Andre Canniere

Andre Canniere: “As Of Yet” (Omatic Records)
Μια μεγάλη μερίδα των νέων μουσικών της τζαζ προέρχεται από σπουδές στις διακεκριμένες (και πανάκριβες τουλάχιστον για τα δικά μας δεδομένα) μουσικές σχολές της Αμερικής. Αυτό συμβαίνει και με τον τρομπετίστα Andre Canniere και το πενταμελές γκρουπ του, που όλοι τους είναι απόφοιτοι του Eastman School of Music.
Αυτό πάντως που δεν μπορούμε να τους προσάψουμε είναι ότι πάσχουν από ακαδημαϊσμό ή ότι είναι αποστειρωμένοι. Η μουσική τους συνδυάζει ηλεκτρικό και ακουστικό ήχο, έχει ανοιχτή σχέση με την ποπ και τη ροκ φρασεολογία και αντίληψη και κινείται μέσα σε ανεξάρτητα κανάλια παραγωγής. Αγαπούν τον Dave Douglas, τον Michael Brecker και τον Bill Frisell, όσο και τους Radiohead, αλλά και τον ήχο του ολιγομελούς σχήματος το ίδιο με αυτόν της μεγάλης ορχήστρας. Στα τέσσερα στούντιο κομμάτια του CD, τη βραδυφλεγή μελωδία “As Of Yet”, τη φιούζον μπαλάντα “Bridges”, το βαλκανικό μποπ “Accelerated Decrepitude” και το θλιμμένο indie ροκ “The Rest”, τους ακούμε να κινούνται εκλεκτικά ανάμεσα στα διάφορα στυλ, ενώ τα τρία λάιβ που συμπληρώνουν το άλμπουμ, μας δίνουν μια εικόνα του πώς ακούγεται το γκρουπ στο φυσικό του χώρο όταν είναι πιο χαλαρό και ελεύθερο. Και στις δύο εκδοχές τους δείχνουν ότι αν και τη στιγμή της ηχογράφησης είχαν στο ενεργητικό τους μόλις λίγους μήνες ως working group, λειτουργούν συλλογικά και έχουν καταφέρει με τον πρώτο τους κιόλας δίσκο να διαμορφώσουν έναν προσωπικό και αξιοπρόσεκτο ήχο.

Jazz & Tzaz, Μάιος 2007

an english version of the review
A large proportion of the young jazz musicians have studied at the major (and very expensive, at least according to what we can afford) music schools of the states. Trumpet player Andre Canniere and his five-member group are no exception to that rule, since every one of them has graduated from the Eastman School of Music. In any case we cannot say that they are academic or detached from the real world. Their music is a blend of electric and acoustic sound, is open to the pop and rock attitude and phraseology and trades through the indie routes. They love Dave Douglas, Michael Brecker and Bill Frisell, as well as the Radiohead and they like the big band sound as well as the sound of a small ensemble. At the four studio tracks, the slow burner and melodic “As Of Yet”, the fusion ballad “Bridges”, the Balkan bop “Accelerated Decrepitude” and the mournful indie rock “The Rest”, we listen to them moving eclectically through various styles, while at the three live selections that complement the album, we get a clear concept of how they sound when they get more natural, looser and freer. In both cases they prove that although they had been together as a working group only a few months at the time of the recording, they were already functioning collectively and that they have built their own personal and worth-checking sound right with their recording debut.

Jazz & Tzaz, May 2007


1 Response to “Andre Canniere”

  1. 1 Mom 11/06/2007 στο 2:54 μμ

    How cool is this review!!!! Opa!!!!


Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:


Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )


Σύνδεση με %s


Email me:

vagarag at


Blog Stats

  • 26,435 hits
Μαΐου 2007
« Απρ.   Ιον. »

Αρέσει σε %d bloggers: