Sunny Jain – Jason Kao Hwang

sunny-jain-photo.jpgjason-kao-hwang-photo.jpg
Ανάμεσα σε πολλούς κόσμους

Το Σεπτέμβριο του 1963 το αμερικανικό υπουργείο εξωτερικών οργάνωσε μια περιοδεία της ορχήστρας του Duke Ellington στη Μέση Ανατολή και την Ασία που θα κατέληγε στην Κύπρο, την Αίγυπτο και την Ελλάδα. Μετά από δύο μήνες πετυχημένων εμφανίσεων στη Συρία, την Ιορδανία, το Αφγανιστάν, την Ινδία, τη Σρι Λάνκα, το Ιράν και το Ιράκ (όπου έγινε μια sold out συναυλία στη Βαγδάτη!) και ενώ η ορχήστρα βρισκόταν στην Άγκυρα, η τουρνέ διακόπηκε αιφνίδια λόγω της δολοφονίας του προέδρου John Kennedy.

Την επόμενη χρονιά η ασιατική εμπειρία συνεχίστηκε με μια σειρά εμφανίσεων στην Ιαπωνία, για να καταγραφεί δυο χρόνια αργότερα από τον Ellington και τον Billy Strayhorn στο “Far East Suite”. Μια τέτοια περιοδεία ακούγεται απίθανη για το κοντινό τουλάχιστον μέλλον, αλλά η επίδραση της ανατολής στη τζαζ είναι εδώ και αρκετά χρόνια μια πραγματικότητα, η εταιρεία asianimprov records κλείνει μια εικοσαετία δισκογραφικής παρουσίας, οι μουσικοί ασιατικής καταγωγής που κάνουν καριέρα στην Αμερική είναι πολλοί και αρκετοί από αυτούς, όπως ο Sunny Jain και ο Jason Kao Hwang, πολύ αξιόλογοι. «Η τζαζ είναι ένα πολύ ασυνήθιστο δένδρο, που τα κλαδιά του απλώνονται προς όλες τις κατευθύνσεις» έλεγε ο Ellington. «Από κάθε κλαδί βγαίνουν κλωνάρια, που κανένα δεν είναι ίδιο με το άλλο και κανένα δεν κοιτάζει προς την ίδια κατεύθυνση με το άλλο».

avaaz.jpg

Sunny Jain Collective: “Avaaz” (SinJ records)
Στην περίπτωση της Sunny Jain Collective τα κλωνάρια κοιτάζουν προς την κατεύθυνση της νοτιοανατολικής Ασίας, όπου έχουν τις ρίζες τους τα τρία από τα τέσσερα μέλη της και προς το ποστ-μποπ και τους ήχους της αμερικάνικης μεγαλούπολης, όπου μεγάλωσαν και ζουν όλοι τους. Στα πέντε χρόνια που παίζει με αυτό το γκρουπ ο ντράμερ Sunny Jain, που έχει καταγωγή από το Νέο Δελχί, προσπαθεί να ταιριάξει τη τζαζ με τη μεγάλη ποικιλία από παραδόσεις της Ινδίας. Ο ρυθμικός πλούτος και ο αυτοσχεδιασμός είναι βασικά συστατικά και της ινδικής μουσικής και της τζαζ κι αυτό δίνει την ευκαιρία για ενστικτώδη επικοινωνία ανάμεσα σε ανατολή και δύση, όπως έχουμε ακούσει πολλές φορές μέχρι σήμερα από μουσικούς όπως ο Tony Scott, ο Collin Walcott και ο John McLaughlin, που αναζήτησαν δρόμους για πνευματική και καλλιτεχνική ολοκλήρωση μέσα από την κουλτούρα της ανατολής.
Έτσι λειτούργησε το “As Is”, το πρώτο άλμπουμ του Jain πριν από τέσσερα χρόνια, που το διαδέχεται τώρα το “Avaaz”, μια λέξη που στα ινδικά σημαίνει ήχος και κάλεσμα. Εδώ ο δεσμός με την ινδική παράδοση γίνεται ακόμη πιο ισχυρός, καθώς εκτός από τις συνεχείς ρυθμικές και μελωδικές αναφορές από τον Jain και τη σιτάρ-κιθάρα του εξαιρετικού κιθαρίστα Rez Abbasi που έχει γεννηθεί στο Καράτσι του Πακιστάν, έχουμε και τα φωνητικά της Samita Sinha, η οποία συμμετέχει σε πέντε από τα εννέα κομμάτια. Η Sinha έχει ευλύγιστη, αισθησιακή φωνή, αλλά και συνθετικό ταλέντο, όπως διαπιστώνουμε στο “Wo Xiang Ni”, ένα ποίημα που το μελοποίησε η ίδια και το τραγουδά στα κινέζικα. Το γκρουπ συμπληρώνουν ο μπασίστας Gary Wang και ο σαξοφωνίστας Steve Welsh. Ο πολυσυλλεκτικός ήχος του γκρουπ και η εικόνα μέσα στο εξώφυλλο του CD των πέντε ταλαντούχων παιδιών αυτής της κολλεκτίβας που ζουν στη Νέα Υόρκη είναι η καλύτερη απάντηση στους υποστηρικτές των θεωριών περί πολέμου των πολιτισμών.
www.jainsounds.com

