Keefe Jackson

Κακές συνήθειες στο Σικάγο

Keefe Jackson’s Project Project: “Just Like This” (Delmark)
«Μην ακούς τον Ornette Coleman και το World Saxophone Quartet, γιατί θα αποκτήσεις κακές συνήθειες», του είχε πει ένας από τους πρώτους του δασκάλους στο Αρκάνσας. Όμως ο Keefe Jackson άκουγε μετά μανίας όσους δίσκους του Ornette και της τελευταίας φάσης του Coltrane έβρισκε στη συλλογή του πατέρα του. Από τα 14 του άρχισε να παίζει επαγγελματικά σαξόφωνο και κλαρινέτο, χάρη σε ένα νόμο επί της θητείας του Bill Clinton ως κυβερνήτη της πολιτείας, που επέτρεψε στους ανήλικους να παίζουν στα κλαμπ. Όταν επισκέφτηκε το Σικάγο ανακάλυψε ότι εκεί υπήρχαν πολλοί μουσικοί που μοιράζονταν τα γούστα του για τη φρη τζαζ και από το 2001 εγκαταστάθηκε εκεί μόνιμα και ηχογραφεί για την ιστορική εταιρεία Delmark. Το 2005 κυκλοφόρησε την πρώτη του δουλειά ως συνιδρυτής του κουαρτέτου Chicago – Luzern Exchange και πέρσι το “Ready Everyday” με το σεξτέτο του Fast Citizens.
Στο καινούριο του CD “Just Like This” ηγείται πλέον της δωδεκαμελούς κολεκτίβας Project Project. Το σχήμα αυτό διατηρώντας τον βασικό πυρήνα όσο και τα κύρια χαρακτηριστικά του ήχου των Fast Citizens, είναι στην ουσία μια big band επέκτασή τους, αφού ο Jackson επιμένει σε μια σύνθεση χωρίς πιανίστα ή κιθαρίστα και σε ένα χαρμάνι της φρη τζαζ αισθητικής στα βήματα της AACM και των Vandermark 5 (από τους οποίους δανείζεται τον τρομπονίστα Jeb Bishop και τον σαξοφωνίστα Dave Rempis), με μια ρυθμική αγωγή που στα έξι κομμάτια του άλμπουμ δεν χάνει παρά σε ορισμένες περιπτώσεις την επαφή με το παραδοσιακό αίσθημα του σουίνγκ. Στο εναρκτήριο “Dragon Fly” οι ελεύθεροι και εκτός μέτρου διάλογοι ανάμεσα στα τρομπόνια του Bishop και του Nick Broste οδηγούν σε ένα βηματισμό τύπου “Black and Tan Fantasy” κι αυτός με τη σειρά του εναλλάσσεται με ένα ξέφρενο τέμπο που σπρώχνει στα όρια της γκάμας τους την κορνέτα του Josh Berman και το μπάσο κλαρινέτο του Jason Stein. Στο ομότιτλο κομμάτι του άλμπουμ καθώς το σχήμα με μια νότα που επαναλαμβάνεται επτά φορές επανέρχεται διαρκώς, η κατάσταση εκτραχύνεται σταδιακά, με το τενόρο του Jackson να ξεκινά με ένα λιτό, βγαλμένο από τα ‘50s σόλο, την τρομπέτα του Jaimie Branch να συνεχίζει στον ίδιο τόνο, αλλά σιγά σιγά να ξεφεύγει, να βραχνιάζει κι να αφήνεται εντελώς ελεύθερη και τελικά το κλαρινέτο του James Falzone με ένα μονόλογο κατεβάζει προσωρινά την ένταση και οδηγεί στο αρχικό θέμα. Κάποιες φορές, όπως στο “Which Well” ή στο “The Grass Is Greener”, τα πράγματα φτάνουν να αγγίξουν το χάος, όμως το σταθερό περπατητό σουίγκ από το μπάσο του Anton Hatwich και τα τύμπανα του Frank Rosaly, είναι κάθε φορά έτοιμο να αποκαταστήσει τον έλεγχο του ρυθμού. Ο Keefe Jackson και το Project Project κοιτώντας στα μάτια την παράδοση και έχοντας το ανοιχτό και ανήσυχο πνεύμα του Σικάγο και της AACM είναι ένα από τα σύνολα που εκσυγχρονίζουν και δίνουν νέα πνοή στην έννοια της big band.
Επαφή: www.keefejackson.com

Συνέντευξη με τον Keefe Jackson

Πότε άρχισες να ακούς τζαζ; Θυμάσαι τον πρώτο τζαζ δίσκο που αγόρασες;
Όταν ήμουν μικρός οι γονείς μου συχνά μου έβαζαν να ακούσω δίσκους. Δύο από αυτούς που μου άρεσαν και ζητούσα να τους ακούω συνέχεια ήταν το “Greatest Hits” του Louis Armstrong και ο «Καρυοθραύστης» του Τσαϊκόφσκι. Ο πρώτος δίσκος που αγόρασα εγώ ήταν μια συλλογή του Charlie Parker. Αργότερα, όταν είχε περάσει κάμποσος καιρός που άκουγα μουσική, ο πατέρας μου με πήγε στα ράφια που είχε τους δίσκους του. Διάλεξα το “Om”, το “Ascension”, και το “Expression” του John Coltrane. Θα πρέπει να ήμουν τότε γύρω στα δώδεκα με δεκατρία.

Πώς βρέθηκες στο Σικάγο; Είχες μπει για τα καλά στη τζαζ όταν πήγες εκεί;

Πήγα στο Σικάγο το 2001 για να βρεθώ κοντά στη μουσική που υπήρχε εκεί και να βρω μουσικούς με κοινά γούστα για να παίξω μαζί τους. Ήδη από τότε είχα αφιερώσει τη ζωή μου στη μουσική.

Το κοινωνικό και το καλλιτεχνικό κλίμα ήταν διαφορετικό εκεί; Τι επιρροή είχε στη δουλειά σου;
Δεδομένου ότι το Σικάγο είναι μια μεγάλη πόλη τα πράγματα είναι πολύ ανοιχτά. Είναι εύκολο για τους μουσικούς να έλθουν στην πόλη, να συναντήσουν ανθρώπους, να αρχίσουν αμέσως να παίζουν μεταξύ τους. Η μουσική με την οποία ήλθα σε επαφή είναι πολύ συνδεδεμένη. Όλοι δουλεύουν μεταξύ τους ο ένας στο γκρουπ του άλλου, υπάρχει πραγματικά συλλογικό πνεύμα. Ήταν κάτι που είχε μεγάλη επίδραση στη δουλειά μου γιατί μπορούσα να βρω ανθρώπους για να συνθέσω γι αυτούς, να κάνω πρόβες μαζί τους και να αναπτύξω τις ιδέες μου. Ακόμη αυτό το είδος της συλλογικότητας, όπου καθένας μοιράζεται τις ιδέες του και τη δουλειά του με τους άλλους ήταν κάτι που το είχα βιώσει σε περιορισμένο βαθμό μέχρι τότε.

Πιστεύεις ότι η τωρινή πολιτική κατάσταση στην Αμερική έχει επιδράσει στην αυτοσχεδιαζόμενη μουσική του Σικάγο;
Όλοι οι καλλιτέχνες που ασχολούνται με αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο γύρω τους δεν μπορούν παρά να επηρεάζονται ως ένα βαθμό από την πολιτική. Αυτό ποικίλει από άτομο σε άτομο, αλλά εγώ προσωπικά δεν ξέρω κανέναν που έστω και λίγο να μη σκέφτεται πολιτικά. Ειδικά τα τελευταία χρόνια εξαιτίας του πολέμου στο Ιράκ, τις επιλογές της κυβέρνησης Μπους και τώρα με τον προεκλογικό αγώνα, τα πράγματα βράζουν. Ειδικά στο Σικάγο είχαμε τον Malachi Ritscher, έναν άνθρωπο με πολύ ενεργή πολιτική παρουσία και ήταν και μεγάλος υποστηρικτής της αυτοσχεδιαζόμενης σκηνής. Το 2006 αυτοπυρπολήθηκε μέχρι θανάτου για να διαμαρτυρηθεί ενάντια στον πόλεμο.

Μετά τους Chicago Luzern Exchange δημιούργησες τους Fast Citizens και τώρα το Project Project. Φαίνεται ότι έχεις μια τάση να επεκτείνεις συνεχώς τον ήχο του γκρουπ σου.
Το Project Project, το δωδεκαμελές μου γκρουπ, είναι κάτι που ήθελα να κάνω από πολύ καιρό. Άρχισα να δουλεύω με αυτό το 2001, αρχικά με ένα μεσαίου μεγέθους σχήμα και τα τελευταία δύο χρόνια αύξησα τα μέλη του σε δώδεκα. Πάντα με ενδιέφερε ο ήχος που μπορεί να δημιουργήσει ένα τέτοιου είδους σύνολο και να έχω τόσο πολλές ξεχωριστές προσωπικότητες να προσθέτουν ποικιλία με τα σόλο τους. Η ιδέα πίσω από αυτό το γκρουπ είναι να συνδυάσω τον αυτοσχεδιασμό με τη σύνθεση, έτσι ώστε αυτά που παίζουν με τους αυτοσχεδιασμούς τους οι μουσικοί να είναι εξίσου σημαντικά με το ίδιο το κομμάτι ως σύνθεση.

Χρησιμοποιείς διαφορετικές τεχνικές όταν γράφεις για αυτό το μεγαλύτερο σχήμα σε σχέση με τα παλαιότερα;
Οι συνθετικές τεχνικές που χρησιμοποιώ είναι οι ίδιες. Όμως υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορείς να τα μεταφέρεις καλύτερα όταν έχεις περισσότερους μουσικούς στη διάθεσή σου. Έχοντας περισσότερα από ένα όμοια όργανα, αλλά και μερικά διαφορετικά, σου δίνεται η δυνατότητα να εκμεταλλευτείς μια μεγάλη ηχητική ποικιλία. Ακόμη ένα συναρπαστικό και πολύ ενδιαφέρον μέρος της διαδικασίας αυτής είναι να συνδυάζεις με διάφορους τρόπους την ξεχωριστή προσωπικότητα που έχει κάθε μέλος του συνόλου.

Πώς βλέπεις το μέλλον του γκρουπ;
Απέχουμε πολύ από το τέλος ακόμη. Μένουν πάρα πολλά να εξερευνήσουμε στις ιδέες που χρησιμοποιώ. Είμαστε ακόμη στο ξεκίνημα.

Πώς πιστεύεις ότι επιδρά η μουσική που παίζεις στον τρόπο που ζεις;

Έχει επηρεάσει σχεδόν όλα όσα μου συμβαίνουν. Βέβαια επηρεάζομαι πολύ και από την οικογένεια και τους φίλους μου, αλλά όλες οι μεγάλες αποφάσεις που έχω πάρει σχετίζονται με τη μουσική.
Στη δημιουργική πλευρά της μουσικής, είτε αυτοσχεδιάζει κανείς είτε συνθέτει, χρειάζεται συνεχώς να παίρνει αποφάσεις και να αντιμετωπίζει τις ιδέες τη στιγμή που έρχονται από μέσα του αλλά και από έξω, από την ευρύτερη κοινωνία ή από άλλες κουλτούρες. Αυτός ο διάλογος μεταξύ του αυτοσχεδιαστή/συνθέτη και των ιδεών αποτελεί την προσωπική συμβολή του καλλιτέχνη. Είναι μια διαδικασία που με βοηθά να γνωρίσω καλύτερα τον εαυτό μου. Οι αντιδράσεις μου τη στιγμή που παίρνω τις αποφάσεις, είτε είναι αναμενόμενες είτε όχι, δείχνουν διάφορες πλευρές της προσωπικότητάς μου.

Βρισκόμαστε σε μια μεταβατική περίοδο. Οι δισκογραφικές εταιρίες, τα μέσα και οι τρόποι με τους οποίους ακούμε μουσική δεν είναι πια όπως τα ξέραμε και τα λάιβ αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη σημασία για τη μουσική. Πώς φαντάζεσαι τη μουσική στα επόμενα χρόνια;
Γίνεται μεγάλη συζήτηση πάνω σε αυτό το θέμα. Όλοι όσοι σχετίζονται με τη μουσική βιομηχανία, από αυτούς που δουλεύουν στις μικρότερες ανεξάρτητες εταιρίες μέχρι εκείνους των μεγαλύτερων εταιρειών, μιλούν γι αυτό. Κανείς δεν φαίνεται να γνωρίζει το μέλλον αυτού του τομέα και έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε τι θα συμβεί. Πιστεύω ότι το άλμπουμ, σαν συνολική προσπάθεια θα εξακολουθήσει να υπάρχει. Ό,τι και να συμβεί θα εξακολουθήσουν να παράγονται δίσκοι, λόγω της ιστορίας τους ως καλλιτεχνικό είδος. Ίσως όχι με τη μορφή του CD ή του LP, αλλά σίγουρα με τη μορφή του άλμπουμ, δηλαδή σαν συλλογή τραγουδιών και κομματιών. Είναι μια μορφή τέχνης. Όσο για τη ζωντανή μουσική δεν βλέπω να αλλάζει κάτι δραστικά.

Λόγω του χαμηλού κόστους με το οποίο μπορείς να ηχογραφήσεις και να παράγεις ένα CD, η αγορά πλημμυρίζει με νέες κυκλοφορίες. Σε τέτοιο βαθμό που να αδυνατείς πλέον να παρακολουθήσεις ακόμη και ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής. Πώς βλέπεις αυτή την κατάσταση ως καλλιτέχνης;
Είναι ένα μεγάλο πρόβλημα, δύσκολο να το αντιμετωπίσεις. Με τόσους δίσκους που κυκλοφορούν είναι δύσκολο να σε προσέξουν. Είναι κάτι που ακόμη ψάχνω τον τρόπο να το αντιμετωπίσω.

Jazz & Tzaz, Μάιος 2008

Advertisements

0 Responses to “Keefe Jackson”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Kατηγορίες

Email me:

vagarag at freemail.gr

Αρχείο

Blog Stats

  • 26,170 hits
Μαΐου 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Απρ.   Ιον. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Αρέσει σε %d bloggers: