Αρχείο για Οκτώβριος 2012

Georgios Tsolis

Georgios Tsolis Trio: «On the Way» (self-published)

Για τον πιανίστα Γιώργο Τσώλη και το τρίο του δεν είχα ακούσει το παραμικρό. Έτσι η εξαιρετική εμφάνιση που έκαναν τέλη Αυγούστου στο Φεστιβάλ Τζαζ της Τήνου, ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Ο Τσώλης ζει από το 2004 στη Χάγη, όπου βρέθηκε για να σπουδάσει τζαζ, και εκεί δημιούργησε αυτό το τρίο με τον μπασίστα Στάθη Ελαιοτριβιάρη και τον Ιταλό ντράμερ Francesco de Rubeis. Το ρεπερτόριό τους στο φεστιβάλ, εκτός από δυο-τρεις διασκευές προερχόταν από το υλικό αυτού εδώ του πολύ καλού CD, που το ηχογράφησαν τον περσινό Οκτώβριο στο Άμστερνταμ και που είναι η πρώτη δουλειά τους.

Με εξαίρεση μια σύντομη, «πειραγμένη» εκτέλεση του “Giant Steps” του Coltrane, όλα τα κομμάτια είναι συνθέσεις του πιανίστα, που σε πολύ νεαρή ηλικία έχει να επιδείξει πληθωρικό συνθετικό ταλέντο, άψογη τεχνική κατάρτιση και ηγετικά προσόντα. Ακούγοντας τα περίπλοκα μελωδικά σχήματα, τις συνεχείς αυξομειώσεις της έντασης και τις αλλεπάλληλες ρυθμικές εναλλαγές του “Morning Interlude”, του “The Tune” και του “Neves” γίνεται προφανές ότι του αρέσει να προετοιμάζει τα κομμάτια στη μέγιστη δυνατή λεπτομέρεια και ότι τα έχει δουλέψει συστηματικά με τους δύο συνεργάτες του. Κάτι άλλο που του αρέσει οι λάτιν ρυθμοί και οι βιρτουόζικες φορτωμένες γραμμές που θυμίζουν μεγάλους τεχνίτες όπως ο Chick Corea και ο Michel Camilo. Τέτοια περίπτωση είναι το “Ojos Verdes”, που μετά από ένα ρεσιτάλ δεξιοτεχνίας σε αργό κι ύστερα γρήγορο τέμπο (σε κάποια περάσματα φέρνει στο μυαλό το “Now he sings, now he sobs” του Corea), ο Τσώλης παίζοντας ένα επαναλαμβανόμενο σχήμα, αφήνει τον de Rubeis να ξεσπάσει. Ανάλογο ξέσπασμα επιφυλάσσει ο ντράμερ και στο τέλος του πυκνογραμμένου και γεμάτου με γρήγορες bebop φράσεις “Bob Like”. Πολύ πιο ανάλαφρο το “The Tune” κυλά με ένα ευχάριστο λάτιν feeling, ενώ στο “Sonidos Del Pueblo”, μετά από μια παρατεταμένη λυρική εισαγωγή του πιάνου και ένα βαθύ, εκφραστικό σόλο του μπασίστα (Stathis Elio δίκην ευκολίας) οι τρεις μουσικοί οδηγούνται σταδιακά σε μια δυναμική κορύφωση.

επαφή: www.georgiostsolis.com

Advertisements

Virginia Mayhew

Virginia Mayhew Quartet: “Mary Lou Williams – The Next 100 Mary Lou Williams” (Renma Recordings)

Οι συνθέσεις της Mary Lou Williams δεν παίζονται καθόλου συχνά, αλλά φαίνεται ότι το στιλ και η προσωπικότητά της εξακολουθούν να συγκινούν τις νεότερες γενιές. Το είδαμε με το “Soul on Soul”, ένα από τα καλύτερα άλμπουμ του τρομπετίστα Dave Douglas, το βλέπουμε και τώρα με τη σαξοφωνίστα Virginia Mayhew και το tribute που ηχογράφησε το 2010 για να τιμήσει τα εκατό χρόνια από τότε που γεννήθηκε η πιανίστα.

Η Mayhew άκουσε μεγάλο μέρος από ένα έργο που αριθμεί αρκετές εκατοντάδες συνθέσεις, επέλεξε οκτώ από αυτές, που εκτείνονται σε διαφορετικές περιόδους της Williams και συμπλήρωσε το CD με δύο δικά της κομμάτια, φτάνοντας σε ένα πλούσιο και συνεκτικό σύνολο. Αν και όπως λέει αρχική της πρόθεση ήταν να «εκμοντερνίσει» αυτό το υλικό, τελικά προτίμησε να μην απομακρυνθεί ριζικά από το πρωτότυπο και να διατηρήσει στο ακέραιο το σουίνγκ και το μπλουζ αίσθημα. Σ’ αυτό βοηθά τόσο ο πεντακάθαρος, αέρινος ήχος του τενόρου της, όσο και οι έμπειροι μουσικοί που την πλαισιώνουν: ο κιθαρίστας , ο μπασίστας Harvie S, ο ντράμερ Andy Watson και ο τρομπονίστας Wyckliffe Gordon που εμφανίζεται ως guest. Η απουσία πιανίστα τους αφήνει περισσότερο χαλαρούς να κινηθούν πάνω στα πλούσια θέματα, που μοιάζουν γνώριμα αν και δεν είναι από αυτά που συνηθίζονται στο στάνταρντ τζαζ ρεπερτόριο. Το “What’s Your Story, Morning Glory?” όμως, με το τραγουδιστό σόλο τρομπόνι με σουρντίνα, παραείναι γνώριμο, αφού παίζεται συνήθως ως “Black Coffee”, χωρίς καν να αναφέρεται το όνομα της Williams. Στο μόνο άλλο αργό κομμάτι του CD “Medi I”, το τενόρο και την κιθάρα διαλογίζονται αναπτύσσοντας μια πανέμορφη μελωδία. Το “N.M.E” και το “O.W.” είναι δύο κλασικά γρήγορα bebop κομμάτια, όπου το πρώτο αν εξαιρέσουμε το θέμα στην αρχή και το τέλος, αφήνεται ολοκληρωτικά στα σκουπάκια του Watson και στα δάκτυλα του Harvie S που διατρέχουν με ταχύτητα κιθαρίστα όλη τη γκάμα του κοντραμπάσου του, ενώ στο δεύτερο μπάσο, τενόρο και κιθάρα μοιράζονται το σολάρισμα χρησιμοποιώντας το καθιερωμένο bebop λεξιλόγιο. Το “Cancer”, το κομμάτι με την πιο σύνθετη δομή σε όλο το CD, ξεκινά με μετέωρο βήμα από τα πνευστά και το μπάσο, ώσπου ο Watson μετά από ένα σύντομο σόλο δένει το ρυθμό και ανεβάζει ταχύτητα και διάθεση. http://www.virginiamayhew.com

Jazz & Tzaz, Σεπτέμβριος 2012

 

Shawnn Monteiro

Shawnn Monteiro: “To Carmen with Love” (Whaling City Sound)

Κόρη του Jimmy Woode (μπασίστα του Duke Ellington) και βαφτισιμιά του Clark Terry, η βοκαλίστα Shawnn Monteiro έγινε γνωστή τραγουδώντας με το γκρουπ του Mongo Santamaria. Από τότε συνεργάστηκε μεταξύ άλλων με Ray Brown, Lionel Hampton, Fania All-Stars, Kenny Barron και Hank Jones και από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 άρχισε να ηχογραφεί δικά της άλμπουμ. Προικισμένη με μια βαθιά, ογκώδη και εκφραστική φωνή, η Monteiro έχει μάθει να σουινγκάρει δυνατά ακολουθώντας τα πρότυπα της Sarah Vaughan και της Carmen McRae, στην οποία είναι αφιερωμένο το καινούριο της CD “To Carmen with Love”. Από την επιλογή των κομματιών (δώδεκα από τα πιο γνωστά στάνταρντς) όσο και από την απόδοσή τους είναι φανερό ότι δεν έχει πρόθεση να πρωτοτυπήσει. Γνωρίζει όμως τόσο βαθιά και απολαμβάνει τόσο αυτό που κάνει, ώστε δε δυσκολεύεται να μεταφέρει στο ακέραιο την απόλαυση στον ακροατή. Με μια εναλλαγή ανάμεσα σε μπαλάντες (“Yesterdays”, “You’re Looking At Me”, “I Have The Feeling I’ve Been Here Before”), σε τραγούδια με μια ελαφριά λάτιν γεύση (“Speak Low”, “I Concentrate On You”) και σε πιο ρυθμικά κομμάτια (“Old Devil Moon”, “Old Black Magic”, “Miss Brown To You”) η Monteiro προσπαθεί και καταφέρνει να δημιουργήσει ένα ποικίλο και ισορροπημένο σετ, όπου το ενδιαφέρον επικεντρώνεται ως επί το πλείστον στην ερμηνεία της, αν και δεν είναι λίγες οι φορές που δίνει αρκετό χρόνο για σόλο στον πιανίστα Mike Renzi και τον μπασίστα Dave Zinno. Την πιο πρωτότυπη διασκευή τη φυλάει για το τέλος με το “Nature Boy”, παιγμένο σε έντονο λάτιν ρυθμό, όπου πρωταγωνιστικό ρόλο έχει το κοντραμπάσο με τη ρουμπάτο εισαγωγή και τα τετράμετρα και δίμετρα που ανταλλάσσει με τα τύμπανα του Steve Langone.

www.shawnnmonteiro.com

Jazz & Tzaz, Σεπτέμβριος 2012


Kατηγορίες

Email me:

vagarag at freemail.gr

Αρχείο

Blog Stats

  • 26,196 hits
Οκτώβριος 2012
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Σεπτ.   Νοέ. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031