edge.jpg

Jason Kao Hwang: “Edge” (asianimprov records)
Ο Jason Kao Hwang, γιος κινέζων μεταναστών στην Αμερική, έχει συνοδεύσει με το βιολί του πολλούς από τους μεγάλους μουσικούς της δημιουργικής σκηνής, όπως τον Anthony Braxton, τoν Henry Threadgill, τoν Reggie Workman και τον William Parker. Ήταν ιδρυτικό μέλος της Far East Side Band, ενός γκρουπ που χρησιμοποιώντας ένα συνδυασμό από όργανα ανατολίτικης και δυτικής προέλευσης έφερνε κοντά τις μουσικές της Ασίας και της Αμερικής. Έχει γράψει συνθέσεις για φιλμ, θέατρο, διαφήμιση και χορευτικές παραστάσεις.
Στο “Edge” τον συναντάμε με ένα κουαρτέτο που κάθε μέλος του έχει σημαντική προϋπηρεσία στη φρη τζαζ. Ο κορνετίστας Taylor Ho Bynum έχει δουλέψει με τον Anthony Braxton και τον Cecil Taylor, ο ντράμερ Andrew Drury με τον Leo Smith και ο Ken Filiano είναι ο συνήθης μπασίστας της εταιρείας Nine Winds του Vinny Golia. Το άλμπουμ, το λέει κι ο τίτλος του, κινείται στα άκρα, «ανάμεσα σε πολλούς κόσμους», όπως λέει και ο Hwang, συνθέτης και των τεσσάρων μεγάλων σε διάρκεια κομματιών. Η επικοινωνία με την ανατολή γίνεται όχι συνειδητά αλλά με αυθόρμητο τρόπο, όπως για παράδειγμα στη μέση του “Threads” με τις πιτσικάτο γραμμές του βιολιού, πριν η τετράδα αφεθεί στο επαναλαμβανόμενο μπητ που σαν ωστικό κύμα οδηγεί σε ένα καταιγιστικό τελετουργικό φινάλε. Μοιρασμένο ανάμεσα σε στιγμές μελωδικών αναπολήσεων και περισυλλογής και στιγμές ελεύθερης επικοινωνίας με τη λογική του call and response, το άλμπουμ συμπυκνώνει την πολύχρονη παρουσία του Hwang σε αυτό το χώρο και είναι ένα σημείο εκκίνησης για τη νέα προσωπική του πορεία.
www.jasonkaohwang.com

Οι δύο μουσικοί μάς μιλούν για το πώς ενσωματώνουν τις επιρροές από την παράδοση της χώρας από την οποία κατάγονται στη μουσική τους και για τις ομοιότητες ανάμεσα στην παράδοση αυτή και τη τζαζ.

Sunny Jain: «Ο όρος ινδική μουσική έχει τεράστιο εύρος και περικλείει μια ποικιλία από μουσικές παραδόσεις. Οι επιρροές μου προέρχονται κυρίως από τη βόρεια Ινδία, αφού από κει κατάγονται οι γονείς μου, με αυτή τη μουσική μεγάλωσα και εξακολουθώ να την ακούω. Όταν συνθέτω και όταν παίζω χρησιμοποιώ ήχους από Hindustani (κλασική μουσική της βόρειας Ινδίας), Bhangra (ρυθμική και χορευτική μουσική από την περιοχή του Punjab), Bollywood (μουσική από ταινίες) και Bhajans (θρησκευτικά τραγούδια).
Προσπαθώ να αναπαράγω τον ήχο του dhol (κρουστό από τη βόρεια Ινδία) στα τζαζ τύμπανα, και να χρησιμοποιήσω ορισμένους ρυθμούς της tabla. Προσεγγίζοντας τα τύμπανα με αυτή την οπτική, μου ανοίγονται νέες ηχητικές δυνατότητες. Εκτός αυτού κάποιοι από αυτούς τους ρυθμούς, ιδίως το bhangra, εμπεριέχουν το αίσθημα του σουίνγκ και ολοκληρώνονται άψογα με τους ρυθμούς της τζαζ. Κάτι τέτοιο συμβαίνει στις συνθέσεις μου “Sialkot” και “Baraat.”
Όταν συνθέτω χρησιμοποιώ όλους τους δυνατούς συνδυασμούς συγχορδιών της raga και τζαζ αρμονίες και τους ταιριάζω σε μελωδίες βασισμένες στη raga. Η raga είναι μια σειρά από νότες, κάτι παρόμοιο με την κλίμακα ή τον τρόπο στη δυτική μουσική, αλλά σε κάθε raga υπάρχουν ιδιαίτεροι κανόνες για τη δημιουργία μελωδιών.
Όταν αυτοσχεδιάζω και όταν συνθέτω χρησιμοποιώ τα teehai. Το teehai είναι ένας ρυθμικός κύκλος που μοιάζει με την ακολουθία I-VI-II-V-I της τζαζ. Ακόμη στις συνθέσεις μου χρησιμοποιώ τα taal, δηλαδή ρυθμικούς κύκλους της ινδικής μουσικής, που αποτελούνται από ένα συγκεκριμένο αριθμό μετρημάτων, παρόμοιων με τα μέτρα.
Δεν νομίζω ότι υπάρχουν εμφανείς ομοιότητες μεταξύ τζαζ και ινδικής μουσικής αλλά κοινό τους χαρακτηριστικό είναι ο αυτοσχεδιασμός. Με τη χρήση της raga και μέσα από τη μουσική συνομιλία η ινδική μουσική προσπαθεί να προκαλέσει μια συγκεκριμένη διάθεση ή συναίσθημα. Η τζαζ στηρίζεται κι αυτή στο διάλογο, το κάλεσμα και την ανταπόκριση μεταξύ των μουσικών. Μια άλλη ομοιότητα είναι το αίσθημα του bhangra, που όπως είπα μοιάζει πολύ με το αίσθημα του σουίνγκ.
Πρόσφατα ξεκίνησα να γράφω κομμάτια που συνδυάζουν στοιχεία της τζαζ με την ινδική ποίηση. Τα ποιήματα αυτά καταπιάνονται με τη θρησκεία, την καταπίεση και τις σεξουαλικές διακρίσεις, όλα αυτά τα ζητήματα που αποτελούν ταμπού αλλά απασχολούν πολύ τη νοτιοασιατική κοινότητα, ταυτόχρονα όμως την ξεπερνούν καθώς αφορούν όλες τις εθνότητες».

Jason Kao Hwang: «Στην όπερα που έγραψα το 2001 με τίτλο “The Floating Box, A Story in Chinatown” επηρεάστηκα συνειδητά από την κινέζικη μουσική με σκοπό να δημιουργήσω την ψυχολογική ατμόσφαιρα της ιστορίας. Στην ενορχήστρωση χρησιμοποίησα erhu (κινέζικο βιολί με δύο χορδές) και pipa (κινέζικο λαούτο) μαζί με δυτικά όργανα, έτσι ώστε να δώσω στην ιστορία μια πολυεπίπεδη φωνή.
Στο “Edge” δεν είχα σκοπό να εκφράσω την πολιτιστική μου κληρονομιά και δεν χρησιμοποίησα παραδοσιακά όργανα αλλά επέλεξα τους μουσικούς για τον ξεχωριστό ήχο που έχουν ως αυτοσχεδιαστές.
Υπάρχουν στοιχεία από την Κίνα στον τρόπο που συνθέτω και αυτοσχεδιάζω και από συνειδητή επιλογή και από ένστικτο. Με έχει επηρεάσει αυτό που έγραψε πρόσφατα ο John Szwed στο κείμενο που θα συνοδεύει το νέο μου CD “Local Lingo” που θα κυκλοφορήσει το Σεπτέμβριο: “Η ξεχωριστή φωνή δεν είναι χάρισμα αλλά κάτι που οι μουσικοί το ακούνε σαν μια δυνατότητα μέσα τους και προσπαθούν να το επεξεργαστούν με τον καιρό βγάζοντάς το σαν αλχημιστές μέσα από ένα κράμα αναπνοής, μετάλλου, ξύλου ή χορδών”. Οι εμπειρίες μου από τις φυλετικές προκαταλήψεις και από την ανάμιξή μου με το κίνημα των Ασιατών-Αμερικανών σφυρηλάτησε μέσα μου το να ξεχωρίζω ποιοι ήχοι με εκφράζουν ως προσωπικότητα. Έτσι το βιολί μου γλιστρά σαν το erhu, κάνει πιτσικάτο όπως το pipa και κινείται όπως το κορεάτικο pansori και οι κινέζοι τραγουδιστές της όπερας. Όλες αυτές οι αισθητικές επιλογές είναι μια πράξη επιβεβαίωσης της ταυτότητάς μου ως Ασιάτη-Αμερικανού που διαστρεβλώνεται από το μαίηνστρημ. Ταυτόχρονα με έχουν επηρεάσει ο Coltrane, ο Miles, ο Reggie Workman, ο Malcolm Goldstein και ο Leroy Jenkins. Όπως γράφω και εξώφυλλο του “Edge”, ο ήχος του ανθρώπινου γέλιου με συναρπάζει. Το γέλιο είναι ακούσιος ήχος. Δεν σχεδιάζουμε πώς θα γελάσουμε, απλά γελάμε. Μέσα στην περίπλοκη χροιά του γέλιου υπάρχει συναισθηματικό περιεχόμενο και προσωπική ιστορία. Το γέλιο είναι ειλικρινής και γνήσια μουσική. Τα συναισθήματα έχουν ταξιδέψει μέσα από πολλές γενιές στο γέλιο μου και τη μουσική μου και η προσωπικότητα και η γλώσσα του σώματός μου έχουν τη σφραγίδα της καταγωγής μου και διαποτίζουν ό,τι κάνω με επιρροές από την Κίνα. Το ένστικτο είναι θεμελιώδες για την τέχνη του αυτοσχεδιασμού. Αυτό που περιγράφω είναι δύσκολο να γίνει κατανοητό, καθώς οι επιρροές αυτές δεν αναγνωρίζονται εύκολα από τον καθένα, αλλά υπάρχουν μέσα στον ήχο μου. Στο “Edge” ο Taylor, ο Andrew, ο Ken κι εγώ ακούμε και παίζουμε έχοντας την ικανότητα να κατανοούμε απόλυτα ο ένας τον άλλο. Καθένας μας προέρχεται από διαφορετικό μπακγκράουντ. Τα ένστικτα και οι επιλογές του καθενός μας παραδίνονται στους άλλους και στις συνθέσεις και μοχθούμε να ακουγόμαστε σαν ενιαίο σύνολο».

Jazz & Tzaz, Ιούλιος 2007

Advertisements

0 Responses to “Sunny Jain – Jason Kao Hwang”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Kατηγορίες

Email me:

vagarag at freemail.gr

Αρχείο

Blog Stats

  • 26,106 hits
Ιουλίου 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.   Αυγ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Αρέσει σε %d bloggers: