Τα καλύτερα jazz CD του 2007

chris-potter-underground-photo.jpg
Πλησιάζοντας προς το κλείσιμο της πρώτης δεκαετίας του αιώνα, είναι ολοφάνερο ότι βαδίζουμε προς το τέλος της μουσικής όπως την ξέραμε. Το τέλος των δισκάδικων, το τέλος των δισκογραφικών εταιρειών, το τέλος του CD, το τέλος του άλμπουμ. «Η μουσική βρίσκεται σε έναν πολύ περίεργο τόπο αυτόν τον καιρό. Και είμαι σκεφτικός για το αν μπορώ να στηρίζομαι σε αυτό το μέσο – το άλμπουμ – που θεωρείται πια ξεπερασμένο για να εκφράσω τις μουσικές μου ιδέες», δηλώνει κατηγορηματικά στην Ελευθεροτυπία ο Elvis Costello, ένας από τους πιο παραγωγικούς σε άλμπουμ μουσικούς της τελευταίας τριακονταετίας. Και παρόλο που δυσκολευόμαστε να φανταστούμε τη σχέση μας με τη μουσική χωρίς αυτό το μέσο και να πιστέψουμε ότι οι δίσκοι με τους οποίους έχει συνδεθεί κάθε στιγμή της ζωής μας σύντομα θα αποτελούν αρχειακό υλικό, δεν έχουμε λόγο να μην τον πιστέψουμε. Όμως περισσότερο από το μέσο με το οποίο ακούμε μας ενδιαφέρει το τι ακούμε, και το 2007 μας έδωσε τη δυνατότητα να ακούσουμε πραγματικά καλή μουσική.

Ο δίσκος της χρονιάς
chris-potter.jpg
Chris Potter Underground: “Follow the Red Line – Live at the Village Vanguard” (Sunnyside)
Στις 8 Οκτωβρίου του 2007 ο Chris Potter κυκλοφόρησε ταυτόχρονα και από την ίδια εταιρεία δύο ξεχωριστά CD με δύο διαφορετικά σχήματα. Το πρώτο από αυτά, το “Song for Anyone” σε παραγωγή του Dave Holland, ήταν και το πιο φιλόδοξο, μια και εκεί τον συναντήσαμε σε ένα νέο ρόλο σε σχέση με ό,τι τον έχουμε συνηθίσει. Χρησιμοποιώντας ένα μεγάλο σε μέγεθος (δεκαμελές) και περίεργο στη δομή του (τέσσερα πνευστά, πέντε έγχορδα, τύμπανα) γκρουπ, έδωσε έμφαση και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία, στις συνθετικές και ενορχηστρωτικές του ικανότητες. Ωστόσο το “Follow the Red Line”, ζωντανά ηχογραφημένο στο Village Vanguard, όπως και το “Lift” του 2004, ήταν για τον Potter ένα ακόμη μεγαλύτερο επίτευγμα. Με τους Underground, το κουαρτέτο με το οποίο δουλεύει σταθερά εδώ και μερικά χρόνια, δηλαδή με τον Craig Taborn (πλήκτρα), τον Adam Rogers (κιθάρα) και τον Nate Smith (τύμπανα), κατάφερε να αποτυπώσει στο CD την ουσία της ζωντανής αυτοσχεδιαζόμενης μουσικής. Αναιρώντας τις ούτως ή άλλως χωρίς αντικείμενο γραμμές μεταξύ ακουστικού και ηλεκτρικού ήχου και μεταξύ τζαζ, φανκ και ροκ, η άμεση ενέργεια, η ασυγκράτητη δύναμη και οι δονήσεις που μετέφεραν οι τέσσερίς τους στο κοινό δίνοντάς τα όλα πάνω στη σκηνή, αναπαράγονται αυτούσια στο διηνεκές μέσα από τα ηχεία μας. Κι αυτό είναι ό,τι περισσότερο μπορεί να ζητήσει κανείς στην ηχογραφημένη εκδοχή μιας μουσικής που είναι προορισμένη να αλλάζει συνεχώς και να μην παίζεται ποτέ δεύτερη φορά με τον ίδιο τρόπο.
www.chrispottermusic.com

Ο Chris Potter σε αποκλειστικές δηλώσεις του για την ηχογράφηση του “Follow the Red Line – Live at the Village Vanguard” και για τους Underground, το συγκρότημά του με το οποίο δουλεύει σταθερά τα τελευταία χρόνια.

chris-potter-photo.jpg«Κάναμε την ηχογράφηση αφού περάσαμε αρκετό καιρό περιοδεύοντας μαζί και με αυτό τον τρόπο είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε καλά τη μουσική και να βρούμε την κατεύθυνση κάθε κομματιού. Δεδομένου ότι η τζαζ είναι ένα είδος μουσικής που στηρίζεται στον αυτοσχεδιασμό, κάθε ηχογράφηση αποτελεί μόνο μια στιγμιαία απεικόνιση αυτών που κάνει το γκρουπ, νομίζω όμως ότι καταφέραμε να απαθανατίσουμε μια πολύ καλή εκδοχή του πού βρισκόταν το γκρουπ εκείνη τη δεδομένη στιγμή. Εκτός αυτού πάντα μου άρεσε να παίζω στο Village Vanguard, γιατί σε αυτό το χώρο έχουν παιχτεί τόσο σπουδαία πράγματα στο παρελθόν και γιατί όταν βρίσκομαι εκεί αισθάνομαι σαν στο σπίτι μου. Είναι πραγματικά χαρά για μένα να βιώνω την εξέλιξη αυτής της μπάντας τα δύο τελευταία χρόνια και νομίζω ότι τώρα έχουμε βρει το δρόμο μας. Είναι αδύνατο να κάνεις προβλέψεις για τη ζωή ενός συγκροτήματος. Κάποια πράγματα πάνε καλά πολύ εύκολα, για κάποια χρειάζεται να δουλέψεις περισσότερο και κάποια άλλα δεν σου βγαίνουν με τίποτα! Αν και είμαι ο ηγέτης του γκρουπ και γράφω τα περισσότερα κομμάτια, ποτέ δεν ξέρω προς τα πού θα οδηγηθεί ένα κομμάτι μέχρι να ξεκινήσουμε να το παίζουμε στη σκηνή βραδιά με τη βραδιά…» – Chris Potter

maria-schneider.jpg
Maria Schneider Orchestra: “Sky Blue” (ArtistShare)
Το καινούριο κομψοτέχνημα της κορυφαίας bandleader, περιλαμβάνει πέντε ηχητικούς πίνακες που σχεδιάστηκαν με το τεράστιο συνθετικό της ταλέντο και τη μοναδική ενορχηστρωτική της μαστοριά. Πολλά και πάλι τα αστέρια που λάμπουν στη μεγάλη της ορχήστρα, όπως η Ingrid Jensen (τρομπέτα), ο Donny McCaslin, ο Rich Perry, ο Charles Pillow και ο Steve Wilson (σαξόφωνα), ο Scott Robinson (κλαρινέτο) και ο Gary Vercase (ακορντεόν).
www.mariaschneider.com

sean-noonan.jpg
Sean Noonan: “ Stories to Tell” (Songlines)
Εκεί που συναντιούνται οι κέλτικες ρίζες του με τους αρχέγονους αφρικάνικους ρυθμούς, και τα φώτα νέον της πόλης με το έντονο φως της υπαίθρου, ο ντράμερ Sean Noonan μέσα από μια ηλεκτρο-ακουστική παγκοσμιότητα αφηγείται τις ηχητικές του ιστορίες, μαζί με μια εξαιρετική παρέα. Τους κιθαρίστες Aram Bajakian, Jon Madof και Marc Ribot, τον σενεγαλέζο μπασίστα Thierno Camara, τον βιολονίστα Mat Maneri και τους τραγουδιστές Abdoulaue Diabate από το Μάλι, την Susan McKeown από την Ιρλανδία και την αμερικανολιβεριανή Dawn Padmore.
www.noonansmusic.com

brian-patneaude.jpg
Brian Patneaude: “As We Know It” (WEPA)
Με το τρίτο του άλμπουμ και πέντε χρόνια μετά από την πρώτη του εμφάνιση είναι φανερό ότι ο Brian Patneaude έχει δημιουργήσει ένα από τα καλύτερα working group της νέας γενιάς. Το “As We Know It” ακολουθεί τον βατό και αναγνωρίσιμο, ακριβώς «όπως τον ξέρουμε» ήχο του γκρουπ, με σαφή αρμονική δομή, μελετημένη εξέλιξη ανάλογη με αυτή των τραγουδιών, πολλά δάνεια από το φανκ και κυρίως το ροκ και πρώτη προτεραιότητα πάντα τη μελωδία.
www.brianpatneaude.com

janet-feder.jpg
Janet Feder / Fred Frith: “Ironic Universe” (Ad Hoc)
Μόνη με την κλασική της κιθάρα, που πάνω στις χορδές της προσαρμόζει διάφορα αντικείμενα μετατρέποντάς την σε ένα είδος «ακουστικού συνθεσάιζερ», η Janet Feder δημιουργεί ένα αλλόκοτο ηχητικό σύμπαν. Η παρουσία του Fred Frith με τις παραμορφώσεις του σε μερικά κομμάτια, έρχεται να ενισχύσει τη λογική ότι κάθε ήχος μπορεί να γίνει μουσική.
www.janetfeder.com

massacre.jpg
Massacre: “Lonely Heart” (Tzadic)
Ο ηχητικός οδοστρωτήρας του “Lonely Heart” δικαιολογεί απόλυτα τον τίτλο αυτού του πάουερ τρίο που αποτελούν ο Fred Frith και ο Bill Laswell μαζί με τον ντράμερ Charles Hayward. Καταιγιστικό, ακατέργαστο μπητ από τον Laswell και τον Hayward και σε πρώτο πλάνο ο Frith που χωρίς τα διάφορα εργαλεία και συσκευές που χρησιμοποιεί συνήθως, εκλύει τόνους ενέργειας από την ηλεκτρική του κιθάρα.
www.fredfrith.com

kahil-el-zabar.jpg
Kahil El’Zabar’s Infinity Orchestra: “Transmigration” (Delmark)
Ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπροσώπους της δημιουργικής σκηνής του Σικάγο, με μια κολοσσιαία ορχήστρα, που εκτός από τον ίδιο και τους παλιούς του συνεργάτες Ernest Dawkins και Joseph Bowie, αριθμεί 39 μέλη (!), στην πλειοψηφία τους νεαρούς αυτοσχεδιαστές από το Μπορντώ. Πλήθος από σαξόφωνα, τρομπέτες, τρομπόνια, κιθάρες και κρουστά, μαζί με πλατό και ραπ φωνητικά δημιουργούν έναν ογκώδη και επιβλητικό ήχο που αγκαλιάζει το σύνολο των εμπειριών που έχει συσσωρεύσει στη μακρόχρονη καριέρα του ο χαρισματικός ντράμερ και περκασιονίστας
www.kahilelzabar.com

bad-plus.jpg
Bad Plus: “Prog” (Heads Up)
Στο χωνευτήρι των Bad Plus, ενός από τα καλύτερα και πιο ιδιοσυγκρασιακά πιάνο τρίο που έχουμε ακούσει ποτέ, χωρούν σχεδόν όλα, αλλά πάντα με τη δική τους εντελώς συγκροτημένη άποψη. Έτσι στο “Prog” – που είτε είναι προγκρέσιβ τζαζ, είτε προγκρέσιβ ο,τιδήποτε, πάντως σίγουρα πάει τη μουσική μπροστά – μαζί με τις δικές τους συνθέσεις συναντάμε Tears for Fears (“Everybody Wants to Rule the World”), Rush (“Tom Sawyer”), Burt Bacharach («This Guy’s in Love with You” και Bowie (“Life on Mars”).
www.thebadplus.com

happy-apple.jpg
Happy Apple: “Happy Apple back on top” (Sunnyside)
Το σάιντ πρότζεκτ (εκτός των Bad Plus) του φοβερού ντράμερ Dave King, είναι κι αυτό ένα πάουερ τρίο, εδώ με το σαξοφωνίστα Michael Lewis και τον μπασίστα Erik Fratzke. Στο έβδομο CD τους συνεχίζουν να κινούνται, πάντοτε σε πολύ υψηλό επίπεδο, γύρω από το σημείο τομής του πανκ και των Black Sabbath, με το ποστ μποπ και τον Ornette Coleman.
www.happyapplemusic.com

donny-mccaslin.jpg
Donny McCaslin: “In Pursuit” (Sunnyside)
Πανταχού παρών και με σπουδαίες συμμετοχές (ανάμεσά τους τα άλμπουμ της Maria Schneider και του Dave Douglas) και αυτή τη χρονιά ο σαξοφωνίστας Donny McCaslin. Και στην προσωπική του πορεία τα πήγε περίφημα με ένα CD μεγάλης συνθετικής ποικιλίας και εκτελεστικής μαεστρίας, συνοδευόμενος από ένα κορυφαίο γκρουπ (David Binney, Ben Monder, Scott Colley, Antonio Sanchez, Pernell Saturnino).
www.donnymccaslin.com

carla-bley.jpg
Carla Bley: “The Lost Chords find Paolo Fresu” (WATT)
Το μικρό σχήμα που εγκαινίασε η Carla Bley πριν από μια πενταετία (με την ίδια στο πιάνο, τον άντρα της Steve Swallow στο ηλεκτρικό μπάσο, τον Andy Sheppard στο σαξόφωνο και τον Billy Drummond στα ντραμς) συναντά τον σπουδαίο ιταλό τρομπετίστα Paolo Fresu. Με το μεγαλύτερο μέρος του να καταλαμβάνεται από τη σουίτα σε έξι μέρη Banana, το άλμπουμ κυριαρχείται από τη μια από το γεμάτο πολυχρωμία, λεπτομέρειες και ευαισθησίες γράψιμο της Bley και από την άλλη από το απόλυτο ταίριασμα των δύο βασικών αυτοσχεδιαστών, του Sheppard και του Fresu.
www.wattxtrawatt.com

yaron-herman.jpg
Yaron Herman: “A Time for Everything” (Laborie)
Ο νεαρός Ισραηλινός πιανίστας, που μέσα σε ελάχιστα χρόνια εξελίχτηκε σε τεράστιο ταλέντο, μαζί με τον μπασίστα Matt Brewer και τον έμπειρο ντράμερ Gerald Cleaver, έφτιαξε ένα μοντέρνο και άρτιο πιάνο τρίο άλμπουμ, ανοιχτό προς όλες τις κατευθύνσεις (ακόμη και στην Britney Spears) και βασική του αρχή ότι καθετί μπορεί να αποτελέσει ερέθισμα και να μετουσιωθεί σε τέχνη μέσα από τον αυτοσχεδιασμό.
www.yaron-herman.com

manu-katche.jpg
Manu Katche: “Playground” (ECM)
Δεύτερη προσωπική δουλειά στην ECM του διάσημου από το γκρουπ του Jan Garbarek γαλλο-αφρικανού ντράμερ, αυτή τη φορά με ένα νεανικό, αμιγώς βορειοευρωπαϊκό γκρουπ. Mε τον πιανίστα και τον μπασίστα του Tomasz Stanko (Marcin Wasilewski και Slawomir Kurkiewicz) και τους νορβηγούς Trygve Seim (σαξόφωνο) και Mathias Eick (τρομπέτα) και την έκτακτη συμμετοχή του David Torn, δίνει ένα υποδειγματικό μείγμα τζαζ και ποπ, γεμάτο από λυρισμό, ευαισθησία, λιτότητα και χαμηλούς τόνους.
www.manu-katche.com

dave-douglas.jpg
Dave Douglas Quintet: “Live at the Jazz Standard” (Greenleaf)
Επιλέγοντας τις καλύτερες στιγμές των έξι συνεχόμενων εμφανίσεων του Dave Douglas με το κουιντέτο του (Donny McCaslin: σαξόφωνο, Uri Caine: πλήκτρα, James Genus: μπάσο και Clarence Penn: τύμπανα) στο Jazz Standard το Δεκέμβριο του 2006, που καθεμιά τους ήταν διαθέσιμη μόνο ως download από το σάιτ του, από την επόμενη κιόλας μέρα της συναυλίας, αυτό το διπλό CD μας δίνει την ευκαιρία να απολαύσουμε κομμάτια από πρόσφατα άλμπουμ αλλά και ολοκαινούριο υλικό ενός κορυφαίου γκρουπ σε τοπ φόρμα.
www.davedouglas.com

david-torn.jpg
David Torn: “Prezens” (ECM)
Ο βετεράνος κιθαρίστας με ένα σούπερ κουαρτέτο (Tim Berne: σαξόφωνο, Craig Taborn: πλήκτρα, Tom Rainey: τύμπανα) σε μια συνεύρεση ελεύθερου αυτοσχεδιασμού, ροκ και ελεκτρόνικα. Περιπετειώδη και αντισυμβατική, όσο και ο τρόπος που προσεγγίζει την κιθάρα, μέσα από ηλεκτρονικά, σάμπλινγκ, άπειρες παραμορφώσεις, μεταλλικές και κάθε είδους αντηχήσεις.
http://davidtorn.net

Άποψη / Ηπειρωτικός Αγών, Ιανουάριος 2008

Advertisements

0 Responses to “Τα καλύτερα jazz CD του 2007”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Kατηγορίες

Email me:

vagarag at freemail.gr

Αρχείο

Blog Stats

  • 26,228 hits
Ιανουαρίου 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.   Φεβ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Αρέσει σε %d bloggers: