipline, who is laughing towards the camera showing off his tongue, during a march in New Jersey in 1951. The Starace’s sheer british quintet includes vibist Roger Beaujolais and pianist Liam Noble.

Jazz & Tzaz, March 2007


0 Responses to “Tommaso Starace”

  1. Σχολιάστε


Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:


Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )


Σύνδεση με %s


Email me:

vagarag at


Blog Stats

  • 26,434 hits
Μαρτίου 2007
    Απρ. »

Αρέσει σε %d bloggers: