Αρχείο για Αύγουστος 2011

Wadada Leo Smith – Ed Blackwell

Wadada Leo Smith – Ed Blackwell: “The Blue Mountain’s Sun Drummer” (Kabell Records)
Δεν είμαι σίγουρος αν το “Interstellar Space”, ο τελευταίος στούντιο δίσκος του Coltrane, ήταν το πρώτο free jazz ντούο άλμπουμ για πνευστά και τύμπανα. Σίγουρα όμως λειτούργησε σαν μοντέλο για δεκάδες μουσικούς που από τότε (1967) μέχρι σήμερα ηχογράφησαν με ανάλογα σχήματα. Ανάμεσά τους ο Leo Smith και o Ed Blackwell, που έπαιξαν αρκετές φορές σε τετ α τετ συνθήκες (όπως με Gunter Sommer, Adam Rudolph, Jack DeJohnette ο πρώτος, ή με Dewey Redman και Don Cherry ο δεύτερος).

Η μεταξύ τους γνωριμία ξεκίνησε το 1969 στο Παρίσι, όπου ζούσε τότε ο Smith, ενώ ο Blackwell ήταν σε περιοδεία με το γκρουπ του Ornette Coleman. Τον Οκτώβριο του 1986 βρέθηκαν μαζί στο ραδιοφωνικό σταθμό του Πανεπιστημίου Brandeis, κοντά στη Βοστόνη, και ηχογράφησαν τα 10 κομμάτια του “The Blue Mountain’s Sun Drummer” σχεδόν χωρίς καμιά προετοιμασία, πέρα από κάποια σχεδιάσματα και μερικές υποτυπώδεις υποδείξεις του τρομπετίστα σχετικά με το περιεχόμενό τους. Ακόμη και σαν ντοκουμέντο και μόνο να το δει κανείς, δεδομένου ότι ο Blackwell πέθανε 6 χρόνια αργότερα, δύσκολα δικαιολογείται το ότι χρειάστηκε 25 χρόνια για να καταφέρει να βγει στο φως (πόσο μάλλον όταν η ποιότητα της εγγραφής κάθε άλλο παρά κακή ακούγεται), κάτι που τελικά έγινε μέσω της δισκογραφικής εταιρείας του Smith Kabell Records.

Όπως έλεγε ο Miles Davis στην αυτοβιογραφία του οι μεγάλοι τρομπετίστες «την κάνουν λαχείο» όταν παίζουν με μεγάλους ντράμερ. Αυτό φαίνεται να ισχύει και για τον Leo Smith που με αυτό το αρμονικά απογυμνωμένο σχήμα βγάζει ένα λυρισμό που δεν ακούγεται συχνά στις άλλες δουλειές του. Μελωδικός όπως πάντα είναι και ο Blackwell, που συνήθιζε να λέει ότι τα τύμπανα, ιδίως με τον τρόπο που παίζονται στην Αφρική, χρησιμοποιώντας την ένταση και τους διαφορετικούς τονισμούς μπορούν να διηγούνται ιστορίες και να είναι εξίσου μελωδικά με τα υπόλοιπα όργανα. Χωρίς παρτιτούρες, χωρίς ακόρντα, χωρίς τα πατήματα και την αρμονική κίνηση που υποδεικνύουν οι γραμμές του μπάσου, παρά μόνο με τη μονοφωνική μελωδία και τον αρχέγονο ρυθμό, οι δύο μουσικοί απολαμβάνουν την απόλυτη ελευθερία να πάνε όπου τους οδηγεί η στιγμή. Αυτό τους βοηθά να δώσουν περισσότερη έμφαση στην πνευματικότητα που ούτως ή άλλως χαρακτηρίζει τη δουλειά τους (μη ξεχνάμε ότι και οι δύο γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στον αμερικάνικο νότο), πράγμα που αποτυπώνεται και στους τίτλους των κομματιών (“The Celestial River”, “Arrows in the Garden of Light”, “A Blues Ritual Dance”, “Albert Ayler in a Spiritual Light”). Σε δύο κομμάτια, το “Seeds of a Forgotten Flower”) και το “Don’t you Remember”, ο Smith αφήνοντας την τρομπέτα για να παίξει το αφρικάνικο όργανο μπίρα και να τραγουδήσει, εισχωρεί στη τελετουργική παράδοση της μαύρης ηπείρου και προβάλλει τη βαθιά του πίστη στις ουμανιστικές αξίες και τη λυτρωτική δύναμη της μουσικής.

www.wadadaleosmith.com

Jazz & Tzaz, Ιούνιος 2011

Advertisements

Walt Weiskopf

Walt Weiskopf Quartet: “Live” (Capri Records)
Η ζωντανή αυτή ηχογράφηση του Walt Weiskopf με το κουαρτέτο του στο πανεπιστήμιο της South Carolina το 2008, δεν είχε γίνει με σκοπό να κυκλοφορήσει σε CD. Ο ξαφνικός θάνατος όμως του ντράμερ Tony Reedus σε ηλικία 49 ετών, οδήγησε το σαξοφωνίστα, σαν φόρο τιμής στον αγαπημένο φίλο και συνεργάτη του, να μετατρέψει το αρχικά προορισμένο για αρχειακό υλικό, στο πρώτο του live μετά από 15 περίπου στούντιο άλμπουμ (τα περισσότερα από τα οποία στην Ολλανδική Criss Cross).
Από άποψη περιεχομένου το CD δεν έχει και πολλά νέα πράγματα να παρουσιάσει, αφού το σετ εκείνης της βραδιάς περιλάμβανε δύο πασίγνωστα στάνταρντ (“Love for Sale” και “Blame it on my Youth”), μια πολύ όμορφη διασκευή του Weiskopf σε ένα σκοτσέζικο φολκ τραγούδι που την είχε πρωτοπαίξει πριν από αρκετά χρόνια, τέσσερις δικές του συνθέσεις που είχαν περιληφθεί κι αυτές σε προηγούμενες δουλειές του και ένα μόνο καινούριο κομμάτι. Μένουμε λοιπόν κυρίως στο ότι μας δίνει την ευκαιρία να ακούσουμε για πρώτη φορά live τον πολύ καλό αυτό τενορίστα και την άψογη επικοινωνία με το γκρουπ του που περιλάμβανε τον Reedus (τον αποκαλεί τον καλύτερο ντράμερ που γνώρισε ποτέ), τη γνωστή καναδέζα πιανίστα Renee Rosnes και τον μπασίστα Paul Gill. Χωρίς περιττά φτιασίδια και περίπλοκες ενορχηστρώσεις, οι τέσσερις μουσικοί βρίσκονται σταθερά σε στρέιτ πορεία, ακολουθώντας πιστά τη σειρά θέμα – αυτοσχεδιασμοί – θέμα και τις γνωστές τζαζ φόρμες, με το τενόρο να παίρνει τη μερίδα του λέοντος στο σολάρισμα. Εξαίρεση αποτελούν το “Dizzy Spells / Jay-Walking”, με την κλασικότροπη εισαγωγή του πιάνου και το “Scottish Folk Song” όπου κυριαρχεί το λυρικό στοιχείο. Αναπόφευκτα βέβαια δεν μπορούμε παρά να παρασυρθούμε σε συναισθηματικούς συνειρμούς από το γεγονός ότι στο άλμπουμ ακούγεται ο πρόωρα χαμένος σπουδαίος ντράμερ σε μια από τις τελευταίες του εμφανίσεις.

Επαφή: www.waltweiskopf.com


Kατηγορίες

Email me:

vagarag at freemail.gr

Αρχείο

Blog Stats

  • 26,196 hits
Αύγουστος 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιολ.   Σεπτ. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031