Ken Serio


Ken Serio: “Drumspeak” / “Live … in the moment” (Tripping Tree)
Το όνομα του Ken Serio δεν ακούγεται και πολύ γνώριμο παρόλο που έχει μακρόχρονη καριέρα κυρίως σαν session ντράμερ. Δύο καινούρια και εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους CD έρχονται να προστεθούν στη μάλλον περιορισμένη προσωπική δισκογραφία του από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 ως σήμερα.
Το πρώτο από αυτά, το “Drumspeak”, είναι κατά βάση ένα έργο για τύμπανα, όπου εκτός των παντός τύπου κρουστών ο Serio παίζει εντελώς μόνος του και κιθάρα, μπάσο και ηλεκτρονικά. Το έργο αναπτύσσεται σε τέσσερα μέρη διαρκείας με υπνωτικό, επαναλαμβανόμενο τέμπο, υποβάλλοντας την ατμόσφαιρα σαν σε ιεροτελεστία και περιορίζοντας στο ελάχιστο οποιαδήποτε επίδειξη δεξιοτεχνίας του ντράμερ. Το “Part II” με την ίδια νότα να επαναλαμβάνεται διαρκώς από το μπάσο, μακρόσυρτα ριφ στη σλάιντ κιθάρα και ένα αργό μπητ με τα πιατίνια, επενδύει ένα φανταστικό σενάριο αγωνίας. Το “Part IIΙ” μοιάζει με ένα τελετουργικό αφρικάνικο κάλεσμα πνευμάτων, ενώ η έκρηξη θα έλθει μόλις στο τέλος του “Part IV” όπου ο Serio ξεσπά με ένα κλασικό σόλο ντραμς.
Το “Live … in the moment” είναι ένα διπλό λάιβ της στιγμής με τον ντράμερ σε ρόλο ηγέτη ενός κουαρτέτου, στο οποίο συμμετέχουν ο Mark Egan, ένας από τους μεγάλους δεξιοτέχνες του ηλεκτρικού μπάσου από τη γενιά του Jaco Pastorius (πρώην μέλος του Pat Metheny Group και συνιδρυτής των Elements) και δύο πολύ καλοί κιθαρίστες, ο Vic Juris και ο αρκετά νεότερος Pete McCann. Ο Serio γίνεται ο κινητήριος μοχλός και μπροστά περνάνε ο Mark Egan με υποδειγματικό σολάρισμα στο άταστο μπάσο και φυσικά οι δυο κιθάρες. Ο Juris είναι πιο κοντά στον παραδοσιακό σουινγκάτο ήχο, ενώ ο McCann είναι πιο ηλεκτρισμένος, πιο κοντά στο ροκ, αλλά και τον synth-guitar ήχο του Pat Metheny. Κατεύθυνση είναι το φιούζον που περνά μέσα από το σερφ και το σκα (“Big Blue Cars”), το χαρντ ροκ και το πασίγνωστο ριφ του “Smoke on the Water” (“Purple Dream”), την αμερικάνα (“Shenandoah” και “Grandma’s House”), το παραδοσιακό δωδεκάμετρο μπλουζ (“Tomorrow’s Another Day”), με αναπόφευκτες αναφορές στον Miles Davis (με το “Eighty One”του Ron Carter) και τον John Scofield και τον Jaco Pastorius (“Bean Town”). Τόσο με τις προσωπικές αναζητήσεις του “Drumspeak”, όσο και με το ομαδικό ηλεκτρικό “Live … in the moment”, ο έμπειρος Ken Serio έρχεται να ενισχύσει σημαντικά το ηγετικό του προφίλ.
Επαφή: www.trippingtree.com

Jazz & Tzaz, Μάιος 2008

Advertisements

0 Responses to “Ken Serio”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Kατηγορίες

Email me:

vagarag at freemail.gr

Αρχείο

Blog Stats

  • 26,228 hits
Μαΐου 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Απρ.   Ιον. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Αρέσει σε %d bloggers: