Jewels and Binoculars

ships.jpg

Όψεις του Dylan
Jewels and Binoculars: “Ships with tattooed sails” (Upshot records)

Η ιδέα για την ενσωμάτωση των τραγουδιών του Bob Dylan στο τζαζ ρεπερτόριο δεν είναι φυσικά καινούρια. Tο “Blowin’ in the Wind” διασκευαζόταν ήδη από το 1963 από τον Stan Getz στο “Reflections” και ένα χρόνο αργότερα από τον πιανίστα Ray Bryant στη ζωντανή του ηχογράφηση “Live at Basin Street”. Μια γρήγορη αναδρομή στο χρόνο μάς φέρνει στο μυαλό διασκευές του “My Back Pages” από τον Keith Jarrett, του “Mr. Tambourine Man” από την Abbey Lincoln, του “Just Like a Woman” από τον Bill Frisell, του “Times they are A-Changing” από τον Joshua Redman, του “Lay, Lady Lay” από την Cassandra Wilson. Πέρσι ο πιανίστας Jamie Saft (John Zorn, Bobby Previte) κυκλοφόρησε με το τρίο του ένα ολόκληρο άλμπουμ με τραγούδια του Dylan. Όμως η δημιουργία ενός σχήματος που να παίζει αποκλειστικά και μόνο τη μουσική του και το οποίο έχει κιόλας στο ενεργητικό του τρία άλμπουμ, είναι σίγουρα δίχως προηγούμενο.

Κάπου στο κλείσιμο της δεκαετίας του ’90 ο νεοϋορκέζος μπασίστας Lindsey Horner που τότε ζούσε στις Βρυξέλλες, γνωρίστηκε με το σαξοφωνίστα Michael Moore και τον ντράμερ Michael Vatcher, δύο από τους πιο ευρωπαίους συμπατριώτες του, που έμεναν μόνιμα στο Άμστερνταμ και άρχισε να μοιράζεται μαζί τους την αγάπη του για τα τραγούδια του Dylan, φτιάχνοντας ένα ασυνήθιστο τρίο με το όνομα Jewels and Binoculars. Το πρώτο τους άλμπουμ, με τίτλο το όνομά τους κυκλοφόρησε το 2001 και μετά από τρία χρόνια ακολούθησε το “Floater”.
Η καινούρια τους δουλειά “Ships with tattooed sails” δεν διαφοροποιείται πολύ από τις προηγούμενες. Καλύπτει ολόκληρη τη διαδρομή του μεγάλου τροβαδούρου και ποιητή, από τα πρώτα βήματα μέχρι τον πιο πρόσφατο δίσκο του και πλάι σε μεγάλα τραγούδια από τη δεκαετία του ’60 και από τις μεταγενέστερες φάσεις της καριέρας του, υπάρχουν λιγότερο γνωστά και ελάχιστα παιγμένα από άλλους κομμάτια. Έτσι θα συναντήσουμε το «It’s Alright Ma (I’m Only Bleeding)” και το “It’s All Over Now, Baby Blue” από το Bringing It All Back Home, το “If You See Her, Say Hello” από το Blood on the Tracks, το “One More Cup of Coffee” από το Desire, αλλά και το “Señor” από το Street Legal και το “Jack-A-Roe» από το World Gone Wrong, για να φτάσουμε μέχρι τις μέρες μας με το “Cold Irons Bound” από το Time Out of Mind και το “Spirit on the Water” από το περσινό Modern Times.
Τα τραγούδια του Dylan με δυνατές μελωδίες και αφετηρία τη φολκ και τα μπλουζ, έχουν πάντα στο επίκεντρο τη φωνή και τους στίχους, πολλές φορές με μόνη συνοδεία την ακουστική κιθάρα και τη φυσαρμόνικα. Η μεγάλη δυσκολία- πρόκληση λοιπόν για τους Jewels and Binoculars έγκειται στο να αναπλάσουν αυτή τη μουσική σε ένα περιβάλλον που στερείται μερικών από τα βασικά συστατικά της. Να ξεφλουδίσουν το περίβλημα και να μπουν στην καρδιά της μελωδίας και των στίχων που δεν εκφέρονται αλλά υποδηλώνονται, βρίσκονται διαρκώς στο υπόβαθρο, υποβάλλουν την ατμόσφαιρα και τους κατευθύνουν συγκινησιακά. Η ίδια η μορφή του γκρουπ, που αποτελείται από τρία μονοφωνικά όργανα, διευκολύνει την ελεύθερη προσέγγιση των θεμάτων. Σε γενικές γραμμές θα λέγαμε ότι ο Moore με το άλτο και το κλαρινέτο επωμίζεται το μελωδικό βάρος, ο Horner με το κοντραμπάσο – ελλείψει πιάνου – το αρμονικό και ο Vatcher με τα τύμπανα το ρυθμικό. Όμως όσο η πλοκή εξελίσσεται αυτό το πλαίσιο χαλαρώνει και οι ρόλοι μέσα στο τρίο ρευστοποιούνται και αναδιανέμονται διαρκώς. Στα χέρια αυτού του διαδραστικού τρίο η μουσική του Dylan συναντά νέες δυναμικές, χρώματα, συνδυασμούς. Η έκπληξη του CD είναι η συμμετοχή του Bill Frisell που με ένα μίγμα από παραμορφώσεις και ιδιοσυγκρασιακή Americana, κοιτάζει λοξά τρία κομμάτια [“Blind Willie McTell”, “Cold Irons Bound” και «It’s Alright Ma (I’m Only Bleeding)”] και επαναδιατυπώνει τη γνώριμή του οπτική για τον ήχο της αμερικάνικης υπαίθρου.
www.lindseyhorner.com

lindsey-horner-photo.jpg

Συνέντευξη με τον Lindsey Horner, μπασίστα των Jewels and Binoculars
Τι σημαίνει ο τίτλος του γκρουπ;
Προσπαθούσαμε να σκεφτούμε ένα όνομα που θα χαρακτήριζε το γκρουπ περισσότερο ως κόνσεπτ και όχι θα παρέπεμπε σε κάποιον από μας ως ηγέτη του. Οι στίχοι του Dylan είναι γεμάτοι από ολοζώντανες παραστάσεις και υπήρχαν κυριολεκτικά άπειρες δυνατότητες να βρούμε από αυτές ένα όνομα. Το Jewels and Binoculars προέρχεται από το τραγούδι “Visions of Johanna” και περιέχει αυτό το αινιγματικό και ανοιχτό συναίσθημα που ψάχναμε. Ολόκληρη η ονομασία του γκρουπ είναι Jewels and Binoculars / Lindsey Horner, Michael Moore, Michael Vatcher play music of Bob Dylan, αλλά τα ονόματά του καθενός μας μπορούν να μπαίνουν με οποιαδήποτε σειρά.

Αρκετοί μουσικοί της τζαζ ξεκίνησαν από τη δεκαετία του ’60 να διασκευάζουν τα τραγούδια του Dylan. Τι σας οδήγησε να δημιουργήσετε ένα τρίμπιουτ σύνολο που έχει στο ενεργητικό του ήδη τρία άλμπουμ;
Νομίζω ότι δεν είναι και πολλοί οι μουσικού της τζαζ που έχουν παίξει Dylan, τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα. Πάντως δεν θεωρούμε ότι απλά παίζουμε τα τραγούδια του, αλλά ότι κάνουμε ορχηστρικές, αυτοσχεδιαστικές διασκευές της μουσικής του. Ως τζαζ μουσικοί μάς ενδιαφέρει περισσότερο να βρούμε τον πυρήνα ενός τραγουδιού και να αυτοσχεδιάσουμε πάνω του, παρά να το αποδώσουμε με τον τρόπο που θα έκανε ένας ποπ καλλιτέχνης, τη στιγμή που υπάρχουν τόσες και τόσες εκτελέσεις στις οποίες προστίθενται συνεχώς νέες.
Επίσης δεν νομίζουμε ότι είμαστε ένα τρίμπιουτ συγκρότημα. Κίνητρό μας ήταν και εξακολουθεί να είναι η αγάπη και ο σεβασμός στη μουσική αυτού του πρωτοπόρου καλλιτέχνη και ο τρόπος με τον οποίο μας εμπνέουν και μας επηρεάζουν η μουσική, οι στίχοι και η καλλιτεχνική του περσόνα. Ο Bob Dylan δεν χρειάζεται ένα τρίμπιουτ γκρουπ και γιατί είναι εδώ ακόμη κάνοντας καινούρια πράγματα και γιατί παραμένει όπως πάντα γεμάτος καλλιτεχνική ενέργεια.
Το συγκρότημα δημιουργήθηκε όταν ζούσα στις Βρυξέλλες στα τέλη της δεκαετίας του ’90, όπου είχα γνωριστεί με τον Michael Moore and Michael Vatcher που και οι δύο ζουν στο Άμστερνταμ. Παίζαμε πολλά και διάφορα πράγματα, δικές μου συνθέσεις, του Michael, του Duke Ellington, του Monk, μερικά στάνταρντ και φυσικά του Dylan. Αισθανθήκαμε ότι το υλικό του Dylan ήταν ξεχωριστό και ότι είχαμε να πούμε κάτι μοναδικό και πρωτότυπο με αυτό. Εκτός αυτού διασκεδάζαμε πάρα πολύ. Έτσι αποφασίσαμε να επικεντρωθούμε σε αυτό και τα πήγαμε καλά.

Τα δύο τρίτα των Jewels and Binoculars ζουν μόνιμα στo Άμστερνταμ. Βρίσκεις ότι το γκρουπ έχει μια κλίση προς τον ευρωπαϊκό ήχο;
Πολύ καλή ερώτηση. Αν και ο Michael Moore και ο Michael Vatcher ζουν στο Άμστερνταμ πολλά χρόνια και οι δυο τους είναι από την Καλιφόρνια. Βρεθήκαμε όταν για δυο χρόνια ζούσα στις Βρυξέλλες, αλλά εγώ είμαι από τη Νέα Υόρκη όπου ζω πάλι τώρα. Πάντα πίστευα ότι η ευρωπαϊκή άποψη για τη τζαζ, σε γενικές γραμμές διαφέρει από την αμερικάνικη στο ότι το παίξιμο διακρίνεται σε αρχή, μέση και τέλος. Μιλώντας πολύ γενικά θα έλεγα ότι η προσέγγισή της δίνει μεγαλύτερη έμφαση στη σύνθεση σε σχέση με την αμερικάνικη, που επικεντρώνεται περισσότερο στο σολάρισμα πάνω σε μια σειρά από διαδοχές συγχορδιών. Θεωρώ ότι οι Jewels and Binoculars έχουν αυτή τη προσέγγιση που στηρίζεται στη σύνθεση και προσπαθούμε να αποκρυπτογραφήσουμε τι σημαίνει κάθε τραγούδι, όχι μόνο ως προς τη συνολική αίσθηση που δημιουργεί, αλλά και από τη μια νύχτα στην άλλη. Οποιοσδήποτε έχει δει τον Dylan ζωντανά σίγουρα θα έλεγε το ίδιο δεδομένου ότι αλλάζει την ίδια τη μουσική και τον τρόπο που την ερμηνεύει διαρκώς. Έτσι για να απαντήσω τελικά στην ερώτηση, θα έλεγα ότι είμαστε τρεις αμερικανοί που έχουμε τη δική μας εκδοχή για τον ευρωπαϊκό ήχο.

Στην καριέρα του Dylan έχουν συμβεί αρκετές αλλαγές και μεταπτώσεις. Κάποιες φάσεις της έχουν αμφισβητηθεί έντονα. Εσένα σου αρέσει όλη η διαδρομή της μουσικής του ή προτιμάς κάποιες συγκεκριμένες περιόδους;
Εγώ προσωπικά εκτιμώ το σύνολο του έργου του. Αν και κάποια πράγματα που έχει κάνει μου αρέσουν περισσότερο από άλλα, είναι ένας από εκείνους τους πραγματικά μεγάλους καλλιτέχνες, για τον οποίο μπορούμε να πούμε ότι ακόμη και οι λιγότερο καλές δουλειές του είναι σημαντικές.

Εδώ και χρόνια έχει ξεκινήσει μια φιλολογία σχετικά με τη δημιουργία των νέων στάνταρντ μέσα από το σύγχρονο ρεπερτόριο. Πιστεύεις ότι υπάρχουν δυνατές συνθέσεις που θα παίζονται σταθερά από τις επόμενες γενιές στα χρόνια που έρχονται, κατ’ αναλογία των τραγουδιών της δεκαετίας του ’30 και του ’40 που εξακολουθούν ακόμη να παίζονται αδιάκοπα για πάνω από μισό αιώνα;
Ίσως να υπάρχουν μερικά, αλλά όχι στον ίδιο βαθμό με εκείνα. Ο ίδιος ο ορισμός του ποπ τραγουδιού είναι εντελώς διαφορετικός τώρα σε σχέση με αυτό που ήταν το πρώτο μισό του εικοστού αιώνα. Και σε μεγάλο βαθμό άλλαξε εξαιτίας του Dylan και εκείνων που τον ακολούθησαν. Επανακαθόρισε το τι μπορεί να πει κανείς με ένα ποπ τραγούδι. Πιστεύω ότι τελικά θα αντιμετωπίζουμε τη μουσική του Gershwin, του Porter, του Kern, του Van Heusen και των άλλων σαν να προέρχεται από μια «κλασική» εποχή και την πιο πρόσφατη μουσική και τα στυλ με τα οποία την παίζουμε ως τη μουσική της ύστερης περιόδου. Ο χρόνος θα δείξει.

Η μουσική του Dylan σε μεγάλο βαθμό στηρίζεται στους στίχους και την εκφραστική δύναμη της φωνής του. Πώς το αντιμετωπίζετε αυτό δουλεύοντάς την με ένα ορχηστικό σχήμα;
Δουλεύουμε έχοντας στο μυαλό τους στίχους και τις εικόνες και τους συσχετισμούς που προκαλούν. Για παράδειγμα στο τελευταίο μας CD, “Ships With Tattooed Sails”, παίζουμε το «It’s Alright Ma (I’m Only Bleeding)”, με τον κιθαρίστα Bill Frisell ως προσκεκλημένο. Στο πρωτότυπο τραγούδι υπάρχει ένας χείμαρρος από ρίμες, εικόνες και ρυθμούς που παραμένουν εκπληκτικοί μέχρι σήμερα, σαράντα χρόνια αφότου πρωτοηχογραφήθηκαν και οι οποίοι τότε (το 1965), ήταν εντελώς επαναστατικοί και ανατρεπτικοί. Όταν το παίζουμε προσπαθούμε να διατηρήσουμε αυτό το χωρίς ανάσα, ορμητικό συναίσθημα με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο και φυσικά χρησιμοποιώντας την εκφραστική δύναμη της φωνής του Dylan σαν οδηγό μας.

Πώς βλέπεις τα επόμενα βήματα των Jewels and Binoculars; Πότε να περιμένουμε το τέταρτο άλμπουμ σας;
Είναι κοινό μυστικό ότι το να παίζεις και να ηχογραφείς οποιοδήποτε είδος ανεξάρτητης, δημιουργικής μουσικής γίνεται όλο και δυσκολότερο, αλλά θα εξακολουθήσουμε να προσπαθούμε να το κάνουμε. Νομίζω ότι θα είχε ενδιαφέρον να κάνουμε κάτι έχοντας μαζί μας και κάποιους βοκαλίστες. Και πάλι όχι για να παίξουμε απλά τα τραγούδια, αλλά για να δουλέψουμε με ατόφιους αυτοσχεδιαστές τραγουδιστές, που θα μπορούσαν να προσθέσουν τις ευαισθησίες τους στην ανεξάντλητη μουσική του Bob Dylan. Αλλά αυτά ανήκουν στο μέλλον, αν υπάρξει, καθώς πρέπει πρώτα να ξεπληρώσουμε αυτήν εδώ τη δουλειά!
horner-moore-vatcher.jpg

Jazz & Tzaz, Ιανουάριος 2008

Advertisements

0 Responses to “Jewels and Binoculars”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Kατηγορίες

Email me:

vagarag at freemail.gr

Αρχείο

Blog Stats

  • 26,170 hits
Ιανουαρίου 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.   Φεβ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Αρέσει σε %d bloggers: