Μια βραδιά ευρωπαϊκής τζαζ

drechslerquartet_3.jpg
Xάρη σε μια πρωτοβουλία του Πνευματικού Κέντρου Δήμου Ερμούπολης και την ευγενική χορηγία της Αυστριακής Πρεσβείας στην Αθήνα, ένας σημαντικός καλλιτέχνης της νέας ευρωπαϊκής σκηνής της τζαζ έρχεται στην πόλη μας για μια μοναδική συναυλία. Πρόκειται για τον κλαρινετίστα και σαξοφωνίστα Ulrich Drechsler που θα εμφανιστεί με το τρίο του στο Θέατρο Απόλλων την Κυριακή 6 Απριλίου, στις 9 το βράδυ.

Ο Ulrich Drechsler γεννήθηκε στη Γερμανία και άρχισε να παίζει κλαρινέτο από τα παιδικά του χρόνια. Σπούδασε κλασική μουσική στη Στουτγάρδη. Στα δεκαέξι του άρχισε να μαθαίνει μόνος του σαξόφωνο και σιγά σιγά οδηγήθηκε στην αυτοσχεδιαζόμενη μουσική. Σπούδασε τζαζ στο Πανεπιστήμιο Τεχνών του Γκρατς και από το 1999 ζει στη Βιέννη, έχοντας πλέον ως βασικό του όργανο το μπάσο κλαρινέτο. Το 2005 τιμήθηκε με το αυστριακό βραβείο Amadeus.

Οι μουσικές του επιλογές αγγίζουν πολλά και διαφορετικά στυλ, από την κλασική μουσική μέχρι το χιπ-χοπ και έχει διασκευάσει μεταξύ άλλων γνωστά έργα Σούμπερτ αλλά και Thelonious Monk που είναι ένας από τους αγαπημένους του συνθέτες.

Αυτή τη στιγμή δουλεύει με τέσσερα διαφορετικά δικά του σχήματα. Στη Σύρο θα εμφανιστεί με το τρίο του που συμπληρώνουν ο Oliver Steger στο κοντραμπάσο και ο Joerg Mikula στα τύμπανα. Με αυτό το τρίο κυκλοφόρησε πριν από ενάμιση χρόνο το CD “Humans & Places” (στο οποίο συμμετείχε το νέο αστέρι της ECM, ο νορβηγός πιανίστας Tord Gustavsen), στο υλικό του οποίου θα βασιστεί η συναυλία. Το “Humans & Places” είναι ένα άλμπουμ με καθαρά ευρωπαϊκό χρώμα. Κινούμενο στο μεγαλύτερό του μέρος σε αργό τέμπο, με χαμηλόφωνο και λιτό παίξιμο, μεταφέρει από τον παγωμένο βορρά, μια γλυκιά μελαγχολική ατμόσφαιρα και ζεστά συναισθήματα που αγγίζουν αμέσως τον ακροατή.

Επαφή: www.ulrichdrechsler.com
drechsler_a4-1.jpg

    Συνέντευξη με τον Ulrich Drechsler

Η Βιέννη είναι βέβαια φημισμένη για τη μεγάλη της παράδοση στην κλασική μουσική, αλλά έχει αναδείξει μερικά σπουδαία ονόματα της τζαζ όπως τον Joe Zawinul (συνεργάτη του Miles Davis και δημιουργό των Weather Report), την Vienna Art Orchestra και τον Michael Mantler. Πώς είναι αυτή τη στιγμή η σκηνή της πόλης;
Η Βιέννη είναι με διαφορά η μεγαλύτερη πόλη στην Αυστρία και έτσι συγκεντρώνει περίπου το 60% των πολιτιστικών δραστηριοτήτων της χώρας και πολλούς νέους καλλιτέχνες. Στην Αυστρία υπάρχουν μερικά πανεπιστήμια στα οποία διδάσκεται η τζαζ και η εκπαίδευση όπως και το επίπεδο της μουσικής βελτιώνονται συνεχώς. Οι μουσικοί με διάφορους τρόπους μπορούν να επιδοτηθούν για να σπουδάσουν στο εξωτερικό, να οργανώσουν μια περιοδεία ή να κάνουν ένα δίσκο. Βέβαια οι καιροί είναι δύσκολοι και πολλοί προσπαθούν να οργανώνονται μόνοι τους φτιάχνοντας και διανέμοντας οι ίδιοι τους δίσκους τους.

Πώς επέλεξες το μπάσο κλαρινέτο ως κύριο εκφραστικό σου μέσο;
Αρχικά ήθελα να μελετήσω κλασικό κλαρινέτο αλλά αποφάσισα ότι η ζωή του καλλιτέχνη της κλασικής μουσικής δεν μου ταίριαζε. Επιθυμούσα να ολοκληρωθώ μέσα από τη μουσική, να είμαι δημιουργικός και να βρω τη δική μου φωνή. Έτσι στα δεκαέξι μου άρχισα να παίζω σαξόφωνο και σε λίγο παράτησα εντελώς το κλαρινέτο. Ήλθα στην Αυστρία για να μελετήσω τζαζ στο πανεπιστήμιο του Γκρατς. Σε αυτό το πανεπιστήμιο όλοι οι σαξοφωνίστες μελετούν υποχρεωτικά φλάουτο και κλαρινέτο για ένα χρόνο, γιατί είναι χρήσιμο σε περίπτωση που παίξεις σε μεγάλη ορχήστρα, στην οποία χρειάζονται όλα αυτά τα όργανα. Εκεί είχα έναν καταπληκτικό δάσκαλο στο μπάσο κλαρινέτο που με έκανε να ξαναγαπήσω το κλαρινέτο. Μετά τις σπουδές μου κατάλαβα ότι βαθιά μέσα μου ήμουν περισσότερο κλαρινετίστας παρά σαξοφωνίστας και άρχισα να εξασκούμαι όλο και πιο πολύ σε αυτό το υπέροχο όργανο. Βγάζει τόσο πολύ συναίσθημα και έχει τη μεγαλύτερη γκάμα από όλα τα πνευστά, αφού καλύπτει 5 οκτάβες. Είναι όμως πολύ δύσκολο και συχνά πρέπει «να δώσεις μάχη» για κάθε νότα, αλλά αυτό είναι ταυτόχρονα και μια πρόκληση. Καθετί που παίζεις ακούγεται φρέσκο, γιατί δεν είναι ακόμη συνηθισμένο όργανο ούτε στη τζαζ, ούτε στην ποπ μουσική. Ακόμη κι όταν παίζεις ένα παλιό μπη-μποπ κομμάτι του Charlie Parker, ακούγεται εντελώς καινούριο, αφού λίγοι γνωρίζουν τον ήχο αυτό.

Εμφανίζεσαι και ηχογραφείς με 3-4 διαφορετικά δικά σου γκρουπ. Όταν συνθέτεις έχεις κάθε φορά στο μυαλό σου ένα συγκεκριμένο σχήμα;
Καθένα από αυτά τα σχήματα ακούγεται τελείως διαφορετικό, αλλά από την άλλη όλα τους μοιάζουν. Όταν δημιουργώ, είτε συνθέτοντας είτε παίζοντας, βασικός μου στόχος είναι ό,τι κάνω να γίνεται κατανοητό από τους ακροατές και να τους μεταφέρω συναισθήματα και ενέργεια. Δεν με ενδιαφέρει να κάνω μουσική μόνο για λίγους τρελαμένους με τη τζαζ, αλλά και για τον κόσμο που είναι ανοιχτός σε νέους ήχους και που μπορεί να μην έχει ξανακούσει τζαζ. Έτσι πρώτα με απασχολούν τα συναισθήματα, οι ήχοι και ο αντίχτυπος της μουσικής στον ακροατή και με αυτό τον τρόπο διαλέγω τα όργανα και τους μουσικούς. Μετά από μερικές βδομάδες ή μήνες η μουσική αποκτά δική της ζωή. Συνήθως (έτσι συνέβη και στο “Humans & Places») κάθομαι στο πιάνο και σε μερικές βδομάδες συνθέτω μερικά κομμάτια, αφού οι μελωδίες τους υπάρχουν ήδη μέσα μου. Νιώθω πάντα υπέροχα. Αφού κάνουμε πρόβες όσο συχνότερα γίνεται για να νιώσουμε άνετα με το νέο υλικό, αρχίζουμε να το παίζουμε μπροστά σε κόσμο για να δούμε πώς θα εξελιχθεί. Αυτή τη στιγμή έχω ένα καινούριο πρότζεκ. Ένα κουαρτέτο με μπάσο κλαρινέτο, δύο τσέλα και κρουστά, που βγάζει μια ξεχωριστή ενέργεια, γιατί το κλαρινέτο και το τσέλο έχουν περίπου την ίδια γκάμα και οι ήχοι τους ταιριάζουν πολύ.

Πώς αντιλαμβάνεσαι τη σχέση σου με το κοινό όταν παίζεις; Τι σε ενοχλεί όταν βρίσκεσαι πάνω στη σκηνή και πότε νιώθεις ικανοποιημένος μετά από μια εμφάνιση;
Δημιουργώ βαθιά σχέση με το κοινό γιατί μου αρέσει να το κάνω να αισθάνεται ωραία. Γι αυτό έγινα τζαζ μουσικός. Δεν είμαι το είδος του καλλιτέχνη που κάνει επίδειξη τεχνικής πάνω στη σκηνή. Ο κύριος στόχος μου είναι να αγγίξω τις καρδιές των ακροατών με λίγες μόνο νότες. Κάποιες φορές τα καταφέρνω, κάποιες όχι. Μια φορά πέρσι έπαιζα με τον Tord Gustavsen στο «Porgy & Bess», ένα κλαμπ στη Βιέννη που ήταν γεμάτο με 500 περίπου ανθρώπους. Αρχίσαμε να παίζουμε και όλοι στο ακροατήριο άρχισαν να χαμογελούν, πολλοί έκλεισαν τα μάτια και συνέχισαν να χαμογελούν για τις επόμενες δύο ώρες. Ήταν απίστευτο. Αισθάνομαι άνετα πάνω στη σκηνή και τίποτα δεν με ενοχλεί. Προσπαθώ να κατευθύνω τους μουσικούς και τον κόσμο ανάλογα με το πώς νιώθω εκείνη τη στιγμή και αν κάτι δεν πάει καλά, είναι στο χέρι μου να προσπαθήσω να το αλλάξω.

Τι προγραμματίζετε να παίξετε στην εμφάνισή σας στην Ερμούπολη;
Θα βασιστούμε στο άλμπουμ «Humans & Places» που ηχογραφήσαμε με το αστέρι του πιάνου από τη Νορβηγία Tord Gustavsen, αλλά θα παίξουμε χωρίς εκείνον. Βλέποντας μια φωτογραφία του θεάτρου Απόλλων, νομίζω ότι είναι το ιδανικό μέρος για να παίξει κανείς τέτοια μουσική. Είναι κάτι σαν «τζαζ δωματίου», όχι πολύ ηχηρή, με ντελικάτη ενέργεια και πολλές μικρές λεπτομέρειες και αυτό το πανέμορφο θέατρο είναι κατάλληλο για να τη νιώσει κανείς.

Το τελευταίο σου άλμπουμ ακούγεται κοντά στον ήχο της ECM. Σου αρέσει ο ήχος αυτής της εταιρείας;
Έχω επηρεαστεί πολύ από τον λεγόμενο ήχο της ECM και ιδίως από τη σκανδιναβική μουσική. Ο μεγάλος πιανίστας Paul Bley κάποτε παρομοίασε τη μουσική με τον ήλιο: δίνει ενέργεια, βοηθά την ανάπτυξη, ζεσταίνει κτλ. Στη Σκανδιναβία όπου ο ήλιος λάμπει σχετικά πολύ λίγο είναι πολύ πιο πολύτιμος. Το ίδιο ισχύει και στη μουσική. Οι μουσικοί προσπαθούν να δημιουργήσουν μια ατμόσφαιρα, πασχίζουν για κάθε νότα, παίζουν μόνο ό,τι είναι απαραίτητο.

Γιατί πιστεύεις ο πολύς κόσμος δεν ακούει τζαζ; Είναι θέμα καλλιέργειας; Εμπειριών; Μήπως η τζαζ είναι μια δύσκολη και απαιτητική μορφή τέχνης;
Νομίζω ότι οι λόγοι είναι πολλοί. Πρώτα πρώτα δεν προβάλλεται από τα μέσα και συνεπώς ο πολύς κόσμος δεν έρχεται καν σε επαφή μαζί της. Από την άλλη έχει κακή φήμη. Όταν ο κόσμος ακούει τη λέξη τζαζ τού έρχεται στο μυαλό είτε η φρη τζαζ, είτε το ντίξιλαντ και πιστεύει ότι είναι δύσκολη μουσική γιατί κανείς δεν του έχει δείξει το αντίθετο, ενώ του δίνονται ελάχιστες ευκαιρίες για να αλλάξει γνώμη. Μια παροιμία στη Γερμανία και την Αυστρία λέει «ό,τι δεν το ξέρει ο αγρότης, δεν το τρώει». Αυτό συμβαίνει και με τη τζαζ. Όμως και οι μουσικοί κάνουν λάθη. Συχνά όταν βρίσκονται στη σκηνή παίζουν με μανία χωρίς να σκέφτονται το κοινό, που θέλει να ψυχαγωγηθεί, να νιώσει τη μουσική και να γίνει μέρος της. Ο μουσικός είναι διασκεδαστής, πρέπει να επικοινωνεί με το ακροατήριο με αυτά που παίζει αλλά και με αυτά που λέει, ακόμη και με το τι φοράει. Μια φορά που παρακολούθησα ένα workshop με τον Wynton Marsalis κάποιος τον ρώτησε τι πρέπει να κάνει για να πετύχει στη μουσική. Η απάντησή του ήταν: «Πάρε ένα κοστούμι». Από την άλλη για κάθε είδος τέχνης υπάρχει ένα κοινό. Αυτό που μένει να κάνεις είναι να το βρεις και όταν το πιστέψεις θα τα καταφέρεις.

Ο Λόγος των Κυκλάδων, 3 Απριλίου 2008

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Kατηγορίες

Email me:

vagarag at freemail.gr

Αρχείο

Blog Stats

  • 26,228 hits
Μαρτίου 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ.   Απρ. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Αρέσει σε %d bloggers: