Jane Ira Bloom – Mitch Paliga

Πιστοί στο σοπράνο σαξόφωνο
Απ’ όλους τους μουσικούς που καθόρισαν με το παίξιμό τους τη θέση που έχει σήμερα στη τζαζ το σοπράνο σαξόφωνο μόνο ο Steve Lacy έπαιζε αποκλειστικά αυτό το όργανο. Ο Sidney Bechet συνέχισε μέχρι το τέλος να παίζει και κλαρινέτο, ενώ ο Coltrane, ο Wayne Shorter κι ο Evan Parker δεν άφησαν ποτέ για χάρη του το τενόρο. Αλλά και οι περισσότεροι νεότεροι μάστερ όπως ο Louis Sclavis, ο Branford Marsalis και ο James Carter δεν δίνουν την αποκλειστικότητα στο μικρότερο από τη βασική τετράδα των σαξοφώνων. Ακόμη κι ο Dave Liebman που στο μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του με αυτό προσπάθησε να επεκτείνει τους εκφραστικούς του ορίζοντες, εδώ και πάνω από δέκα χρόνια επιστρέφει τακτικά στο τενόρο του. Ανάμεσα στους αφοσιωμένους θιασώτες του σοπράνο η Jane Ira Bloom κατέχει μια ξεχωριστή θέση εδώ και τρεις δεκαετίες, ενώ ο λιγότερο γνωστός Mitch Paliga κάνει αισθητή την παρουσία του με τον καινούριο του δίσκο.

Jane Ira Bloom
Της Jane Ira Bloom της άρεσε από μικρό παιδί να διαφέρει. Πέρασε γρήγορα από το πιάνο, τα τύμπανα και το άλτο για να καταλήξει στο σοπράνο, σπουδάζοντας στο Yale, το Berklee κι αργότερα, όταν κατέληξε στη Νέα Υόρκη, κοντά στον George Coleman. Παράλληλα έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την αστρονομία που της έφερε μια τιμητική διάκριση από το καλλιτεχνικό πρόγραμμα της NASA και το όνομά της δόθηκε σε έναν αστεροειδή που ανακαλύφθηκε το 1984. Αφού ηχογράφησε για μερικές μεσαίου και μεγάλου μεγέθους εταιρείες (Enja, JMT, Columbia, Arabesque και πρόσφατα την ιντερνετική ArtistShare) με το καινούριο της CD επιστρέφει στην Outline, την ετικέτα που δημιούργησε πριν από τριάντα χρόνια και κυκλοφόρησε τον πρώτο της δίσκο το 1980. Άλλη μια αλλαγή που φέρνει αυτό το άλμπουμ είναι ότι το rhythm section της αντί του Fred Hersch, του Mark Dresser και του Bobby Previte με τους οποίους δουλεύει συνήθως, περιλαμβάνει τους επίσης έμπειρους Mark Helias στο μπάσο και Matt Wilson στα τύμπανα και τη νεαρή Dawn Clement στο πιάνο.
Ένα χαρακτηριστικό της Bloom που παραμένει αναλλοίωτο με τα χρόνια είναι ο εντελώς προσωπικός της ήχος. Λιτός, αφαιρετικός και λυρικός σαν του Lacy από τη μια, ογκώδης και πολύπλευρος απ’ την άλλη, κυρίως όταν φιλτράρει το παίξιμό της με ηλεκτρονικά εφέ που παράγει ως προέκταση της αναπνοής της και του ακουστικού ήχου, χρησιμοποιώντας με το πόδι ένα πετάλι. Αυτή η εναλλαγή στις δυνατότητες και τις δυναμικές προβάλλεται συνεχώς στο άλμπουμ κομμάτι με κομμάτι. Τη ρομαντική χαμηλόφωνη μπαλάντα “A More Beautiful Question” στο ξεκίνημα, διαδέχεται το “Ready for Everything”, κι αυτό σε χαμηλούς τόνους αρχικά, για να μετατραπεί στη συνέχεια σε ένα ατμοσφαιρικό φανκ. Η ιδιότροπη και σε στυλ Monk παιχνιδιάρικη μελωδία του “Multiple Choice” μετά από όμορφα σόλο από το σοπράνο και το πιάνο πάνω στο δυνατό σουίνγκ μπιτ του Wilson και στη συνέχεια από το μπάσο, την ώρα που ο Wilson παίζει dub ρυθμούς πάνω στο στεφάνι του ταμπούρου, δίνει τη θέση της στο φουτουριστικό “Mental Weather”, όπου το πετάλι της Bloom στέλνει το σαξόφωνό της σε ένα φουτουριστικό διαστημικό περίπατο. Ομοίως η διακριτική ακουστική μελωδία του “Luminous Bridges” ακολουθείται από ένα ανάλογο «πείραμα» στο “Electrochemistry”. Το μόνο κομμάτι που δεν έγραψε η ίδια, το στάνταρντ “This nearly was mine” των Rodgers και Hart, ενωμένο με μια δική της μελωδία σε ένα σύντομο μονόλογο του σαξοφώνου, έρχεται να κλείσει διακριτικά το CD, για να θυμίσει ότι δεν έχει διακόψει τους δεσμούς της με την παράδοση.
«Όταν παίζω αισθάνομαι κάτι ανάγλυφο, οπτικό, κινηματογραφικό. Πάντα ένιωθα μια φυσική έλξη για τον Jackson Pollock, όχι μόνο για τον ακατέργαστο αυθορμητισμό της τέχνης του, αλλά και για την πραγματική φυσική κίνηση που εκφράζεται μέσα από τη ζωγραφική του» είχε πει σε μια παλιότερη συνέντευξή της. Και παρόλο που και τη φόρμα διατηρεί και στο μελωδικό στοιχείο δίνει πρωταγωνιστικό ρόλο, αυτή η αίσθηση του αφηρημένου και της συνεχούς κίνησης του action painting είναι ίσως το πιο ξεχωριστό στοιχείο στις συνθέσεις και το παίξιμο της Bloom.
www.janeirabloom.com

Mitch Paliga
Μαθητής του Dave Liebman ο Mitch Paliga, ηχογραφεί εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια, κυκλοφόρησε όμως τον πρώτο δικό του δίσκο μόλις το 2006. Γεγονός που έρχεται να καταδείξει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι επαγγελματίες μουσικοί που κινούνται στον ανεξάρτητο χώρο και οι οποίοι εκτός από το καθαρά μουσικό μέρος, επωμίζονται το βάρος του να φροντίζουν μόνοι τους και για όλα τα υπόλοιπα. Από το εξώφυλλο και την παραγωγή του CD, μέχρι την αναπαραγωγή, την προώθηση και τη διανομή και φυσικά τη φροντίδα για το κλείσιμο των ζωντανών εμφανίσεων που είναι ο καλύτερος τρόπος για την προβολή του. Έναν όγκο δουλειάς δηλαδή ικανό να αποσπάσει ή και να αποτρέψει τον καλλιτέχνη από τη δημιουργική διαδικασία. Όλα αυτά τα χρόνια ο σαξοφωνίστας δεν σταμάτησε να ωριμάζει σαν συνθέτης δουλεύοντας το δικό του υλικό που παρουσίασε πρώτα στο “Blithe Moments” και τώρα στο καινούριο του άλμπουμ “Fall Night”, αυτή τη φορά στην ανεξάρτητη εταιρεία Origin από το Σιάτλ. Ο Paliga μπορεί να μην πειραματίζεται με τα ηλεκτρονικά, αλλά η δουλειά του είναι σαφώς πιο ηλεκτρική σε σχέση με της Jane Ira Bloom, χάρη στην κιθάρα του John McLean και τα Fender Rhodes της Jo Ann Daugherty. Οι τρεις τους μαζί με τον Patrick Williams (κοντραμπάσο) και τον Ryan Bennett (τύμπανα), δίνουν ήχο στις σκιές μιας φθινοπωρινής νύχτας στο κομμάτι με τον τίτλο του άλμπουμ, ανοίγονται μελωδικά στους αυτοκινητόδρομους της αμερικάνα στο “QP Doll”, ενώ στο “Blues for October”, το μοναδικό εντελώς ακουστικό και πιο πρωτότυπο κομμάτι του CD, ο McLean και η Daugherty συνδυάζουν με πολύ όμορφο τρόπο ακουστική κιθάρα και ακορντεόν πάνω σε ένα αργό μινόρε μπλουζ. Τα τρία αυτά κομμάτια ζωντανεύουν τις αναμνήσεις του συνθέτη τους από την παιδική του ηλικία σε μια μικρή πόλη της Μοντάνα. Αντίθετα το υπόλοιπο μέρος του άλμπουμ – όπως στο “Over and Over” όπου η ένταση ανεβαίνει με ένα σφιχτοδεμένο βαρύ φανκ ή το σκοτεινό “Shadow People”, όπου αρμονία και ρυθμός περιορίζονται στο ελάχιστο για χάρη της ελευθερίας στον αυτοσχεδιασμό – μοιάζει να μεταφέρει τις πιο πρόσφατες εμπειρίες του σαξοφωνίστα από τη ζωή του στη μεγαλούπολη του Σικάγο. Και στις δύο περιπτώσεις όμως έστω και καθυστερημένα γίνεται εμφανές ότι ο Mitch Paliga αξίζει πολύ περισσότερα και σαν ερμηνευτής και σαν συνθέτης από όσα του έχει αποδώσει μέχρι σήμερα η φήμη.
www.mitchpaliga.com

Jazz & Tzaz, Αύγουστος-Σεπτέμβριος 2008

Advertisements

0 Responses to “Jane Ira Bloom – Mitch Paliga”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Kατηγορίες

Email me:

vagarag at freemail.gr

Αρχείο

Blog Stats

  • 26,228 hits
Αύγουστος 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιολ.   Οκτ. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Αρέσει σε %d bloggers: