Ben Allison

Jazz Rocks

Το 1992 ο μπασίστας Ben Allison, που είχε αποφοιτήσει πρόσφατα από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, ίδρυσε την Jazz Composers Collective. Οι μουσικοί που κατά καιρούς συμμετείχαν στην κολεκτίβα ξεπέρασαν τους 140, αλλά βασικός της πυρήνας (εκτός του Allison) ήταν οι σαξοφωνίστες Michael Blake και Ted Nash, ο τρομπετίστας Ron Horton, και ο πιανίστας Frank Kimbrough. Η ανησυχία τους για τη συντηρητική στροφή που είχε πάρει η τζαζ τη δεκαετία του ’80, τους οδήγησε να υιοθετήσουν ένα μοντέλο ανάλογο με αυτό του Jazz Workshop του Charlie Mingus με σκοπό να προωθήσουν νέες ιδέες. Αποφεύγοντας επιμελώς να αναπαράγουν μουσική άλλων, έπαιζαν μόνο δικά τους κομμάτια και στα χρόνια που ακολούθησαν κατάφεραν να παρουσιάσουν πάνω από 300 πρωτότυπες συνθέσεις.

Η σημασία που έδινε ο Allison στη σύνθεση πέρασε φυσικά και στα CD που κυκλοφόρησε στην προσωπική του πορεία, ηχογραφώντας είτε με το γκρουπ του που άλλαζε διαρκώς μέγεθος, δομή και όνομα (Medicine Wheel, Peace Pipe, Man Size Safe), είτε απλά με το όνομά του όπως στο καινούριο (ένατο) άλμπουμ του “Think Free”. Δικά του κατά κανόνα κομμάτια, με κάποια από αυτά συχνά να επανέρχονται με νέα μορφή, σε κάθε CD συνοδεύονται από μια – δυο διασκευές, τις περισσότερες φορές όχι σε τζαζ στάνταρντς, αλλά σε τραγούδια όπως το “Across the Universe” των Beatles, το “Jealous Guy” του John Lennon και το “Midnight Cowboy” του John Barry από την ομώνυμη ταινία. «Θα ήταν παράδοξο να παίξω ένα κομμάτι του Gershwin» είχε πει σε μια συνέντευξή του στο Downbeat. «Θα ήταν αναχρονιστικό. Αυτά τα κομμάτια ήταν η ποπ μουσική τον καιρό του Charlie Parker, που πέθανε πριν εγώ γεννηθώ. Δεν τα αισθάνομαι δικά μου, ενώ αντίθετα νιώθω έτσι με τα τραγούδια του John Lennon».

Τα τραγούδια των Beatles, των Led Zeppelin, των Who και των μεγάλων συγκροτημάτων της δεκαετίας του ’70, ήταν τα πρώτα του ακούσματα που τον ώθησαν να μάθει κιθάρα και ντραμς, για να καταλήξει κάπου στο ενδιάμεσο με το μπάσο. Παρ’ όλα αυτά η κιθάρα μπήκε στις δουλειές του μόλις πρόσφατα, μετά τη γνωριμία του με τον Steve Cardenas (Liberation Music Orchestra, Paul Motian), που έγινε σταθερό μέλος του γκρουπ του και έπαιξε στο “Cowboy Justice” (2006), το “Little Things Run the World” (2008) και στο “Think Free”. Περίοδος που συμπίπτει με τη διάθεση να αναθερμάνει τη σχέση του με τη μουσική με την οποία μεγάλωσε, κάτι που διευκολύνεται από το καινούριο μικρό του σχήμα με κιθάρα, τρομπέτα, μπάσο και ντραμς που όπως λέει «ροκάρει όσο τίποτα άλλο». Ταυτόχρονα αποφασίζει να βγάλει προς τα έξω πολιτικές θέσεις και ανησυχίες. Ο τίτλος του άλμπουμ “Cowboy Justice” ήταν άμεση αναφορά στην πολιτική του Μπους, το “Tricky Dick” ειρωνευόταν με αυτό το προσωνύμιο του Νίξον τον Ντικ Τσέινι και το “Green Al” είναι αφιερωμένο στον Αλ Γκορ. Όσο για το τελευταίο του άλμπουμ, επέλεξε τον τίτλο “Think Free” για να δηλώσει άφοβα το πιστεύω του περί θρησκείας.

www.benallison.com

Συνέντευξη με τον Ben Allison

Θα ήθελες να μας περιγράψεις την ιδέα πίσω από τη δημιουργία της Jazz Composers Collective; Τι επιρροή είχε στη μετέπειτα δουλειά σου ως ηγέτης;

Δημιουργήθηκε το 1992 με τη σκέψη ότι όταν οι μουσικοί έχουν τη δυνατότητα να κοντρολάρουν το πώς παρουσιάζεται η δουλειά τους μπορούν να ρισκάρουν και να αναζητήσουν σε αυτήν κάτι βαθιά προσωπικό. Από το 1992 ως το 2004 η κολεκτίβα παρουσίαζε μια ετήσια σειρά συναυλιών, εξέδιδε ένα νιουζλέτερ και αποτελούσε την οργανωτική δύναμη όσων κάναμε. Σε μένα προσωπικά είχε τεράστια επιρροή στην εξέλιξή μου ως συνθέτη και αυτοσχεδιαστή, καθώς με βοηθούσε να επιβεβαιώνω την πίστη μου στη σημασία του να βρίσκεις καινούριο ακροατήριο για τη δημιουργική σκηνή.

Στην κολεκτίβα αποφεύγατε να παίζετε στάνταρντς. Τι σημαίνει για σένα η λέξη τζαζ στάνταρντ σήμερα;

Στη Jazz Composers Collective προσανατολισμός μας ήταν η «νέα μουσική» και δίναμε έμφαση στο να παρουσιάζουμε καινούριες συνθέσεις. Πιστεύω ακλόνητα ότι αν θέλουμε να κρατήσουμε τη τζαζ μια ζωντανή μορφή τέχνης, πρέπει να την κάνουμε να εξελίσσεται. Η σκέψη, όσον αφορά τη δική μου καριέρα, ήταν να προσπαθώ να γράφω μουσική, που θα μπορούσε να θεωρηθεί μια μέρα στάνταρντ. Μπορεί φυσικά να μη γίνει ποτέ κάτι τέτοιο. Αλλά νομίζω ότι ένα μεγάλο κομμάτι της διαδικασίας που οδηγεί σε αυτό το στόχο πρέπει να είναι να παίζω τη δική μου μουσική όσο γίνεται συχνότερα, ώστε να εξοικειωθεί μαζί της το κοινό. Γι αυτό συνεχίζω να περιλαμβάνω κάποια από τα παλιά μου κομμάτια στις λάιβ εμφανίσεις μου. Προσπαθώ επίσης οι συνθέσεις μου να παίζονται και από άλλα γκρουπ και από μαθητές. Για παράδειγμα σύντομα στο YouTube θα σπονσοράρω ένα διαγωνισμό όπου οι μουσικοί θα μπορούν να ανεβάσουν δικές τους εκτελέσεις σε κομμάτια μου.

Συνθέτεις στο μπάσο; Αν ναι τι σημαίνει αυτό από πλευράς αρμονίας;

Συνήθως συγκεντρώνω ιδέες τραγουδώντας ενώ παίζω μπάσο. Νομίζω ότι είναι ένας φυσικός και διαισθητικός τρόπος να γράψεις μουσική. Είναι ο πιο εύκολος τρόπος για μένα και μου δίνει τη δυνατότητα να φτάνω σε κάτι προσωπικό. Χρησιμοποιώ βέβαια και το πιάνο, την κιθάρα και άλλα όργανα με τα οποία είμαι λιγότερο εξοικειωμένος έτσι ώστε να βρίσκω νέες ιδέες. Στο κάτω κάτω η σύνθεση είναι πιο πολύ ένα διανοητικό παιχνίδι, μια ψυχολογική μάχη.

Στα άλμπουμ σου συχνά ξαναπαίζεις παλιές σου συνθέσεις. Προσπαθείς να βρεις σε αυτές καινούριες δυναμικές ανάλογα με τη δομή του γκρουπ που έχεις μαζί σου;

Ναι, όπως είπα και πριν, το να κρατώ στο ρεπερτόριό μου παλιότερα κομμάτια, και να τα ξαναπλάθω όπου χρειάζεται, είναι ένα σημαντικό μέρος της μουσικής μου ταυτότητας και του ήχου του γκρουπ μου. Το έκαναν και πολλοί μεγάλοι της τζαζ όπως ο Thelonious Monk, ο Duke Ellington, ο Thad Jones, ο Ornette Coleman.

Τα τελευταία χρόνια ο Steve Cardenas έχει γίνει σταθερό μέλος του γκρουπ σου. Η προσθήκη της κιθάρας σε φέρνει πιο κοντά στην εποχή που μεγάλωνες ακούγοντας ποπ και ροκ και που προσπαθούσες να μάθεις κιθάρα;

Άρχισα να ασχολούμαι με τη μουσική από πολύ μικρός με το να γρατζουνάω μια ακουστική κιθάρα. Στο γυμνάσιο έπαιζα κιθάρα και ντραμς και στράφηκα τελικά στο μπάσο όταν πήγα στο πανεπιστήμιο. Την πρώτη φορά που άκουσα τον Steve (νομίζω ήταν το 2005 όταν έπαιζε στο γκρουπ του Steven Bernstein), αισθάνθηκα ότι ήταν κάποιος με τον οποίο ταίριαζα απόλυτα. Δεν έμοιαζε με κανέναν από τους υπόλοιπους «τζαζ» κιθαρίστες που είχα ακούσει στη Νέα Υόρκη.

Έχεις πει ότι ήθελες ένα συγκρότημα που να ροκάρει. Με τον ήχο αυτού του γκρουπ προσεγγίζεις ευκολότερα τα πιο νεανικά ακροατήρια;

Σίγουρα. Όμως η κύρια επιθυμία μου με αυτό το νέο ροκ στοιχείο είναι να  επιστρέψω στη μουσική που άκουγα στη νεανική μου ηλικία. Μεγάλωσα στο New Haven του Κονέκτικατ όπου βασίλευε το ροκ. Άκουγα Led Zeppelin, Beatles, Neil Young, AC/DC, κτλ. Τη λάτρευα αυτή τη μουσική, αλλά μόλις πρόσφατα τόλμησα να ασχοληθώ μαζί της. Πιστεύω ότι πρέπει να το νιώσεις βαθιά για να μπορέσεις να παίξεις απλή μουσική με ειλικρίνεια. Πολύ συχνά οι μουσικοί της τζαζ κάνουν τα πράγματα όλο και πιο πολύπλοκα για να κάνουν ένα κομμάτι πιο «ενδιαφέρον». Είναι δυσκολότερο να παίζεις απλά.

Οι τίτλοι αρκετών κομματιών σου δείχνουν έντονο ενδιαφέρον για την πολιτική. Είναι μια συνειδητή προσπάθεια η μουσική σου να αντανακλά το κλίμα της εποχής όπως γινόταν τη δεκαετία του ’60;

Η μουσική μου εκφράζει το πώς αισθάνομαι και πώς σκέφτομαι. Παίζω συνθέσεις που δεν έχουν στίχους και συνεπώς πάρα πολλά από αυτά που πιστεύω μπορεί να μη γίνονται άμεσα εμφανή. Έτσι οι τίτλοι τους, τα μπλογκ και τα περιστασιακά άρθρα που γράφω για τζαζ περιοδικά είναι ο μόνος τρόπος να τα εξωτερικεύσω αυτή την εποχή. Τον καιρό της κολεκτίβας συχνά έγραφα ένα κύριο άρθρο για το νιουζλέτερ μας. Μου λείπει εκείνη η εποχή…

Η τζαζ όντας σύνθετη μουσική μπορεί να κάνει τους καλλιτέχνες να υπερβάλλουν στο θέμα της τεχνικής. Πώς κατά τη γνώμη σου μπορεί κανείς να αποφύγει αυτή την παγίδα;

Πιστεύω ότι εξαρτάται από το τι θεωρούμε τεχνική. Ο παραδοσιακός ορισμός λέει ότι τεχνική είναι η ευχέρεια που έχεις στο όργανό σου και ειδικότερα η γνώση και η ικανότητα που έχεις σε σχέση με τους μουσικούς κανόνες. Είναι η «κλασική» τεχνική, αυτή που καλλιεργείται στο σύστημα των ωδείων. Ο άλλος ορισμός, εκείνος που προτιμώ, είναι η ικανότητα που έχει κάποιος να μεταφέρει αυτό που είναι μέσα στο μυαλό και την καρδιά του στα αυτιά του ακροατηρίου, χρησιμοποιώντας το στόμα και τα δάκτυλά του. Σύμφωνα με αυτόν ο John Lee Hooker είναι ένας μεγάλος κιθαρίστας και τραγουδιστής, άσχετα με το ότι προφανώς δεν μπορούσε να παίξει Σοπέν και Παγκανίνι. Η μουσική του είναι όμορφη γιατί είναι αυθεντική και βαθιά ανθρώπινη.

Όταν ακούς μουσική μπορείς να την απολαύσεις όπως ένας «αθώος» ακροατής; Πόσο συχνά πιάνεις τον εαυτό σου να αναλύει αυτό που ακούει και να σκέφτεσαι τι θα έκανες αν έπαιζες εσύ;

Δύσκολο να απαντήσω. Με μια έννοια θα απαντούσα όχι. Λόγω του ότι γνωρίζω σε ένα μεγάλο βαθμό πώς φτιάχνεται η μουσική δεν μπορώ παρά να προσέχω τις λεπτομέρειες. Προφανώς ακούω πράγματα που ο μέσος μη μουσικός δεν μπορεί να τα ακούσει. Αυτό μπορεί να είναι και κατάρα και συχνά εύχομαι να μην ήξερα τίποτε για την τεχνική πλευρά της μουσικής δημιουργίας. Από την άλλη προσπαθώ να αφήνομαι ελεύθερος όταν ακούω. Όσο μεγαλώνω τα καταφέρνω και καλύτερα. Παλιότερα είχα επίγνωση σε υπερβολικό βαθμό της τεχνικής μου όταν έπαιζα. Συχνά αποτελούσε μια διανοητική εμπειρία. Όσο ωριμάζω σαν μουσικός σιγά σιγά μαθαίνω να αποσπώ τον εαυτό μου από τη φυσική διαδικασία του παιξίματος. Προσπαθώ να μη σκέφτομαι καθόλου καθώς παίζω. Το ιδανικό είναι να παίζει κανείς με τον τρόπο που συνομιλούμε με τους φίλους μας. Συζητάμε για κάποιο θέμα και επικοινωνούμε σε πραγματικό χρόνο, με ελάχιστη ή και καθόλου σκέψη για τους μηχανισμούς της ομιλίας (τα ουσιαστικά, τα ρήματα, τα άρθρα κτλ.).

Ηχογραφείς δέκα και πλέον χρόνια με την ετικέτα της Palmetto. Έχεις σκεφτεί καθόλου να κυκλοφορήσεις τη δουλειά σου μόνος, όπως κάνουν πλέον όλο και περισσότεροι νέοι καλλιτέχνες;

Λατρεύω το να συνεργάζομαι με τα παιδιά της Palmetto Records. Η ευκαιρία να βρίσκεται κανείς σε μια εταιρεία για πάνω από μια δεκαετία  είναι εξαιρετικά σπάνια στη δουλειά μας και είναι κάτι που δεν το κερδίζεις εύκολα. Η Palmetto μου δίνει απόλυτη ελευθερία να κάνω τη μουσική που θέλω. Αυτό σε συνδυασμό με τον πυρήνα των μουσικών που είναι πρόθυμοι να συνεργαστούν είναι ό,τι βοηθά να δημιουργήσεις μια ολοζώντανη μουσική, αντί να κάνεις κάτι σαν αγγαρεία και να μη νιώθεις ικανοποιημένος. Είμαι πολύ ευχαριστημένος από τη μέχρι τώρα καριέρα μου και ανυπομονώ να κάνω το επόμενο βήμα.

Jazz & Tzaz, Ιανουάριος 2010

Advertisements

0 Responses to “Ben Allison”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Kατηγορίες

Email me:

vagarag at freemail.gr

Αρχείο

Blog Stats

  • 26,106 hits
Ιανουαρίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.   Φεβ. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Αρέσει σε %d bloggers: