Έξι νέες κιθάρες της jazz


Alex Machacek – Jakob Bro – Dave Allen – Mike Moreno – Nick Russo – Chris Jentsch

Προσπαθώντας να σκεφτώ τι άφησε στη μουσική όχι μόνο η χρονιά που πέρασε αλλά και τα υπόλοιπα χρόνια αυτής της δεκαετίας, αισθάνομαι ότι παρόλο που έχω ακούσει πολύ περισσότερα πράγματα σε σύγκριση με τα παλαιότερα χρόνια, έχω πιο ξεκάθαρη άποψη για το τι συνέβη για παράδειγμα στις δεκαετίες του ’50 και του ’60, παρά για το τι βιώνουμε μουσικά τώρα. Κι αυτό όχι τόσο γιατί με τη σιγουριά των όσων ζήσαμε, ακούσαμε και διαβάσαμε έχουμε σχηματοποιήσει το παρελθόν στη σκέψη μας, γιατί το πέρασμα του χρόνου έχει καταδείξει τι πραγματικά άξιζε από εκείνες τις εποχές, ή γιατί μπορούμε και κρίνουμε με την ασφάλεια που δίνει η απόσταση που μας χωρίζει από τότε. Αλλά κυρίως γιατί πέρα από το ότι δεν υπάρχουν σήμερα προσωπικότητες του μεγέθους του Coltrane, του Miles Davis ή του Mingus, οι άπειρες ηχογραφήσεις που -μέσω δωρεάν downloading, ελεύθερων μεταδόσεων, αλλά και της σχετικής φτήνιας των on-line αγορών- μας κατακλύζουν με τη διαθεσιμότητά τους, μας αφήνουν ελάχιστα περιθώρια να σταθούμε αρκετά σχεδόν πάνω σε ο,τιδήποτε νέο. Μέσα σ’ αυτό το χαοτικό περιβάλλον δεν πρέπει να προσπεράσουμε τον Alex Machacek, τον Jakob Bro, τον Dave Allen, τον Mike Moreno, τον Nick Russo και τον Chris Jentsch, έξι αξιόλογους νέους κιθαρίστες και τις δουλειές που κυκλοφόρησαν τους τελευταίους μήνες, όλοι τους αποκλειστικά με δικό τους υλικό.

Alex Machacek – Jeff Sipe – Matthew Garrison: “Improvision” (Abstract Logix)
Ο Alex Machacek ήταν τόσο σίγουρος ότι θα γινόταν μουσικός ώστε παράτησε απ’ τα 16 το σχολείο του στη Βιέννη, για να ξεκινήσει δυο χρόνια νωρίτερα τις σπουδές στο κονσερβατόριο της πόλης. Η σχέση του με τη μουσική άλλαξε όταν ήλθε σε επαφή με τους δίσκους του Allan Holdsworth και λίγο αργότερα του Frank Zappa. Το 1999 γνωρίστηκε με τον Terry Bozzio, ντράμερ σε έναν από τους αγαπημένους του δίσκους, το “Live in New York” του Zappa, και τον είχε μαζί του στο πρώτο CD που ηχογράφησε πριν από δύο χρόνια. Στο καινούριο του άλμπουμ έχει πλάι του τον Matt Garrison στο ηλεκτρικό μπάσο και τον Jeff Sipe στα τύμπανα. Οι τρεις τους βρέθηκαν σε ένα τζαμ σέσιον κι αμέσως μετά μπήκαν για λίγες ώρες στο στούντιο χωρίς να έχουν ούτε παρτιτούρα στα χέρια τους ούτε οτιδήποτε προσχεδιασμένο, εκτός από δύο κομμάτια που είχε γράψει ο κιθαρίστας. Έτσι το “Improvision” είναι στη βάση του κι αυτό ένα τζαμ σέσιον, όσο κι αν κάτι τέτοιο μοιάζει απίστευτο, γιατί υπάρχει απόλυτος συγχρονισμός ανάμεσα στους μουσικούς σε κομμάτια που κάθε άλλο παρά αυτοσχέδια ακούγονται, με τη σύνθετη δομή τους και τις συνεχείς αλλαγές στο ρυθμό, στη διάθεση, στις μελωδίες. Όπως συμβαίνει για παράδειγμα στο “There’s a New Sheriff in Town” όπου ο Machacek ξεκινά με μεταλλικά ακόρντα και ριφ, synth guitar και λεγκάτα στις υψηλές συχνότητες, σε ένα ορμητικό μπητ από τα τύμπανα του Sipe και τις μπάσες χορδές του Garrison, για να καταλήξει σε ένα ατμοσφαιρικό αρτ ροκ φινάλε. Ή στο σύντομο αυτοσχεδιασμό ανάμεσα στον Machacek και τον Garrison “To Whom it May Concern”, όπου ακούγονται σαν να εκτελούν ένα πολύπλοκο ντουέτο γραμμένο για κιθάρα και μπάσο. Έχουμε λοιπόν ένα συνδυασμό του αυθορμητισμού και της αμεσότητας που μας αρέσει στη ζωντανή τζαζ και του ηλεκτρισμού, της δεξιοτεχνίας και των υψηλών ταχυτήτων που ενθουσιάζουν τους φίλους του φιούζον, για τους οποίους αυτό το CD σίγουρα συγκαταλέγεται σε ό,τι καλύτερο κυκλοφόρησε τον τελευταίο καιρό.
www.alexmachacek.com

Jakob Bro: “Pearl River” (Loveland)
Τον Jakob Bro τον βρίσκουμε σε πολλά δανέζικα σχήματα, ανάμεσά τους και οι Gramski Beat, η συμμετοχή της Δανίας στο Eurojazz Festival του 2005. Πρόσφατα περιόδευσε με τον Tomasz Stanko. Περισσότερο γνωστός όμως έγινε με το γκρουπ του Paul Motian, με το οποίο ηχογράφησε το “Garden of Eden”, που έχει αρκετά κοινά στοιχεία με το τρίτο προσωπικό του CD: τη συμμετοχή του σαξοφωνίστα Chris Cheek και του ίδιου του Motian, το ότι ηχογραφήθηκε στο ίδιο στούντιο (το νεοϋρκέζικο Avatar) και πάνω από όλα το ίδιο ύφος. Η βαρύτητα της παρουσίας του μεγάλου ντράμερ δεν θα μπορούσε φυσικά να μην είναι καταλυτική και το πολυδιάστατο, αβίαστο παίξιμό του, τις περισσότερες φορές με τα σκουπάκια, είναι ο άξονας που κινεί και εμπνέει το γκρουπ. Όμως ο Bro είναι ένας κατασταλαγμένος ερμηνευτής, που αν και κάποιες φορές τον ακούμε σε λυρικές φράσεις του Jim Hall ή σε ακόρντα με παρατεταμένη διάρκεια και διαφωνίες που πλησιάζουν τον Bill Frisell, έχει μια δική του προσέγγιση που στηρίζεται περισσότερο σε μια παλέτα γεμάτη παραλλαγές και ζεστές, μελαγχολικές νύξεις, παρά στην ταχύτητα και τη δύναμη. Το ίδιο και οι συνθέσεις του – άλλες για τρίο (με τον Motian και τον μπασίστα Ben Street) και άλλες για κουιντέτο (συν τα σαξόφωνα του Cheek και του Mark Turner) – εξελίσσονται όλες σε αργό τέμπο με βαριά, ρομαντική ή νοσταλγική διάθεση. Και παρά το εντυπωσιακό καστ αυτοσχεδιαστών που συγκέντρωσε ο νεαρός κιθαρίστας, η προσοχή μας δεν εστιάζεται στα σόλο, αλλά στην ομαδική δουλειά που έχει γίνει πάνω στην ατμόσφαιρα των κομματιών, αναδεικνύοντας ένα όμορφο άλμπουμ συνόλου.
www.jakobbro.com

Dave Allen: “Real and Imagined” (Fresh Sound New Talent)
Πρώτα μουσικός κι ύστερα κιθαρίστας ο Dave Allen, θέλει το υλικό να υπαγορεύει την τεχνική και όχι το αντίθετο, όπως συμβαίνει σε πολλούς ομότεχνούς του. Ως συνθέτης, leader όσο και ερμηνευτής, εμπνέεται περισσότερο από μη κιθαρίστες (η dream band του είναι το αμερικάνικο κουαρτέτο του Keith Jarrett, με Dewey Redman, Charlie Haden και Paul Motian), ζωγράφους και ποιητές. Όσα φανταζόμαστε αποτελούν κομμάτι της πραγματικότητάς μας όπως ακριβώς και τα «αληθινά» πράγματα γύρω μας, πιστεύει, κι αυτό το yin-yang ανάμεσα στο χειροπιαστό και το δυσδιάκριτο και φευγαλέο προσπαθεί να μεταφέρει με το δεύτερο CD του “Real and Imagined”. Με τη βοήθεια του Seamus Blake, του Drew Gress και του Mark Ferber σχηματίζει ένα κλασικό κουαρτέτο με κιθάρα, σαξόφωνο, μπάσο και ντραμς, με έντεχνο, προσιτό ήχο που κλίνει προς τον Michael Brecker και καθαρό παίξιμο που δεν ξεφεύγει ποτέ προς τα άκρα. Κι όμως πίσω από αυτή την επιφάνεια τίποτα δεν είναι τόσο απλό. Στις εννιά ορίτζιναλ συνθέσεις του Allen ρυθμοί και μελωδίες που γλιστρούν συνεχώς σε νέο έδαφος, δύσκολα μετρήματα και λεπτοί, ανεπαίσθητοι χρωματισμοί, δημιουργούν αδιάκοπη υπόγεια κίνηση, προκαλώντας μια ένταση που περισσότερο υποδηλώνεται παρά ακούγεται.
www.daveallenjazz.com

Mike Moreno: “Between the lines” (World Culture Music)
Δεν πήρε πολύ καιρό στον Mike Moreno από τότε που μετακόμισε από το Όστιν στη Νέα Υόρκη, να βρεθεί στη σκηνή ανάμεσα στα μεγαλύτερα ονόματα του downtown, όπως τον Joshua Redman, τον Greg Osby, τον Terence Blanchard, τον Nicholas Payton. Καθόλου περίεργο λοιπόν που από τον πρώτο του κιόλας δίσκο ακούμε να τον συνοδεύει ένα καστ με μερικούς πολύ γνωστούς νέους μουσικούς: ο Aaron Parks στο πιάνο, ο Doug Weiss στο μπάσο, ενώ ο John Ellis με τον Marcus Strickland και ο Kendrick Scott με τον Tyshawn Sorey εναλλάσσονται στο σαξόφωνο και τα τύμπανα αντίστοιχα. Στο “Between the lines” ο Moreno βρίσκει το σημείο ισορροπίας ανάμεσα στη σύνθεση, την ενορχήστρωση και την εκτέλεση, με οκτώ κομμάτια που έχουν πλούσιες μελωδικές γραμμές με μεγάλη διάρκεια, οι οποίες κινούνται κατά κανόνα σε μέσο και αργό τέμπο και καθώς εξελίσσονται οδηγούν σε γεμάτους ένταση και πάθος αυτοσχεδιασμούς από την κιθάρα, το πιάνο και τα σαξόφωνα. Στο “World Of The Marionettes” οι μεγαλοπρεπείς, απλωμένες συγχορδίες του Parks και oι ρευστοί δακτυλισμοί και η γλυκιά πένα του Moreno θυμίζουν το ταίριασμα του Pat Metheny με τον Lyle Mays, ενώ το “Forward and back” που ξεκινά με μια μονοφωνικά ηχογραφημένη μελωδία, εξελίσσεται σε μια άψογα ενορχηστρωμένη ακουστική ιστορία με εντυπωσιακά σόλο από το σοπράνο του Ellis και την κιθάρα. Στο “Gondola”, το “Road Song” και το “Still Here” ο Moreno πιάνοντας την ακουστική του κιθάρα κάνει ένα γαλήνιο, λυρικό ταξίδι στην αμερικάνικη ενδοχώρα. Μετά από ένα ξεκίνημα σαν το “Between the lines” προμηνύεται ενδιαφέρουσα η συνέχεια για αυτό το ταλαντούχο παιδί από το Τέξας.
www.mikemoreno.com


Jentsch Group Large: “Brooklyn Suite” (Fleur de Son Classics)
Το γκρουπ του Chris Jentsch το συναντάμε σε διάφορα μεγέθη. Από τη μίνι (τρίο) ως τη large εκδοχή του, που είναι μια δεκαεξαμελής ορχήστρα, ένα σύνολο δηλαδή που δεν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε υπό την ηγεσία ενός κιθαρίστα. Έτσι κι αλλιώς όμως ο Jentsch δεν είναι ένας συνηθισμένος κιθαρίστας. Οι κυριότερες επιρροές μου είναι ο Jim Hall και ο Wes Montgomery, αλλά ο ήχος μου είναι πιο κοντά στον Jimi Hendrix και τον Jeff Beck, δηλώνει. Σαν leader της ορχήστρας του όμως ξέρει να συνδυάζει το μεγαλείο του Duke Ellington, την εκκεντρικότητα του Zappa και την ευαισθησία της Maria Schneider. Για τον Jentsch ο τόπος που ζει παίζει καθοριστικό ρόλο στον τρόπο που λειτουργεί και οι δημιουργίες του δεν είναι τίποτε άλλο από το «πώς ακούγεται η ζωή του». Το “Miami Suite” του 1999 ήταν αποτέλεσμα των εμπειριών του στη μεγαλούπολη του νότου, ενώ το “Brooklyn Suite” έρχεται σαν απαύγασμα τής από κει και έπειτα ζωής του στο πολυπληθέστερο κομμάτι της Νέας Υόρκης, εκεί όπου ζουν και οι περισσότεροι εκπρόσωποι της αυτοσχεδιαζόμενης μουσικής, μια και η ζωή στο Μανχάταν είναι πανάκριβη. Μ’ αυτό τον τρόπο η κιθάρα του πότε με ατμοσφαιρικά ακόρντα και απαλές μελωδίες, πότε με παραμορφωμένο ροκ ηλεκτρισμό ανάμεσα στον ογκώδη και επιβλητικό ήχο της ορχήστρας του, μοιάζει με τον ίδιο να περιπλανιέται άλλοτε χειρονομώντας και άλλοτε παρατηρώντας και ρεμβάζοντας μέσα στο τεράστιο νεοϋρκέζικο μωσαϊκό. Ένα μωσαϊκό που δημιουργείται από αυτό το εξαιρετικό σύνολο το οποίο περιλαμβάνει μερικούς πολύ γνωστούς μουσικούς όπως οι σαξοφωνίστες John O’Gallagher, Andy Laster και Dan Willis, ο τρομπετίστας Russ Johnson και ο τρομπονίστας Alan Ferber. Μετά την ολοκλήρωση των πέντε μερών της σουίτας, ο Jentsch αλλάζει κλίμα και τόπο χωρίς να σπάει την ενότητα του άλμπουμ, κατευθυνόμενος με μια ελαφρά λάτιν διάθεση προς το Μπαλί και με ένα ρέγκε μπητ προς την Καραϊβική, με το “See You in Bali” και το “Our Daily Dread ” αντίστοιχα.
www.chrisjentsch.com


Nick Russo + 11: “Ro” (self published)
Οι 11 δεν αποτελούν ένα πολυμελές σύνολο, αλλά το άθροισμα όσων συμμετέχουν στο δεύτερο άλμπουμ του Nick Russo, που δεν ακούγεται να κινείται προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Αυτό σε ένα βαθμό το καταλαβαίνουμε γιατί τα 9 κομμάτια που περιλαμβάνει γράφτηκαν από τον κιθαρίστα μέσα σε ένα διάστημα μερικών χρόνων. Επομένως αντί να θεωρήσουμε ότι πάσχει από έλλειψη προσανατολισμού, θα πρέπει να παρατηρήσουμε σε αυτό τα πολλά και διάφορα πράγματα που αρέσουν στον Russo και τους ήχους που αναζητούσε καθώς εξελισσόταν ως μουσικός, όπως και την τεχνική που έχει αναπτύξει στην ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα και το μπάντζο. Στο “Triggered” και το “Mmm” ακούμε καθαρόαιμο σουινγκάτο μαίηνστρημ, στο “Dinda” ο Russo παίζει την ακουστική του κιθάρα σε ένα ανάλαφρο ρυθμό μπόσα, στο “Moy Zaichick” στρέφεται προς το φιούζον με το τενόρο του Mark Turner σε μεγάλα κέφια, ενώ στο ενδεκάλεπτο “Please Come Home” δείχνει την πιο σκοτεινή, πειραματική και εξερευνητική του πλευρά. Ο βοκαλίστας Miles Griffith κάνει εκπληκτικά πράγματα με την απίθανη γκάμα των σκατ φωνητικών του στα τρία κομμάτια που συμμετέχει, το “Ro”, το “Mitzvah” που παίρνει μια ινδική χροιά από την τάμπλα του Pandit Samir Chatterjee και το ασυνήθιστο “Little Hands” όπου συνομιλεί με τον Russo που αντί για κιθάρα παίζει μπάντζο. Συνολικά μέσα στην πολυχρωμία του “Ro” βλέπουμε τις πολλές όψεις αυτού του προικισμένου μουσικού και τις υποσχέσεις που αφήνει για την από δω και μπρος εξέλιξή του.
www.nickrusso.org

Jazz & Tzaz, Απρίλιος 2007

Advertisements

0 Responses to “Έξι νέες κιθάρες της jazz”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Kατηγορίες

Email me:

vagarag at freemail.gr

Αρχείο

Blog Stats

  • 26,170 hits
Απρίλιος 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ.   Μάι. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Αρέσει σε %d bloggers: