Robert Bachner

Swinging hard

Το υψηλό επίπεδο της μουσικής εκπαίδευσης, η τεράστια παράδοση στη συμφωνική μουσική, η βοήθεια από την πλευρά του κράτους, αλλά και η μεγάλη αγάπη του κόσμου για την τζαζ, είναι παράγοντες που έχουν συμβάλει στο να υπάρχουν σήμερα πολλές και καλές big band στην Αυστρία. Καλύτερη φυσικά και πιο γνωστή – όχι μόνο στην Ευρώπη – η Vienna Art Orchestra, αλλά πολύ αξιόλογες και η Lungau Big Band, η Jazz Bigband Graz, η Upper Austrian Jazz Orchestra, η Jazz Orchester Tirol και η Concert Jazz Orchestra Vienna. Ο τρομπονίστας Robert Bachner, που έχει γίνει κατά καιρούς βασικός συντελεστής σε όλες αυτές τις ορχήστρες, έρχεται το Μάιο στην Ελλάδα με το κουαρτέτο του για δύο εμφανίσεις.

Ο Robert Bachner έγινε μέλος της Vienna Art Orchestra το 1996, αμέσως μόλις έφτασε στη Βιέννη για να ολοκληρώσει τις σπουδές του στη σύνθεση και την ενορχήστρωση. Έμεινε μαζί της μέχρι το 2008 συμμετέχοντας ανελλιπώς στις ηχογραφήσεις και στις περιοδείες της σε ολόκληρο τον κόσμο. Τα 12 χρόνια που έζησε μέσα σε μια από τις καλύτερες ευρωπαϊκές ορχήστρες, αλλά και το πέρασμά του από τα περισσότερα αξιόλογα μεγάλα σύνολα της πατρίδας του τον εφοδίασαν με σιγουριά και απόθεμα εμπειριών που μεταφέρει στα διάφορα γκρουπ με τα οποία δουλεύει στην προσωπική του καριέρα. Σταθερότερο όλων είναι το κουιντέτο με το οποίο ντεμπουτάρισε ως leader το 2004 με το “Heart Disc”, για να ακολουθήσει δύο χρόνια αργότερα το “Traveling Hard”. Το γκρουπ αυτό συνεχίζει μέχρι σήμερα με ελάχιστες αλλαγές στη σύνθεσή του και συνηθίζει να ανάβει φωτιές με μια χαρντ μποπ ενέργεια που θυμίζει Jazz Messengers και Horace Silver. Το μεγάλο στοίχημα για τον Bachner ξεκίνησε το 2005 με μια εξαίρετη 18μελή big band, που έχει κυκλοφορήσει το “Moments of Noise” (2006), το “Spotlight on Ella Fitzgerald” (2007) και πριν από λίγους μήνες το DVD “Live in Vienna”. Τέλος το ντούο με τον πιανίστα Helmar Hill, το πιο «ευρωπαϊκό» σχήμα του τρομπονίστα, με αρκετές αναφορές στην κλασική μουσική, έχει ηχογραφήσει το “Ein feiner Zug” (2007).

Το κουαρτέτο του Robert Bachner με τον Robert Schönherr (πιάνο), τον Ulrich Langthaler (μπάσο) και τον Christian Salfellner (ντραμς), θα παίξει στο Παράφωνο στις 11 Μαΐου και στο Θέατρο Απόλλων της Σύρου στις 12 Μαΐου. Και οι δύο συναυλίες γίνονται με την υποστήριξη της Αυστριακής Πρεσβείας στην Αθήνα.

www.robertbachner.com

Συνέντευξη με τον Robert Bachner

Πολλοί λένε ότι το τρομπόνι είναι ένα από τα δυσκολότερα όργανα. Πώς επέλεξες να παίζεις αυτό το όργανο;

Κατά τη γνώμη μου το τρομπόνι δεν είναι δυσκολότερο από τα άλλα πνευστά. Η πρόκληση σ’ αυτό δεν είναι να μάθεις να χειρίζεσαι τον ολκό, αλλά το επιστόμιο και ο τρόπος που χρησιμοποιείς τη γλώσσα. Οι γονείς μου παίζουν και οι δύο σαξόφωνο και ο αδελφός μου ο Christian είναι ένας σπουδαίος τζαζ σαξοφωνίστας. Έτσι δεν υπήρχε ανάγκη για έναν ακόμη σαξοφωνίστα στην οικογένεια. Θυμάμαι ότι παιδί ήθελα να μάθω τρομπέτα. Κάποια στιγμή άρχισα με το ευφώνιο, αλλά καθώς ένας φίλος του πατέρα μου ήταν τρομπονίστας, το γύρισα στο τρομπόνι. Παίζω ακόμη ευφώνιο σε μερικούς τζαζ δίσκους όπου συμμετέχω ως  sideman. Προσφάτως ασχολούμαι όλο και περισσότερο με το καινούριο μου τρομπόνι με κλειδιά.  Παίζω επίσης και τρομπέτα, αλλά όχι σε επαγγελματικό επίπεδο.

Ποιοι τρομπονίστες σου αρέσουν περισσότερο;
Όταν σπούδαζα τρομπόνι στις αρχές της δεκαετίας του ’90 οι τρεις μουσικοί που άκουγα περισσότερο ήταν ο Conrad Herwig, ο Nils Landgren και ο Carl Fontana. Αν έπρεπε να επιλέξω έναν τρομπονίστα από όλη την ιστορία της τζαζ, θα διάλεγα ή τον Frank Rosolino ή τον J.J. Johnson. Από τους σημερινούς μουσικούς μου αρέσουν ο Hal Crook, ο Adrian Mears, ο Elliot Mason, ο Marshall Gilkes, ο Michael Dease, ο Nils Wogram, ο Trombone Shorty και πολλοί ακόμη.

Για πάνω από μια δεκαετία δούλευες με τη Vienna Art Orchestra. Πώς θα περιέγραφες την εμπειρία του να είσαι μέλος αυτής της σπουδαίας ορχήστρας;
Ήταν προφανώς ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να μου συμβεί. Τα σημαντικότερα πράγματα ένας μουσικός τα μαθαίνει όχι στα πανεπιστήμια, αλλά ζωντανά πάνω στη σκηνή, ειδικά όταν παίζει με μεγάλους καλλιτέχνες. Ήμουν 24 ετών όταν έκανα τις πρώτες μου εμφανίσεις με την VAO. Ήμουν λοιπόν πολύ νέος και είχα την ευκαιρία να παίζω με μερικούς από τους καλύτερους ευρωπαίους τζαζίστες. Έμαθα πάρα πολλά και μόνο με το να ακούω και να συζητώ με αυτούς τους καταπληκτικούς τύπους. Υπολογίζω ότι έκανα περίπου 400 γκιγκ σε όλο τον κόσμο με την VAO εκείνη την περίοδο και ηχογράφησα μαζί της 15 CD. Έμαθα επίσης πολλά οργανωτικά από τον αρχηγό της τον Mathias Rüegg, που ήταν πολύ χρήσιμα για μένα στη συνέχεια.

Πώς αποφάσισες να φτιάξεις μια δική σου μεγάλη ορχήστρα;
Στην πραγματικότητα δεν το είχα σκεφτεί ποτέ να κάνω μια δική μου ορχήστρα. Έπαιζα αρκετά με άλλες big band και δεν ένιωθα την ανάγκη να το επιχειρήσω. Όμως έγραφα κομμάτια για αυτές τις ορχήστρες και ύστερα από λίγο συνειδητοποίησα ότι αν θέλει κανείς να παίζεται η μουσική του όσο το δυνατόν καλύτερα, δεν πρέπει να κάνει τίποτα άλλο από το να δημιουργήσει τη δική του ορχήστρα. Κανείς άλλος εκτός από σένα δεν θα επενδύσει τον παραπάνω χρόνο και τα παραπάνω χρήματα που χρειάζονται για να κάνουν τη μουσική σου να λάμψει. Μερικές από τις συνθέσεις μου δεν είχαν ηχογραφηθεί ακόμη και κάποιες από αυτές δεν είχαν καν παιχτεί. Έτσι το 2005 δημιούργησα την Robert Bachner Big Band.

Μιλώντας στο Jazz & Tzaz πριν από δυόμισι χρόνια είχες πει ότι η χρηματοδότηση ενός μεγάλου συνόλου είναι πραγματική τρέλα. Εξακολουθείς να τα βγάζεις πέρα με αυτή την «τρέλα»;
Ναι και εκτός αυτού καταφέραμε να κάνουμε ακόμη και ένα DVD με την ορχήστρα το 2008. Αυτή τη στιγμή όμως η big band δεν είναι η πρώτη μου προτεραιότητα, αλλά περισσότερο ένα έντονο χόμπι. Κάνω με αυτήν μερικές συναυλίες το χρόνο, κυρίως εδώ στη Βιέννη και επικεντρώνομαι πιο πολύ στο μικρό μου σχήμα. Έχω όμως ήδη έτοιμο νέο υλικό και το φθινόπωρο θα μπορούσαμε να ηχογραφήσουμε με την ορχήστρα το τρίτο μας άλμπουμ. Αυτό βέβαια θα εξαρτηθεί κυρίως από τα οικονομικά μας. Κι όταν αποφασίζεις να κάνεις περιοδεία με μια big band, τότε είναι που ξεκινά η πραγματική οικονομική τρέλα, ενώ τα οργανωτικά γίνονται δουλειά πλήρους απασχόλησης. Θα το σκεφτώ αν θα κάνω πιο πυκνά γκιγκ με την ορχήστρα.

Αν και ήσουν για αρκετά χρόνια μέλος της Vienna Art Orchestra, μιας ορχήστρας που της αρέσουν οι πειραματισμοί, η big band και το κουιντέτο σου έχουν δυνατό σουίνγκ και ακούγονται να έχουν βαθιά τις ρίζες τους στην παράδοση.
Το υλικό που συνθέτω και για αυτά και για τα υπόλοιπα σχήματά μου απλώνεται σε μια μεγάλη γκάμα από στυλ, από την τζαζ μέχρι την κλασική μουσική και από τη μοντέρνα τζαζ ως το αβάν γκαρντ. Όταν γράφω για τα δικά μου γκρουπ μου αρέσει να υπάρχει έντονη η αίσθηση του σουίνγκ, καθώς αυτό είναι ένα από τα καθοριστικά πράγματα που κάνουν την τζαζ μοναδική. Επίσης πάντα προσπαθώ να γράφω κάτι πάνω στο οποίο να ευχαριστιέται κανείς να αυτοσχεδιάζει. Είναι κάτι πολύ σημαντικό και για μένα και για τα υπόλοιπα παιδιά που παίζουν μαζί μου, αλλά και για την ίδια τη μουσική.

Μιλώντας για την καινούρια τζαζ και ιδιαίτερα για τους ευρωπαίους μουσικούς ο Steve Turre είπε πρόσφατα ότι τον αφήνουν αδιάφορο, γιατί τους λείπει το αίσθημα του μπλουζ, ότι δεν σουινγκάρουν και ότι δεν έχουν σχέση με τους αφρικάνικους ρυθμούς. Ακόμη ότι πολλοί νέοι είναι «αλλεργικοί» στα μπλουζ, τα οποία θεωρούν παρωχημένα απλά γιατί δεν μπορούν να τα παίξουν, όταν όμως κόψεις τη ρίζα από ένα δέντρο, τότε το δέντρο πεθαίνει…
Για να είμαι ειλικρινής η συζήτηση αυτή δεν με αφορά. Πάντοτε ακούω με το αυτί του συνθέτη. Για μένα η σύνθεση είναι το πιο σημαντικό πράγμα, πολύ σημαντικότερο από τους ερμηνευτές. Από την πλευρά του ερμηνευτή τα δύο καθοριστικότερα πράγματα για μένα είναι ο ήχος και ο ρυθμός. Μερικές φορές στις συναυλίες βαριέμαι γιατί τα κομμάτια μοιάζουν πανομοιότυπα. Μου αρέσουν οι καλές συνθέσεις και οι ενορχηστρώσεις που έχουν το δικό τους «χαρακτήρα». Σε πολλούς μουσικούς της τζαζ αρέσει να γράφουν εντελώς πολύπλοκες συγχορδίες για σολάρισμα, κάτι που συχνά καταλήγει να μην ακούγεται καλά. Αν είναι τόσο πολύπλοκα τα πράγματα την ώρα του αυτοσχεδιασμού είναι δύσκολο να επικοινωνήσεις, και θεωρώ την επικοινωνία πολύ σημαντική.

Τα μέλη του κουιντέτου σου δεν έχουν αλλάξει εδώ και χρόνια. Προτιμάς να εξελίσσεις και να εξερευνάς τον ήχο του γκρουπ σου διατηρώντας σταθερή τη σύνθεσή του, από το να ψάχνεις για τις νέες δυναμικές που θα δημιουργούσαν οι αλλαγές μελών;
Στο κουιντέτο μου προτιμώ όσο μπορώ να κρατώ σταθερά τα μέλη του και να εξελισσόμαστε μαζί. Όταν αναζητώ άλλο ήχο, προτιμώ να σχηματίζω ένα νέο σχήμα με άλλους μουσικούς και να γράφω άλλη μουσική ειδικά για αυτούς.

Επιλέγεις συνειδητά τα ακουστικά όργανα στα γκρουπ σου; Έχεις σκεφτεί να δοκιμάσεις και τον ηλεκτρικό ήχο;
Προς το παρόν επικεντρώνομαι στα ακουστικά σχήματα: το κουιντέτο, τη big band, το πιάνο ντούο. Έχω και άλλο ένα κουιντέτο με το οποίο παίζουμε τη μουσική του Frank Rosolino και σχεδιάζω να φτιάξω ένα κουαρτέτο όπου θα παίζω αποκλειστικά τρομπόνι με κλειδιά. Όταν ήμουν νεότερος έπαιζα πιο ηλεκτρικά και γκρούβι πράγματα. Κάποια στιγμή θα κάνω σίγουρα και ένα δίσκο με φάνκι τρομπόνι. Μου αρέσουν πολύ και οι ηλεκτρονικοί ήχοι και ίσως κάνω κάποια δουλειά με συνθεσάιζερ, ίσως και χωρίς να παίζω τρομπόνι.

Στις συναυλίες σας στην Ελλάδα θα παίξετε υλικό κυρίως από τα δύο άλμπουμ του κουιντέτου;
Θα παίξουμε κομμάτια από το ρεπερτόριο του κουιντέτου, αλλά και κάποιες καινούριες συνθέσεις και ίσως ένα-δύο κομμάτια του Frank Rosolino.

Jazz & Tzaz, Απρίλιος 2010

Advertisements

0 Responses to “Robert Bachner”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Kατηγορίες

Email me:

vagarag at freemail.gr

Αρχείο

Blog Stats

  • 26,170 hits
Απρίλιος 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ.   Μάι. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Αρέσει σε %d bloggers: