Alex Heitlinger

alex heitlinger

Αυτοσχεδιασμός όπως θεραπεία
Λίγα χρόνια μετά το θάνατο του Coltrane, μιλώντας στο Downbeat για τη δύναμη της επιρροής του πάνω στους άλλους μουσικούς, ο κιθαρίστας Sonny Sarrock έλεγε ότι «ο Trane έπρεπε να πεθάνει. Και από μουσική άποψη και από οποιαδήποτε άλλη, για να απελευθερωθούν όλοι. Γιατί όλοι κάθονταν και περίμεναν να δουν τι θα κάνει εκείνος… Αν εμφανιζόταν με ντέφι, τους έβλεπες όλους με ντέφι, με κουδούνια και τα σχετικά. Και μόλις ο Trane πέθανε οι περισσότεροι είπαν “τώρα λοιπόν…”. Αυτός είναι ο λόγος που έφυγε. Είναι καιρός για ένα νέο ξεκίνημα». Για ποιον ανάμεσα στους νέους μουσικούς θα λέγαμε ότι μπορεί να ασκήσει ανάλογη επιρροή σήμερα; Οι καιροί προφανώς έχουν αλλάξει και οι νέοι τζάζμεν δεν μπορεί παρά να εκφράζουν το περιβάλλον και τον κόσμο μέσα στον οποίο ζουν. Έναν κόσμο που κινείται βιαστικά και αλλάζει με μεγάλη ταχύτητα. Κι αυτό που δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε σε ταλέντα όπως ο νεαρός τρομπονίστας Alex Heitlinger είναι η ευελιξία και η ικανότητα να απορροφούν, να αφομοιώνουν γρήγορα, να κινούνται εκλεκτικά ανάμεσα σε ιδιώματα και στιλ.
Ο Alex Heitlinger ξεκίνησε να παίζει τρομπόνι από πολύ μικρός και σπούδασε με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο του Colorado. Εκεί κυκλοφόρησε το πρώτο του CD “Green Light” το 2004, στο οποίο συμμετείχε ο δάσκαλός του – και γνωστός μας από τις ηχογραφήσεις που έκανε στην ECM – πιανίστας Art Lande. Αμέσως μετά μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου μπορούσε να είναι μόνιμα απασχολημένος δίνοντας διέξοδο στις πολλαπλές του αναζητήσεις. Άλλοτε στις γραμμές μιας μεγάλης ορχήστρας (στην Bjorkestra του Travis Sullivan, τους Sultans of Swing του David Berger, την Duke Ellington Orchestra και την Birdland Big Band), άλλοτε παίζοντας σάλσα (Wayne Gorbea y Salsa Picante), άλλοτε χορεύοντας σε ρυθμούς των Βαλκανίων (Slavic Soul Party) και της Αφρικής (με το άφρο-τζαζ γκρουπ Fikira και τον πιανίστα από την Ακτή Ελεφαντοστού Azouhouni Adou).

DailyLifeΜε το καινούριο του άλμπουμ “The daily life of uncle Roger” οι άψογα διαρθρωμένες συνθέσεις του παραμένουν στο ποστ μποπ φόντο του “Green Light”, με την προσθήκη μιας δόσης ηλεκτρισμού που τις φέρνει σποραδικά στα χωράφια του φιούζον. Το σχήμα που χρησιμοποιεί είναι και πάλι σεξτέτο, με τρία πνευστά και κλασικό rhythm section, που αποτελούν ο τρομπετίστας Shane Endsley, ο σαξοφωνίστας και κλαρινετίστας Mike McGinnis, ο πιανίστας και κιμπορντίστας Erik Deutsch, ο μπασίστας Matt Clohesy και ο ντράμερ Tony Moreno. Με αφορμή το νέο αυτό CD είχαμε μαζί του μια ενδιαφέρουσα συζήτηση στην οποία μεταξύ άλλων μας μίλησε για τις θεραπευτικές ιδιότητες του αυτοσχεδιασμού και για το «πρόβλημα» των νέων μουσικών να έχουν τα πάντα στη διάθεσή τους.
Επαφή: www.alexheitlinger.com

Συνέντευξη με τον Alex Heitlinger
Υπήρξε κάποιος ειδικός λόγος που σε έκανε να επιλέξεις το τρομπόνι;
Ο παππούς από την πλευρά της μητέρας μου, που πέθανε όταν ήμουν πολύ μικρός ήταν ερασιτέχνης τρομπονίστας. Έτσι η μητέρα μου με οδήγησε σε αυτό φέρνοντας στο σπίτι ένα τρομπόνι που νοίκιασε από ένα κατάστημα οργάνων, λέγοντάς μου ψέματα ότι είχε ξεμείνει από σαξόφωνο, το όργανο που είχα ζητήσει. Ευτυχώς αισθάνθηκα αμέσως άνετα με το τρομπόνι κι αυτός είναι προφανώς ο λόγος που κόλλησα σε αυτό. Είναι ένα όργανο που παίζεται διαισθητικά και μπορούσα να παίζω τραγούδια με το αυτί, πριν ακόμη μάθω πάνω του τις θέσεις.

Σπούδασες στο Κολοράντο, όπου και ηχογράφησες το πρώτο σου άλμπουμ. Πώς επηρέασε τη μουσική σου και την καριέρα σου η μετακίνηση στη Νέα Υόρκη;
Όταν ένας τζαζ μουσικός μετακομίζει στη Νέα Υόρκη είναι σαν να αναγκάζεται ξαφνικά να γράφει με το αριστερό του χέρι. Ακόμη και για τα πιο μέτρια αποτελέσματα απαιτείται πολύ περισσότερη συγκέντρωση και αφοσίωση. Χρειάστηκαν κάμποσες βδομάδες για να κλείσω το πρώτο μου γκιγκ και γρήγορα εξαφανίστηκαν όσα χρήματα είχα μαζέψει. Μετά από πέντε χρόνια κατάφερα τελικά να σταθώ στα πόδια μου και να αισθανθώ ότι αποτελώ μέλος της εδώ μουσικής κοινότητας. Αλλά η πόλη αυτή εξακολουθεί να είναι για μένα ένας διαρκής αγώνας με τις συνεχείς αλλαγές και τις έννοιες που δημιουργεί η ζωή εδώ, την αίσθηση της κενότητας που προκαλεί το να συναντάς συνέχεια άλλους ανθρώπους που δεν θα τους ξαναδείς ποτέ και όλα αυτά τα βιαστικά γκιγκ, καθώς το πρόγραμμα όλων είναι υπερβολικά φορτωμένο. Το αντάλλαγμα φυσικά για όλα αυτά είναι ότι έχεις τη δυνατότητα να παίζεις με τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου και να ζεις σε μια πόλη όπου δεν βαριέσαι ποτέ.

Το πρώτο σου CD βγήκε από μια ανεξάρτητη εταιρεία. Γιατί το καινούριο προτίμησες να το κυκλοφορήσεις μόνος σου;
Υπάρχουν μερικές σπουδαίες μικρές εταιρείας, αλλά το να δουλεύεις με μια από αυτές είναι ρίσκο, γιατί ειδικά με την παρούσα οικονομική κατάσταση υπάρχει ο κίνδυνος να κλείσουν, κάτι που στην πραγματικότητα συνέβη και στη συγκεκριμένη εταιρεία. Εκτός αυτού μου αρέσει η ιδέα να είμαι κύριος της μουσικής μου.

Το νέο σου άλμπουμ μοιάζει να έχει τις ρίζες του βαθιά στην παράδοση, αλλά ταυτόχρονα είναι και ένα εντελώς μοντέρνο άκουσμα.
Πιστεύω ότι οι λέξεις παράδοση και μοντέρνος στην πραγματικότητα δεν έχουν και πολύ νόημα και η σημασία τους μειώνεται ακόμη περισσότερο όταν σκεφτεί κανείς ότι οι σημερινές κοινωνίες είναι παγκοσμίως αλληλένδετες. Η παράδοση έχει να κάνει με τη διατήρηση της κουλτούρας και της ταυτότητας, αλλά ιστορικά οι παλιότερες παραδόσεις είναι απλά αποτέλεσμα των ακόμη παλιότερων παραδόσεων που συναντιούνται και αλληλοεπηρεάζονται. Από την άλλη η λέξη μοντέρνος υποτίθεται ότι σημαίνει κάτι καινούριο ή κάτι που συμβαίνει αυτή τη στιγμή, αλλά ο περισσότερος κόσμος σήμερα ακούει τη μουσική του Coltrane που παίχτηκε πριν από 40 χρόνια και την αποκαλεί μοντέρνα, αν και προέρχεται από μια ολόκληρη παράδοση. Δεν μου αρέσει ο όρος μοντέρνος ως είδος ή στυλ. Δεν υπάρχει κανόνας που να λέει ότι η μοντέρνα μουσική πρέπει να είναι παράφωνη ή ρυθμικά πολύπλοκη, αλλά ακόμη και οι μουσικοί συμβάλλουν στο να διατηρείται αυτή η εντύπωση.

Υπάρχει κάποια ιστορία πίσω από τον τίτλο “The daily life of uncle Roger” που έδωσες σε αυτό το CD;
Έχω ένα θείο που λέγεται Roger, ο οποίος ζει σε μια μικρή πόλη στη Βόρεια Ντακότα με τη γυναίκα του, τον γάιδαρό του και μερικές κότες και σκύλους. Όταν ήμουν παιδί τον θαύμαζα πολύ και για αυτά τα ζώα και γιατί παρά το γεγονός ότι εγώ και τα ξαδέλφια μου τον μαλώναμε που ήταν μανιώδης καπνιστής, εκείνος συνέχιζε απτόητος. Στην πραγματικότητα δεν εμπνεύστηκα τη μουσική που έγραψα από εκείνον, αλλά μου αρέσει η ιδέα να του αφιερώσω αυτό το CD.

Τι σε δυσκολεύει περισσότερο όταν συνθέτεις;
Το να βρω τον απαιτούμενο χρόνο. Από τη στιγμή που θα ξεκινήσω, παρασύρομαι και δεν θέλω να σταματήσω. Έχω καταλήξει στο ότι θέτοντας στον εαυτό μου προθεσμίες και κάνοντας κατανομή του χρόνου πετυχαίνω τον πιο παραγωγικό τρόπο δουλειάς.

Ποια είναι για σένα η μεγαλύτερη πρόκληση στον αυτοσχεδιασμό;
Ίσως να ακούγεται λίγο περίεργα, αλλά για μένα ο αυτοσχεδιασμός έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Όπως είναι γνωστό ο Φρόιντ χρησιμοποιούσε την ελεύθερη σχέση με τους ασθενείς του, παροτρύνοντάς τους να μιλούν για ο,τιδήποτε ερχόταν στο μυαλό τους και να συνδέουν τα πράγματα με οποιοδήποτε τρόπο τα αντιλαμβάνονταν. Η επιτυχία αυτής της τεχνικής ήταν ότι οι ασθενείς μπορούσαν να φτάσουν στα πιο βαθιά ζητήματα με έναν τρόπο που δεν θα μπορούσαν αν έκαναν μια συνηθισμένη συνομιλία. Ο αυτοσχεδιαστής μοιάζει με τον ασθενή στην ψυχιατρική καρέκλα που επεξεργάζεται τα ζητήματα και την ίδια στιγμή το κοινό τον γνωρίζει με τον πιο ενδόμυχο τρόπο.

Ποιες θεωρείς ότι είναι οι μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν σήμερα οι νέοι μουσικοί;
Η παραδοξότητα του να έχει κανείς όλο τον κόσμο στη διάθεσή του μέσω του ίντερνετ, της δυνατότητας να ταξιδεύει παντού κτλ., σε αποτρέπει από το να κάνεις βαθιές και σταθερές σχέσεις, είτε σε μουσικό, είτε σε προσωπικό επίπεδο. Έχω ακούσει πολλούς παλαιότερους μουσικούς της τζαζ να μιλούν για συγκεκριμένους δίσκους που στην κυριολεξία τους έλιωναν από τα πολλά ακούσματα. Ίσως κάνω λάθος, αλλά έχω την εντύπωση ότι οι περισσότεροι μουσικοί της ηλικίας μου βρίσκουν διαρκώς νέα πράγματα για να ακούσουν αντί να ακούνε σε βάθος μερικούς σπουδαίους δίσκους. Με τον ίδιο τρόπο οι μουσικοί παίζουν σε πολλές διαφορετικές μπάντες, αλλά σπάνια συνδέονται πολύ με μια από αυτές, τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που συνέβαινε στις παλιότερες γενιές. Τα σταθερά γκιγκ και οι μεγάλες περιοδείες είναι πια πολύ σπάνια. Αμφιβάλλω αν το κοινό θα μπορούσε να στηρίξει ένα κλαμπ που θα είχε το ίδιο γκρουπ κάθε βράδυ. Αλλά είναι πολύ δύσκολο για τη μουσική να γίνει σπουδαία αν οι καλλιτέχνες δεν παίζουν μεταξύ τους σε σταθερή βάση ώστε να γνωρίσουν καλά ο ένας τον άλλο.

Λένε ότι ο τρόπος που έπαιζαν οι μουσικοί από τις παλιότερες γενιές αντανακλούσε και τον τρόπο που ζούσαν, ενώ σήμερα υπάρχουν πάρα πολλοί μουσικοί με άρτια τεχνική κατάρτιση, που όμως υστερούν σε συναίσθημα, τους λείπει η αίσθηση του σουίνγκ και η αυθεντικότητα.
Νομίζω ότι η κριτική σχετικά με το βάθος του feeling είναι προφανώς δικαιολογημένη, αλλά αυτό πηγάζει από την αλλαγή των συνθηκών, που ανέφερα πριν. Η κριτική αυτή αγνοεί το γεγονός ότι εκείνο που εκφράζουν οι μουσικοί της γενιάς μου αντιπροσωπεύει με τον καλύτερο τρόπο τον κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε. Έναν κόσμο που κινείται γρηγορότερα, που είναι ταχύτερος, αλλά και που μας ερεθίζει περισσότερο. Οι νέοι μουσικοί είναι πιο ευέλικτοι και πιο ανοικτοί από τους παλαιότερους με αποτέλεσμα και στην κλασική μουσική και στην τζαζ να γίνονται mainstream και δημοφιλή σχήματα με ασυνήθιστη δομή, κάτι που το βρίσκω υπέροχο.

Υπάρχουν κάποιοι νέοι τρομπονίστες που ξεχωρίζεις;
O Nils Wogram μου έρχεται αμέσως στο μυαλό. Από αυτούς που βρίσκονται εδώ στη Νέα Υόρκη μου αρέσουν ο Andy Hunter, ο Jacob Garchik και ο Josh Roseman.

Τι ετοιμάζεις αυτή τη στιγμή;
Μόλις επέστρεψα από μια περιοδεία μερικών εβδομάδων με πολύ κουραστικό πρόγραμμα και ελπίζω να τα καταφέρω να ξεκουραστώ λίγο και να αρχίσω να γράφω τη μουσική για το επόμενό μου άλμπουμ.

Jazz & Tzaz, Μάιος 2009

Advertisements

0 Responses to “Alex Heitlinger”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Kατηγορίες

Email me:

vagarag at freemail.gr

Αρχείο

Blog Stats

  • 26,228 hits
Ιουνίου 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μάι.   Ιολ. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Αρέσει σε %d bloggers: