Joel Yennior – Jeremy Udden

Joel Tbn w- Jef and Chris 2

O Joel Yennior (κέντρο) με τους Gypsy Schaeffer

Μέσα κι έξω από την Either/Orchestra
Θυμίζοντας τις παλιές μέρες, τότε που οι μουσικοί της τζαζ ξεκινούσαν την καριέρα τους μέσα από τις big band, στην εικοσάχρονη πορεία της η Either/Orchestra έχει αναδείξει μουσικούς που κάνουν σήμερα σπουδαία καριέρα, όπως ο John Medeski και ο Matt Wilson. Από τις τάξεις της ξεπήδησαν κι ο τρομπονίστας Joel Yennior με το σαξοφωνίστα Jeremy Udden. Βασικό τρομπόνι της ορχήστρας εδώ και δέκα χρόνια ο πρώτος, ενώ ο δεύτερος συμμετείχε στα τρία τελευταία της άλμπουμ και ήταν κι εκείνος βασικό μέλος της μέχρι πρόσφατα. Απ’ αυτή τη θητεία στο γνωστό και πετυχημένο σύνολο του Russ Gershon έχουν κι οι δυο τους κληρονομήσει αφενός την κλίση προς το μεγάλο, τον απλωμένο ήχο – παρόλο που τα δικά τους σχήματα είναι ολιγομελή – και αφετέρου τη διάθεση να πειραματίζονται έχοντας σταθερή τους βάση την παράδοση.

Την ευθεία σχέση με την παράδοση φανερώνει το όνομα του γκρουπ στο οποίο είναι ηγέτης ο Joel Yennior μαζί με το σαξοφωνίστα Andy Voelker, αφού το Gypsy Schaeffer ήταν ένας γνωστός οίκος ανοχής της Νέας Ορλεάνης, που φιλοξενούσε τους μεγάλους του ντίξιλαντ και του σουίνγκ. Αλλά το βοστονέζικο κουαρτέτο δεν κάνει καμιά προσπάθεια να αναβιώσει εκείνη την εποχή. Στο “New Album” όπως και στα δύο προηγούμενα CD τους (“Gypsy Schaeffer” και “Portamental”) συνδυάζοντας τη νεανική ορμή με τη σιγουριά του βιρτουόζου, ξεκινούν κατά κανόνα από γνωστό έδαφος με αναγνωρίσιμες μελωδίες και μέτρημα πάνω στην κίνηση του σουίνγκ για να ανοιχτούν σε ελεύθερες συνομιλίες και περιπλανήσεις γύρω από το χαλαρό αρμονικό πλαίσιο που τους παρέχει το ότι δεν χρησιμοποιούν κανένα όργανο που να παίζει συγχορδίες. Με ισότιμα μοιρασμένους ρόλους και σε εκτελεστικό και σε συνθετικό επίπεδο, καθώς τα περισσότερα κομμάτια είναι γραμμένα από όλους μαζί, συγκροτούν μια τέλεια δεμένη ομάδα, όπου καθένας συνευρίσκεται με τον άλλο εντελώς διαισθητικά και η δημιουργία πηγάζει με φυσικό τρόπο.

Ο Jeremy Udden κατάγεται από το Plainville, μια αγροτική κωμόπολη της Μασαχουσέτης, που έδωσε το όνομά της στο συγκρότημα και το δεύτερο άλμπουμ του. Παίρνοντας στοιχεία από τον ήχο της υπαίθρου και τις παιδικές του αναμνήσεις, τα νεανικά του ροκ και αλτέρνατιβ κάντρι ακούσματα και την τεράστια ποικιλία έκφρασης και επιλογών της τζαζ που διδάχθηκε στο New England Conservatory, μελετώντας μετά μανίας τα σόλο του Lee Konitz και πολύ περισσότερο πάνω στη σκηνή, βλέπει την παράδοση μέσω της αμερικάνικης ενδοχώρας. Ανάλογη είναι και η επιλογή των οργάνων που πλαισιώνουν το άλτο και το σοπράνο του (pedal steel, ακουστική και ηλεκτρική κιθάρα, μπάντζο, κοντραμπάσο και τύμπανα) που θα ταίριαζαν σε ένα τυπικό γκρουπ που παίζει αμερικάνα και δεν είναι λίγες οι φορές που μοιάζει να πλευρίζει τον ήχο και το mood των Wilco. Σε μερικά κομμάτια (“Curbs”, “Big Lick”) ο ηλεκτρισμός και η δύναμη του ροκ παίρνουν το πάνω χέρι. Οι εξορμήσεις του Udden από την εξοχή στο νεοϋορκέζικο downtown κι αντίστροφα αποκαλύπτουν πλήθος χρωμάτων και δημιουργούν ένα γόνιμο περιβάλλον για αυτοσχεδιασμό.

Επαφή: www.gypsyschaeffer.com, www.jeremyudden.com

Jeremy Udden Plainville

O Jeremy Udden (δεύτερος από δεξιά) με τους Plainville

Σε μια κοινή τους συνέντευξη ο Joel Yennior και ο Jeremy Udden μιλούν για την καριέρα τους στην Either/Orchestra και πέρα από αυτήν και για τη σημερινή κατάσταση στην Αμερική.

Θα θέλατε να μας πείτε δυο λόγια για τις εμπειρίες που είχατε παίζοντας με μια ορχήστρα σαν την Either/Orchestra;
Joel Yennior: Άρχισα να παίζω με την ορχήστρα το 1998, αμέσως μόλις αποφοίτησα από το New England Conservatory της Βοστόνης. Ήταν μια ιδανική στιγμή καθώς μετά τις σπουδές προσπαθούσα να ξεκινήσω την καριέρα μου. Και στον Jeremy και σε μένα προσφέρθηκε η ευκαιρία να αποκτήσουμε πολύτιμη εμπειρία με το να παίζουμε, να περιοδεύουμε και να ηχογραφούμε. Για διάφορους λόγους η Either/Orchestra είναι διαφορετική από τις περισσότερες ορχήστρες. Ο πρώτος κι ο κυριότερος είναι το δημιουργικό πνεύμα και το προοδευτικό όραμα του γκρουπ. Δίνει έμφαση στο να παίζει νέες συνθέσεις και να ψάχνει νέους τρόπους να επεκτείνει το εύρος του ρεπερτορίου του. Ο Russ Gershon έχει έναν πολύ οργανικό τρόπο να διευθύνει την ορχήστρα. Αντί να γράφει πλήρεις ενορχηστρώσεις και να βάζει τους μουσικούς να ερμηνεύουν τη μουσική του, συχνά φέρνει σχεδιαγράμματα των ιδεών του και ζητά από τα μέλη να συμβάλλουν προσθέτοντας αρμονίες, αναπτύσσοντας τη ρυθμική αίσθηση και προτείνοντας νέες ιδέες και αλλαγές στις φόρμες. Είναι μια πολύ δημοκρατική προσέγγιση και το αποτέλεσμα είναι κάθε μέλος της ορχήστρας να έχει ουσιώδη ρόλο στη μουσική, από τη σύλληψή της μέχρι τις διαδοχικές εκτελέσεις της. Για το λόγο αυτό είχαμε πολύ λίγες αλλαγές στη σύνθεση της ορχήστρας όλα αυτά τα χρόνια. Κάθε φορά που πρέπει να γίνει μια αλλαγή είναι μια δύσκολη διαδικασία μέχρι το νέο μέλος να ενταχθεί πλήρως και να αρχίσει να καθιερώνει την προσωπικότητά του.
Jeremy Udden: Η Either/Orchestra συνδύαζε με υπέροχο τρόπο την εμπειρία της big band και του μικρού σχήματος. Στις πρόβες αισθανόμασταν σαν να είμαστε σε ένα ολιγομελές γκρουπ. Όλοι είχαμε λόγο στις ενορχηστρώσεις και είχαμε την ελευθερία να προσφέρουμε τις συνθέσεις μας. Πάνω στη σκηνή είμαστε μια big band από πλευράς σόλο. Καθένας είχε ένα σόλο σε κάθε σετ, που είχε το περιθώριο να το τραβήξει όσο ήθελε, αλλά ένιωθες ότι έπρεπε να τα πεις όλα με αυτό. Θεωρώ όλα τα μέλη της ορχήστρας αδέλφια μου. Έμαθα πολλά και χρωστώ πολλά στον Russ. Ήταν η πρώτη φορά που έκανα μεγάλες περιοδείες (στην Αμερική, την Ευρώπη και την Αφρική) και έπαιξα σε μεγάλα φεστιβάλ μπροστά σε πολύ κόσμο. Η εμπειρία να είσαι δημιουργικός με το ίδιο υλικό κάθε βραδιά μπροστά σε διαφορετικό ακροατήριο είναι κάτι που δεν διδάσκεται στα σχολεία. Συνδέθηκα πολύ με τον Russ γιατί και οι δυο μας προερχόμαστε από ροκ μπακγκράουντ.

Πώς είναι να ξεκινά κανείς κάτι δικό του μετά από τη συνεργασία του με ένα διάσημο όνομα; Ποιες ήταν οι κυριότερες δυσκολίες που αντιμετωπίσατε;
JY: Λόγω μεγέθους η Either/Orchestra προσφέρει σχετικά λίγες ευκαιρίες για κάθε μέλος της να σολάρει. Όλοι βέβαια είναι εξαιρετικοί σολίστες και παίζουν παράλληλα και σε δικά τους σχήματα. Το ότι είμαι μέλος της βοήθησε και τα δικά μου γκρουπ (τους Gypsy Schaeffer και το τρίο μου) να γίνουν γνωστά. Η κυριότερη δυσκολία, ας την πούμε πρόκληση, του να ξεκινά κανείς ένα νέο σχήμα, είναι το ότι ξαφνικά βρίσκεται να έχει την ευθύνη για τα πάντα. Χρειάζεται ιδιαίτερα προσόντα για να οργανώνεις, να κάνεις την παραγωγή, να κλείνεις συναυλίες, να προμοτάρεις κτλ. Οι περισσότεροι μουσικοί επικεντρώνονται στην καλλιτεχνική πλευρά και δυσκολεύονται να ασχοληθούν με μπίσνες. Και τα τρία CD των Gypsy Schaeffer όπως και το καινούριο με το τρίο μου είναι ανεξάρτητες παραγωγές, οπότε δεν υπήρχε εταιρεία για να βοηθήσει στην παραγωγή και την προώθησή τους. Έτσι οφείλω πολλά από όσα κατάφερα να μάθω στον Russ και την Either/Orchestra, αφού εκείνος, μέσω της εταιρείας του Accurate Records, έχει κυκλοφορήσει αρκετά CD της ορχήστρας και άλλων μουσικών.
JU: Αντιλήφθηκα αμέσως πόσο δύσκολο είναι να είσαι ο ηγέτης και ο οργανωτής και αυτό με έκανε να σέβομαι ακόμη περισσότερο τον Russ. Το να είσαι οργανωτής, συνθέτης, εκτελεστής, μάνατζερ και όλα αυτά είναι πολύ δύσκολο, κι ύστερα πρέπει να τα ξεχάσεις όλα αυτά και να κάνεις ένα τέλειο σόου πάνω στη σκηνή. Είναι μια δύσκολη ισορροπία. Όταν πήγα στη Νέα Υόρκη έφυγα από την ορχήστρα και για να βρω καλά γκιγκ έπρεπε να προσπαθήσω μόνος μου. Έπρεπε να αρχίσω από το μηδέν για να φτιάξω κάτι δικό μου. Είναι μεγάλη η πρόκληση και είναι μακρύς ο δρόμος για να φτιάξεις κάτι με διάρκεια όπως έκανε ο Russ.

Οι περιοδείες σας με την ορχήστρα σε όλο τον κόσμο σας επηρέασε μουσικά;
JY: Πάρα πολύ. Είναι φυσικό να επηρεάζεσαι κάθε φορά που γνωρίζεις νέα μέρη και ανθρώπους. Εμένα προσωπικά περισσότερο από κάθε ειδική επιρροή που έχει να κάνει με στυλ, νομίζω ότι τα ταξίδια με βοήθησαν να διευρύνω την οπτική της μουσικής μου και της θέσης μου ως πολίτης του κόσμου.
JU: Και μένα με επηρέασε πάρα πολύ. Κυρίως στο ότι προσπαθώ να μεταφέρω αυτές τις εμπειρίες στο συγκρότημά μου και στο ακροατήριο. Συνειδητοποίησα ότι ο κόσμος είναι τεράστιος, ότι υπάρχει πολύ περιθώριο να κάνεις μουσική και ότι με αυτού του είδους τη μουσική κάνεις τον κόσμο καλύτερο. Οι καλλιτέχνες εμπνέουν το ακροατήριο και το αντίστροφο. Οι μουσικοί της τζαζ, του ροκ, της Αιθιοπίας και από τα διάφορα μέρη που ταξίδεψα δεν θα μπορούσαν να μην επηρεάσουν πολύ τη μουσική μου. Αποτελούν μέρος των εμπειριών μου και αυτό αντικατοπτρίζεται στη μουσική που κάνω.

Και οι δυο σας έχετε περάσει το μεγαλύτερο κομμάτι της καριέρας σας στη Βοστόνη. Πόσο διαφορετική βρίσκετε τη σκηνή της σε σχέση με εκείνη της Νέας Υόρκης;
JY: Αν και μεγάλωσα πολύ κοντά στο Μανχάταν και πηγαίνω εκεί πολύ συχνά, δεν έζησα ποτέ εκεί μόνιμα και γι αυτό όποτε βρεθώ εκεί αναζωογονούμαι. Η Νέα Υόρκη έχει μια ενέργεια και μια ζωντάνια που δεν υπάρχουν πουθενά αλλού στον κόσμο. Υπάρχει μεγαλύτερη συγκέντρωση μουσικών ταλέντων σε σχέση με τη Βοστόνη και περισσότερες ευκαιρίες να δουλέψεις με ονόματα, αλλά όχι αναγκαστικά και περισσότερες ευκαιρίες για τους μουσικούς. Η σκηνή της Βοστόνης έχει τρομερά μεγάλη ποικιλία, μπορείς να ακούσεις κυριολεκτικά οποιοδήποτε είδος και λόγω του Berklee και του New England Conservatory, υπάρχει πάντοτε μεγάλος αριθμός από σπουδαία νέα ταλέντα. Υπάρχει μια πραγματική αίσθηση της κοινότητας ανάμεσα στους μουσικούς και ένα δυνατό δημιουργικό πνεύμα που παράγει τόνους εφευρετικής μουσικής. Μου πρόσφερε σπουδαίες ευκαιρίες και για να παίζω και για να διδάσκω, αλλά είμαι ευτυχής που βρίσκομαι κοντά στη Νέα Υόρκη και μπορώ να πηγαίνω εκεί όποτε θέλω.
JU: Κάθε στιγμή που έζησα ως μουσικός στη Βοστόνη ήταν πολύτιμη. Καθώς η σκηνή της είναι μικρότερη βρέθηκα σε διάφορα σχήματα από τα οποία έμαθα πολλά. Η Νέα Υόρκη είναι τόσο μεγάλη που πρέπει να κάνεις τις επιλογές σου. Πρέπει να μοχθήσεις για κάθε γκιγκ και στην περίπτωσή μου αυτό με έκανε να κάτσω και να σκεφτώ τι μουσική ήθελα να κάνω και να αφοσιωθώ σε αυτήν. Πάντως έχω θετική άποψη για τη Νέα Υόρκη. Οι μουσικοί θέλουν να παίζουν συνεχώς! Γίνονται συνεχώς σέσιον και καθένας θέλει να μάθει και να εμπνευστεί από τον άλλο. Όταν έφυγα από τη Βοστόνη δεν αισθανόμουν έτσι. Έκανα πρόβες και έπαιζα σε σταθερή βάση με την E/O, έπαιζα και σε άλλα γκιγκ, αλλά δυσκολευόμουν να ξεκινήσω κάτι καινούριο και κατά κάποιο τρόπο ήμουν σε μια ρουτίνα. Όμως στη Βοστόνη ζουν πολλοί από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου και μου λείπουν.

Μιλήστε μας λίγο για τη συνθετική σας προσέγγιση.
JY: Πριν γράψω ο,τιδήποτε στο χαρτί προσπαθώ να ακούσω μέσα μου τη μουσική. Όχι μόνο τη μελωδία, αλλά μια πλήρη «τρισδιάστατη» εικόνα του κομματιού με το ρυθμό, την αρμονία, τις γραμμές που κάνουν αντίστιξη κτλ. Συχνά κάθομαι στο πιάνο ή πιάνω το τρομπόνι μου με σκοπό να συνθέσω κάτι, αλλά νομίζω ότι οι καλύτερές μου ιδέες έρχονται όταν είμαι μακριά από το όργανό μου. Τώρα τελευταία με βοηθά το να ηχογραφώ όποτε μου έλθει μια ιδέα όταν περπατώ ή όταν οδηγώ στο αυτοκίνητο. Κάποτε έλεγα ότι αν μια ιδέα αξίζει πραγματικά δεν χρειάζεται να το κάνω αυτό, αλλά αφού ξέχασα αρκετές καλές ιδέες εγκατέλειψα αυτή τη θεωρία.
JU: Δουλεύω πολύ αργά. Χρειάζομαι να ζήσω ένα κομμάτι για κάποιο χρόνο, να το παίξω ζωντανά και να το ξαναδουλέψω λίγο στο σπίτι, προσθέτοντας ένα μέρος ή αλλάζοντας την τονικότητα, το ύφος, μερικά ακόρντα. Τώρα τελευταία επηρεάζομαι πολύ από ροκ και φολκ τραγούδια. Πολλές φορές προκύπτει μια σειρά ακόρντων στην κιθάρα, προσθέτω μπάσο και τύμπανα και προσπαθώ να βρω μια ενδιαφέρουσα μελωδία που να ταιριάζει. Είναι μια πρόκληση γιατί καθώς η μουσική αυτή έχει λόγια και είναι και μελωδικά και αρμονικά απλή, προσπαθώ να βρω τρόπους να κάνω τη δική μου (που δεν έχει στίχους) ενδιαφέρουσα. Πολύ συχνά με το γκρουπ μου αυτή η αρχική ιδέα χάνεται και η σύνθεση μεταμορφώνεται σε κάτι εντελώς διαφορετικό. Είναι κάτι που μου αρέσει και αισθάνομαι τυχερός. Ο Steve Lacy μου είχε πει ότι πίστευε πως οι συνθέσεις είναι ήδη γραμμένες και αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να ψάξεις κομματάκι – κομματάκι μέχρι να τις βρεις. Τη λατρεύω αυτή την ιδέα.

Πιστεύετε ότι η έμπνευση πηγάζει περισσότερο από εξωτερικές πηγές ή από μέσα έχοντας επίγνωση ποιοι είστε και τι κάνετε;
JY: Πιστεύω ότι τα εξωτερικά ερεθίσματα επηρεάζουν πολύ το τι είναι ο καθένας μας. Αν και τώρα τελευταία η δημιουργικότητά μου πηγάζει από μέσα μου, ορισμένες εμπειρίες με εμπνέουν και μου προκαλούν μια δημιουργική διάθεση. Όταν παίζω και όταν συνθέτω προσπαθώ να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου. Πιστεύω ότι το κοινό αντιλαμβάνεται πότε δεν υπάρχει βάθος σε ένα καλλιτέχνη. Όταν δεν είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου η σχέση που δημιουργείς με τους ακροατές και τους άλλου μουσικούς είναι αδύναμη.
JU: Κι εγώ νομίζω ότι το κυριότερο είναι να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου. Να απορροφάς ό,τι σου αρέσει και απλά να γράφεις και να παίζεις ότι σου βγαίνει. Όταν το κάνω αυτό με επιτυχία, δεν με ενδιαφέρει τίποτα περισσότερο από το να είμαι ειλικρινής. Όταν δουλεύεις με αυτό τον τρόπο δεν μπορείς να κάνεις λάθος και το κοινό καταλαβαίνει την προσπάθειά σου.

Αν και καθένας με αρκετά διαφορετικό τρόπο, κι στους δυο σας φαίνεται ότι σας αρέσει να συνδυάζετε την παράδοση με τις μοντέρνες φόρμες.
JY: Ναι είναι μια καλή παρατήρηση με την οποία συμφωνώ. Σε μένα προσωπικά αυτό συμβαίνει και συνειδητά και υποσυνείδητα. Πιστεύω ότι η σημαντική τζαζ πατά στα γνωστά, αλλά ταυτόχρονα αντανακλά το καινοτόμο πνεύμα της μουσικής. Οι μεγαλύτεροι νεωτεριστές (όπως ο Miles, ο Mingus, ο Coltrane, ο Bird, ο Monk) όλοι τους ήταν μάστερ της παράδοσης πριν περάσουν σε νέο έδαφος. Μερικές φορές παρομοιάζω τους μουσικούς της τζαζ με τους πολιτικούς που προωθούν την υποψηφιότητά τους. Για να καταφέρεις να υλοποιήσεις νέες πολιτικές ιδέες, πρέπει πρώτα να συλλάβεις το πολιτικό κλίμα ώστε να μπορέσεις να δημιουργήσεις σχέση με τις μάζες και να κερδίσεις την εμπιστοσύνη τους. Συχνά και στην πολιτική και στη μουσική το να κάνεις τον κόσμο να δεχτεί τις νέες ιδέες χρειάζεται χρόνο και υπομονή. Οι ριζοσπαστικές ιδέες που δεν πατούν καλά στο έδαφος δεν γίνονται εύκολα δεκτές.
JU: Μελετώ την παράδοση της τζαζ εδώ και 15 χρόνια και έτσι είναι αδύνατο να μη περάσει αυτό στη μουσική μου. Πολλά από τα κομμάτια μου είναι κάτι περισσότερο από κουπλέ – ρεφρέν – γέφυρα, όπως στο ροκ, το οποίο έχω επίσης μελετήσει. Νομίζω όμως ότι αυτό που έχει σημασία είναι αν ακούγεται όμορφα και αν είναι ειλικρινές.
JY: Εγώ ξεκίνησα ακούγοντας παραδοσιακή τζαζ από κάποιους δίσκους του Jack Teagarden και πηγαίνοντας σε κάποια τοπικά ντίξιλαντ τζαμ σέσιον. Ύστερα άρχισε να μου αρέσει το μπίμποπ και αργότερα η μοντέρνα τζαζ και το έθνικ. Πάντα πίστευα ότι αυτή είναι η λογική πορεία, μέχρι που μια μέρα σε μια συζήτηση που είχα με το μεγάλο σαξοφωνίστα και συνθέτη από τη Βοστόνη Charlie Kohlhase μου είπε πως ο πρώτος δίσκος τζαζ που άκουσε ήταν ένας του Ornette Coleman και ότι πολύ αργότερα άρχισε να ακούει πιο παραδοσιακή τζαζ. Αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση γιατί πάντα έβρισκα το παίξιμο του Charlie πολύ ενδιαφέρον, ο τρόπος που προσεγγίζει τον αυτοσχεδιασμό είναι εντελώς ιδιαίτερος. Αυτό με έκανε να καταλάβω ότι οι αρχικές μας επιρροές έχουν μεγάλη δύναμη πάνω μας. Κατά κάποιο τρόπο εύχομαι να υπάρχει η μεγαλύτερη ποικιλία επιρροών στους μουσικούς, καθώς το πιο βαρετό πράγμα είναι να μοιάζουν όλοι μεταξύ τους.

Η υποψηφιότητα και η εκλογή του Ομπάμα έφερε ένα κλίμα αισιοδοξίας στην Αμερική. Πώς βλέπετε τα πράγματα σήμερα, 6 μήνες αφότου ανέλαβε πρόεδρος;
JY: Συμφωνώ ότι ο Obama έφερε μια αίσθηση αισιοδοξίας όχι μόνο στην Αμερική αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο. Όσο ήταν πρόεδρος ο Bush που με την κυβέρνησή του εκπροσωπούσε την Αμερική ντρεπόμουν να ταξιδεύω στο εξωτερικό. Ο Obama αντιπροσωπεύει με πολύ καλύτερο τρόπο αυτό που είναι η Αμερική σήμερα, όχι μόνο λόγω του χρώματός του, αλλά εξαιτίας του οράματος που έχει γι αυτήν ως μέλος μιας μεγάλης διεθνούς κοινότητας και της επιθυμίας του να δώσει μια ώθηση στη χώρα μας σε τομείς όπως η ενέργεια, η εκπαίδευση και η υγεία. Δυστυχώς ο Obama κληρονόμησε πολλά μεγάλα προβλήματα όπως η οικονομία, ο πόλεμος στο Ιράκ και πολλά άλλα. Κρίνοντας από όσα έχω δει μέχρι στιγμής δίνει μεγάλη έμφαση στις αλλαγές που πρέπει να γίνουν και κάνει σημαντική δουλειά αντιμετωπίζοντας τις προκλήσεις χωρίς να παραβλέπει τις μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η χώρα τόσο πολύ.
JU: Για να είμαι ειλικρινής είναι πολύ νωρίς ακόμη για να μιλήσουμε για αλλαγές.

Έχετε παρατηρήσει κάποιες θετικές εξελίξεις στο θέμα της υποστήριξης της καλλιτεχνικής δημιουργίας από τη νέα κυβέρνηση;
JY: Όχι άμεσα αλλά ήταν σημαντικό ότι ο Obama τίμησε στο Λευκό Οίκο μερικούς μουσικούς όπως ο Stevie Wonder, που είναι ένας από τους αγαπημένους και εκείνου και της γυναίκας του. Είχε ακουστεί ότι θα δημιουργήσει μια κυβερνητική θέση για κάποιον που θα ήταν υπεύθυνος για τις τέχνες – κάποιοι είχαν προτείνει τον Quincy Jones – αλλά δεν έχει γίνει ακόμη κάτι τέτοιο.
JU: Όχι ακόμη, αλλά έτσι κι αλλιώς τον λατρεύω τον Ομπάμα.

Τι δουλεύετε αυτόν τον καιρό;
JY: Ετοιμάζω το “Big City Circus” το καινούριο μου CD με το Joel Yennior Trio που θα βγει το φθινόπωρο. Με την Either/Orchestra ετοιμάζουμε μια νέα ηχογράφηση που θα περιλαμβάνει δύο δικές μου συνθέσεις που παίζουμε εδώ και λίγα χρόνια, ενώ το “New Album” των Gypsy Schaeffer μπορεί κανείς να το αγοράσει από το σάιτ μας και από το CDbaby.com. Επίσης ετοιμάζω μια ιστοσελίδα που θα λέγεται http://www.brasswheelMusic.com απ’ όπου θα πωλείται το CD του τρίο μου και ένα βιβλίο μου με παρτιτούρες από σόλο του Slide Hampton, καθώς και μερικές δικές μου ενορχηστρώσεις. Ακόμη πριν από λίγους μήνες απέκτησα μια κορούλα και έτσι προσπαθώ να τελειοποιήσω την τεχνική μου στο άλλαγμα της πάνας…
JU: Συνεχίζω να γράφω και να μελετώ καθημερινά. Ανυπομονώ να κάνω το επόμενο άλμπουμ με τους Plainville, όπως και το καινούριο δίσκο με τους Torchsongs (με τον Ben Monder και τον Matt Wilson). Παίζω και με τα δύο γκρουπ όπως και με μερικά ακόμη σχήματα. Επίσης διδάσκω και εξασκούμαι στο Κουνκ Φου.

Μέρος της συνέντευξης δημοσιεύτηκε στο τεύχος Ιουλίου του Jazz & Tzaz

Advertisements

0 Responses to “Joel Yennior – Jeremy Udden”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Kατηγορίες

Email me:

vagarag at freemail.gr

Αρχείο

Blog Stats

  • 26,170 hits
Αύγουστος 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιολ.   Οκτ. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Αρέσει σε %d bloggers: