Archive for the 'Uncategorized' Category

Οι Φράσεις μετακόμισαν στο www.jazzbuzz.gr

jb2

Phrases have moved to http://www.jazzbuzz.gr.

Φεστιβάλ Τζαζ Σύρου

Poster_Jazz_Web

Μετά τις πετυχημένες τζαζ συναυλίες που έγιναν τα τελευταία χρόνια στην πρωτεύουσα των Κυκλάδων, ήλθε η ώρα για το Φεστιβάλ Τζαζ Σύρου. Ξεκινώντας με χαμηλό κόστος, αλλά πολύ υψηλό καλλιτεχνικό επίπεδο, έχει στόχο να καθιερωθεί φιλοξενώντας μεγάλα ονόματα από την εγχώρια και τη διεθνή τζαζ σκηνή. Στα πρώτα του βήματα λοιπόν θα γεμίσει το Θέατρο Απόλλων για δύο μέρες (στις 3 και 4 Ιουνίου) με τον ήχο του σύγχρονου jazz piano trio.

Συμμετέχουν: Ramon Valle Trio, Ανδρέας Συμβουλόπουλος Trio, Momo Trio και Music of the Heart Jazz Trio.

Το φεστιβάλ σε συνεργασία με τoν Γιάννη Ρούσσο και το Contemporary Music School θα προσφέρει και ένα σεμινάριο με θέμα τον τζαζ αυτοσχεδιασμό. Οι συμμετέχοντες ανεξαρτήτως του οργάνου που παίζουν, του επιπέδου στο οποίο βρίσκονται και της εμπειρίας τους, θα έχουν τη δυνατότητα να διευρύνουν τους μουσικούς και εκτελεστικούς τους ορίζοντες και να έρθουν σε επαφή με το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού, εμβαθύνοντας στην έκφραση, τον ρυθμό, τον ήχο, την αρμονία, τη μελωδία και τη δημιουργικότητα. Η συμμετοχή στο σεμινάριο είναι δωρεάν και όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή στο 6978 415911.

Διοργάνωση: Οργανισμός Πολιτισμού – Αθλητισμού Σύρου, με την υποστήριξη της Βασιλικής Ολλανδικής Πρεσβείας.

Σύρος, Θέατρο Απόλλων – 3 & 4 Ιουνίου 2013.

περισσότερες πληροφορίες στο: http://syrosjazzfestival.wordpress.com

 

My generation with a Who

Arag_83

Σύρος, άνοιξη του 1983. Σε μια ανάπαυλα από τη φοιτητική ζωή της Αθήνας τριγυρνώντας στην κεντρική πλατεία του νησιού, είδα τον αδελφό μου να κατευθύνεται βιαστικά προς το λιμάνι με το “Quadrophenia” ανά χείρας. Είχε εντοπίσει τον Pete Townshend έξω από ένα τουριστικό σκάφος και πήγαινε να του το υπογράψει. Τον ακολούθησα χωρίς δεύτερη σκέψη. Στο πρόσωπο που αντίκρισα στην προκυμαία αναγνώρισα αμέσως τον ηγέτη των Who. Η όλη του εμφάνιση όμως είχε ελάχιστη σχέση με την επιβλητική φιγούρα που είχε αποτυπωθεί στο μυαλό μου, με τα τεράστια άλματα που έκανε με τη Gibson του έχοντας ορθάνοιχτα τα πόδια και με τη θεαματική κίνηση του χεριού του που χτυπούσε με δύναμη τις χορδές της, έχοντας διαγράψει στον αέρα 360 μοίρες. Και παρόλο που, όπως συνειδητοποιώ τώρα, δεν είχε κλείσει ακόμη τα τριάντα οκτώ, στα μάτια μου φαινόταν σαν ένας κουρασμένος μεσήλικας. Μέσα στα λίγα λεπτά που μείναμε κοντά του, βγήκαμε μαζί δυο φωτογραφίες, έβαλε μια φαρδιά υπογραφή και ένα best wishes πίσω από την πλάτη του νεαρού με τη βέσπα στο εξώφυλλο του δίσκου και καθώς έκανε χειραψία με δυο-τρεις ακόμη φίλους που βρέθηκαν εκεί, μου φάνηκε πως τον άκουσα να μουρμουρίζει “the new anarchists”.

who i amΠριν από λίγες μέρες αγόρασα την αυτοβιογραφία του “Who I am”. Ενστικτωδώς ξεφύλλισα αμέσως τις σελίδες μετά τη μέση του βιβλίου, ψάχνοντας τις αναμνήσεις του από το 1983, αν και ήμουν βέβαιος ότι δεν υπήρχε περίπτωση να υπάρχει κάποια αναφορά στη σύντομη παραμονή του στο νησί. Η παράγραφος στο τέλος του κεφαλαίου “The last drink”, που αναφερόταν σε μια περίοδο κατά την οποία προσπαθούσε να απαλλαγεί από τις εξαρτήσεις του, με διέψευσε: «Είχα βρει ένα σκάφος στη Μαγιόρκα, ένα παλιό Herd Mackenzie φτιαγμένο στη Σκωτία, με μήκος 65 πόδια που λεγόταν Ferrara, που ήταν ικανό να διανύσει μερικές χιλιάδες μίλια. Η πρώτη μας περιπέτεια ήταν στα ελληνικά νησιά. Πετάξαμε στην Αθήνα για να το βρούμε, και ταξιδέψαμε ανατολικά σε δυο-τρία νησιά, ώσπου έπιασε δυνατός αέρας και αποκλειστήκαμε στο νησί της Σύρου. Η Minta (σημ.: η δωδεκάχρονη τότε κόρη του) έκανε επίδειξη της ικανότητάς της στις γλώσσες, μιλώντας με τον πωλητή σε ένα τοπικό μαγαζί καπνού, σε βασικά ελληνικά που είχε μάθει μέσα σε λίγες ώρες. Αισθανόμουν ότι ξεκινούσα μια νέα ζωή στην οποία οι απολαύσεις μου, αν δεν ήταν αυστηρά συμβατικές, τουλάχιστον δεν θα δημιουργούνταν με τεχνητό τρόπο». 

Jazz & Tzaz, Μάρτιος 2013

David Helbock

Σόλο πιάνο πρότζεκτ

Τον γνωρίσαμε την άνοιξη του 2009, όταν εμφανίστηκε στο Θέατρο Απόλλων με το HDV Trio. To σχήμα αυτό είχε παρουσιάσει μια ιδιαίτερη άποψη για το πιάνο τρίο, το πιο συνηθισμένο σε δομή μικρό σύνολο της τζαζ (πιάνο, κοντραμπάσο, τύμπανα), που βασιζόταν στη συνεχή αλληλεπίδραση των τριών οργάνων, στη χρήση ηλεκτρονικών και σε ένα συνδυασμό επιρροών από τζαζ, κλασική και αβάν γκαρντ, αλλά και από προσωπικότητες άλλων μορφών τέχνης όπως οι ζωγράφοι Salvador Dali και Frida Kahlo και ο αυστριακός ποιητής Erich Fried.. Αυτή τη φορά ο πολυβραβευμένος David Helbock ανεβαίνει στη σκηνή του θεάτρου με μόνη συντροφιά το ακουστικό πιάνο.

Ο εικοσιοκτάχορνος αυστριακός πιανίστας είναι ένα από τα μεγάλα ταλέντα της τζαζ στην Ευρώπη. Από το 1998 μέχρι σήμερα έχει κυκλοφορήσει 10 άλμπουμ και έχει κερδίσει πολλά βραβεία, ανάμεσα στα οποία το βραβείο σόλο τζαζ πιάνου  στο Μοντρέ της Ελβετίας το 2007 και το 2010 (τη δεύτερη φορά απέσπασε και το βραβείο κοινού) και ένα από τα μεγαλύτερα βραβεία της Αυστρίας, το “Outstanding Artist Award”, το 2011. Εκτός από εξαιρετικός πιανίστας ο David Helbock έχει και ένα ξεχωριστό χάρισμα στη σύνθεση. Χάρισμα που τον οδήγησε να συμμετάσχει στο “One-Yearcompositionalproject”, γράφοντας για μια ολόκληρη χρονιά καθημερινά ένα νέο κομμάτι και εκδίδοντας έναν τόμο 600 σελίδων με δικές του συνθέσεις με τον τίτλο “MyPersonalRealbook”. Έχει εμφανιστεί σε πολλές χώρες της Ευρώπης, της Αμερικής, της Αφρικής και της Ασίας και πριν από λίγους μήνες έπαιξε σε δύο από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ της Λατινικής Αμερικής, στο Σαντιάγο της Χιλής και στην Πόλη του Μεξικού. Το καινούριο του CD, στο υλικό του οποίου θα στηριχτεί κατά κύριο λόγο η συναυλία, κυκλοφορεί το Σεπτέμβριο.

http://www.davidhelbock.com

Συνέντευξη με τον David Helbock

Στην προηγούμενη εμφάνισή σου στο Θέατρο Απόλλων είχες παίξει με το HDVTrio, ένα γκρουπ που βασίζεται στην αλληλεπίδραση μεταξύ των μουσικών πάνω στη σκηνή. Πώς είναι όταν παίζεις σόλο πιάνο, οπότε δεν υπάρχει αυτού του είδους η αλληλεπίδραση;

Θα έλεγα ότι όταν παίζεις μόνος υπάρχει ένα είδος αλληλεπίδρασης με τον εαυτό σου, με τα συναισθήματά σου με τη διάθεση που έχεις τη συγκεκριμένη μέρα, αλλά και με το ακροατήριο και με τον ίδιο το χώρο που παίζεις. Έτσι μιας και το Θέατρο Απόλλων είναι ένας ξεχωριστός χώρος, θα πρέπει με κάποιο τρόπο είμαι σε επικοινωνία μαζί του και σίγουρα θα παίξω διαφορετικά από ό,τι αν έπαιζα κάπου αλλού.

Ο JeanMichelPilc έχει πει ότι όταν παίζεις σόλο δεν παίζεις απλά πιάνο, αλλά διευθύνεις μια ορχήστρα, της οποίας οι μουσικοί βρίσκονται όλοι μέσα στο κεφάλι σου και στα δάκτυλά σου. Τι πιστεύεις εσύ?

Υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι να παίζεις πιάνο και κανένας από αυτούς δεν είναι σωστός ή λάθος. Τους δοκιμάζω όλους. Βέβαια μερικές φορές μπορείς να προσπαθήσεις να αντικαταστήσεις μια ολόκληρη μπάντα και κάποιες άλλες να παίξεις πολύ απλά και να αφήσεις το πιάνο να τραγουδήσει ένα κομμάτι ή να δεις το πιάνο σαν 88 τύμπανα (σημ. εννοεί τα 88 πλήκτρα του) και να παίξεις πιο ρυθμικά.

Θα ήθελες να μας μιλήσεις για το υλικό που θα παίξεις στην εμφάνισή σου στη Σύρο;

Το Σεπτέμβριο πρόκειται να κυκλοφορήσει από τη βερολινέζικη εταιρεία Traumton το καινούριο μου CD με τον τίτλο «Purple». Θα παίξω αρκετά κομμάτια από αυτό το CD, που περιλαμβάνει διασκευές τραγουδιών του διάσημου ποπ καλλιτέχνη Prince. Θα ακούσετε λοιπόν επιτυχίες του Prince όπως το «Kiss» ή το «Purple Rain», παιγμένες στο πιάνο με το δικό μου στυλ, αλλά και κάποια παλαιότερα δικά μου κομμάτια.

Στις αρχές του χρόνου είχες την ευκαιρία να εμφανιστείς σε δύο από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ της Λατινικής Αμερικής. Πώς αισθάνεσαι όταν βρίσκεσαι  μπροστά σε τόσο πολυπληθή ακροατήρια;

Υπάρχει φυσικά τεράστια ενέργεια μέσα σε ένα μεγάλο ακροατήριο και μπορείς να την αισθανθείς και να παίξεις μαζί της. Το Μάρτιο έπαιξα με το τρίο μου στην Πόλη του Μεξικού μπροστά από 8000 ανθρώπους. Ήταν καταπληκτικό. Μέσα στο κοινό ήταν και πολλά νέα παιδιά που διασκέδαζαν. Έμοιαζε περισσότερο με ένα ευρωπαϊκό φεστιβάλ ροκ.

Πώς ήταν η εμπειρία σου από τη δουλειά σου για το “OneYear compositional project” το 2010, για το οποίο έπρεπε να συνθέτεις ένα νέο κομμάτι κάθε μέρα όλη τη χρονιά?

Αρχικά σκέφτηκα ότι έχω και με το παραπάνω ιδέες για να ανταποκριθώ και τους πρώτους μήνες οι ιδέες και τα κομμάτια έβγαιναν από μέσα μου με ευκολία. Όμως ύστερα από λίγο κατάλαβα ότι επαναλάμβανα τον εαυτό μου με τρόπο που ήταν αντίθετος με τα γούστα μου. Ύστερα άρχισε μια διαδικασία κατά την οποία αναζητούσα συνεχώς νέους τρόπους σύνθεσης και δοκίμασα πολλά διαφορετικά στυλ….

Όταν καταπιάνεσαι με το «μυστήριο» της σύνθεσης, τι είναι εκείνο που σε κάνει να αισθανθείς ότι έχεις ολοκληρώσει ένα κομμάτι; Πώς εξελίσσεται με τον καιρό παίζοντάς το; 

Θα έλεγα ότι ένα κομμάτι κατά κάποιο τρόπο δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Δε φοβάμαι να αλλάξω μια συγχορδία ή το ρυθμό ή ο,τιδήποτε άλλο, όταν αισθανθώ ότι πρέπει. Το κάνω αυθόρμητα όταν παίζω ή καθώς γράφω, όταν  νιώθω ότι η νέα αυτή εκδοχή είναι καλύτερη. Τις περισσότερες φορές δεν συνθέτω για άλλους, παρά μόνο για τα δικά μου γκρουπ και έτσι έχουμε την ευκαιρία να προβάρουμε τη μουσική μου και να την εξελίσσουμε πηγαίνοντάς στην σε ένα άλλο επίπεδο.

Πώς ξεκίνησες να παίζεις με ολόκληρο το σώμα του πιάνου και να χρησιμοποιείς λούπες και ηλεκτρονικά;

Πάντα με ενδιέφεραν οι ήχοι και οι αυτοσχεδιασμοί. Έτσι ήταν για μένα εντελώς φυσικό να επεκτείνω τις δυνατότητές μου εξερευνώντας νέους ήχους. Αργότερα μελέτησα συνθέτες όπως ο John Cage και ο George Crumb, οι οποίοι είχαν αναπτύξει συγκεκριμένες τεχνικές για τον τρόπο με τον οποίο παίζονται κάποιες αρμονίες στις χορδές του πιάνου. Πριν από πέντε χρόνια ο δάσκαλός μου ο Peter Madsen ξεκίνησε στην Αυστρία το CIA Ensemble (Collective of Improvising Artists) και μου ζήτησε να συμμετάσχω. Έτσι αυτό ήταν για μένα ένα σημείο εκκίνησης για να πειραματιστώ πιο εκτενώς με διάφορα σινθ και εφέ. Όμως για το καινούριο μου σόλο πιάνο πρότζεκτ με τα τραγούδια του Prince, αποφάσισα να επιστρέψω στις ρίζες μου και να χρησιμοποιήσω μόνο το πιάνο, χωρίς καθόλου ηλεκτρονικά.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;

Πριν από δύο χρόνια μετακόμισα από το Vorarlberg (στη δυτική πλευρά της Αυστρίας) στη Βιέννη, όπου γνώρισα πολλούς νέους μουσικούς. Έτσι έφτιαξα ένα νέο τρίο και ένα νέο ντούο στη Βιέννη και για το επόμενο διάστημα έχω χιλιάδες ιδέες για νέα γκρουπ και πρότζεκτ…

Serious, Αύγουστος 2012

Yuri Honing Wired Paradise

Ο Οργανισμός Πολιτισμού Αθλητισμού Σύρου με την υποστήριξη της Βασιλικής Ολλανδικής Πρεσβείας διοργανώνει συναυλία τζαζ με το συγκρότημα Yuri Honing Wired Paradise, που θα γίνει την Τετάρτη 23 Μαΐου στο Θέατρο Απόλλων.

Τη συναυλία θα ανοίξει το ντούο της Έλσας Χαραλάμπους με τον κιθαρίστα Δημήτρη Λαζαρίδη.

Ο Yuri Honing γεννήθηκε στο Hilversum το 1965. Ξεκίνησε να  παίζει πιάνο από πέντε ετών. Από τα δεκατρία του άρχισε να μελετά σαξόφωνο και να αφοσιώνεται σιγά σιγά στην τζαζ. Το 1990 σχημάτισε το πρώτο του γκρουπ, ένα τρίο με τον μπασίστα Tony Overwater και τον ντράμερ Joost Lijbaart, με το οποίο κυκλοφόρησε και το πρώτο του άλμπουμ.

Από τότε έχει περιοδεύσει σε περισσότερες από 70 χώρες και έχει συνεργαστεί με πολλούς γνωστούς μουσικούς σε Ευρώπη και Αμερική, όπως τον Misha Mengelberg, τον Pat Metheny, τον Charlie Haden, τον Gary Peacock και τον Paul Motian.

Στις αρχές του χρόνου τιμήθηκε με το Βραβείο Boy Edgar, το σημαντικότερο Ολλανδικό βραβείο για καλλιτέχνη της τζαζ.

Αυτή τη στιγμή τα βασικά τα σχήματα με τα οποία δουλεύει είναι το Yuri Honing Acoustic Quartet και οι Yuri Honing Wired Paradise. Με τους Wired Paradise, με τους οποίους ξαναέπαιξε στο Θέατρο Απόλλων πριν από τρία χρόνια, έχει κυκλοφορήσει το “Temptation” (2006) και το “Meet your demons” (2008), με συνθέσεις εμπνευσμένες κυρίως από γνωστές ταινίες όπως το “Kill Bill”, το “Usual Suspects” και το “L.A. Confidential”.

Yuri Honing (σαξόφωνο), Stef Van Es (κιθάρα), Mark Haanstra (μπάσο), Joost Lijbaart (τύμπανα).

Το ντούο της Έλσας Χαραλάμπους και του Δημήτρη Λαζαρίδη σχηματίστηκε τον Ιούλιο του 2011. Στο ρεπερτόριό του περιλαμβάνει τζαζ στάνταρντ (Nat King Cole, Duke Ellington, Horace Silver, Richard Rodgers), αλλά και διασκευές γνωστών τραγουδιών του Tom Waits, της Norah Jones, του Ben E. King, της Cyndi Lauper, της Hindi Sahra και του Leonard Cohen, με ενορχηστρώσεις που καταφέρνουν να κρατήσουν ενδιαφέρουσες ισορροπίες, ανάμεσα στον κλασικό και το μοντέρνο ήχο.

Η Έλσα Χαραλάμπους έχει συνεργαστεί με πολλούς συνθέτες και στιχουργούς (Ν.Κυπουργό, Γ.Ζήκα, Τ.Μπουρμά, Ν.Ζούδιαρη, Β.Βασιλάτο, Λ.Παπαδόπουλο, E.Riva, Μ. Στρόφαλη). Είναι ζωγράφος, απόφοιτη της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών, και έχει στο ενεργητικό της πολλές ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Διδάσκει σχέδιο στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου.

Ο Δημήτρης Λαζαρίδης σπούδασε με υποτροφία, performance  και jazz composition στο Berklee College of Music της Βοστώνης. Έχει συμμετοχές σε πολυάριθμα φεστιβάλ και συναυλίες στην Ελλάδα και στην Αμερική.

Έλσα Χαραλάμπους (φωνή), Δημήτρης Λαζαρίδης (κιθάρα).

Πέτρος Κλαμπάνης

Με το τρίο του ανά την Ελλάδα

Είναι ευχάριστο που όλο και περισσότεροι έλληνες μουσικούς της τζαζ καταφέρνουν να κάνουν αξιόλογη καριέρα στο εξωτερικό. Για να αναφέρω μόνο μερικούς: Δημήτρης Βασιλάκης, Γιώργος Κοντραφούρης, Παντελής Καραγιώργης, Σπύρος Εξάρας, Χρήστος Ραφαηλίδης, Αντώνης Ανισέγκος, Τάσσος Σπηλιοτόπουλος, Λευτέρης Κορδής. Οι διεθνείς διακρίσεις για τον Πέτρο Κλαμπάνη ήρθαν από τότε που πήγε στο Άμστερνταμ για να συνεχίσει τις σπουδές του. Όμως από το 2008 που εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη η εξέλιξή του είναι ραγδαία. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του με ένα μάστερ από το Aaron Copland School of Music, άρχισε να εμφανίζεται σε αρκετά από τα καλύτερα στέκια της πόλης, παρέα με μουσικούς όπως ο Paul Bollenback, η Gretchen Parlato, ο Antonio Hart, ο Michael Mossman και ο David Berkman και κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ στην εταιρεία Inner Circle Music του  Greg Osby, αποσπώντας δίκαια τα καλύτερα σχόλια από το διεθνή τύπο.

Στο επίκεντρο του “Contextual” βρίσκεται πάντοτε το κοντραμπάσο ως ρυθμικό αλλά και μελωδικό όργανο. Ως όργανο που μπορεί να καλύψει επαρκώς τις αρμονικές, μελωδικές και ρυθμικές λειτουργίες ενός σύνθετου κομματιού είτε σε πρώτο χρόνο (στο στάνταρντ “Skylark”), είτε χρησιμοποιώντας λούπες και πολλαπλές εγγραφές, με τη βοήθεια των οποίων μετατρέπεται σε πλήρη ορχήστρα (στις δικές του συνθέσεις “Basscope”, “Basscape” και “Blue Cave”). Ως όργανο που μπορεί να εξασφαλίσει σε μια φωνή όλο το απαραίτητο background, μαζί με μια εξαιρετικά μεγάλη γκάμα από ηχοχρώματα (στο “Blackbird” των Beatles που ερμηνεύει η βοκαλίστα Gretchen Parlato), ή και να γίνει εκείνο η πρώτη φωνή μπροστά από ένα κουαρτέτο εγχόρδων. Ο μπασίστας αντλεί υλικό και έμπνευση από πολλές πλευρές: εξερευνά με το δικό του τρόπο τη μουσική του Mingus (“Mingum”), μεταφέρει το φιούζον του Gary Willis σε περιβάλλον μουσικής δωματίου (“The Necessary Blonde”), διασκευάζει το γνωστό «Θαλασσάκι» με τη βοήθεια κουαρτέτου εγχόρδων, χωρίς να καταλήγει στο άνοστο ανακάτεμα παράδοσης, τζαζ και κλασικής που ακούμε πολύ συχνά. Πίσω από όλα αυτά διαγράφεται καθαρά ένα πληθωρικό συνθετικό, εκτελεστικό και ενορχηστρωτικό ταλέντο που έχει ανοιχτεί σε πολλαπλές κατευθύνσεις.

Αυτό το μήνα ο Πέτρος Κλαμπάνης φέρνει στην Ελλάδα το Contextual Group, το τρίο του δηλαδή που είναι το βασικό σχήμα με το οποίο δουλεύει, για μια σειρά συναυλιών στην Πάτρα, τα Χανιά, τη Θεσσαλονίκη, τη Ζάκυνθο και την Αθήνα. Το ρεπερτόριό τους θα βασίζεται σε υλικό από το “Contextual”, μερικές νέες συνθέσεις του μπασίστα αλλά και standards σε πρωτότυπες διασκευές.

Οι δύο άλλοι συντελεστές του τρίο είναι ο κιθαρίστας Gilad Hekselman και ο ντράμερ Bodek Janke. Ο 29χρονος Gilad Hekselman γεννήθηκε στο Ισραήλ και είναι ένα από τα ανερχόμενα ταλέντα της κιθάρας. Έχει παίξει με πολύ μεγάλα ονόματα (όπως Chris Potter, John Scofield, Jeff “Tain” Watts, Eric McPherson, Jeff Ballard) και έχει κυκλοφορήσει τρία δικά του CD. Ο Bodek Janke γεννημένος στην Πολωνία και μεγαλωμένος στη Γερμανία, έχει κι αυτός στο ενεργητικό του σημαντικές συνεργασίες (με David Liebman, Billy Harper, Ben Monder, Dave Binney) και δύο προσωπικά CD.

Μετά την ολοκλήρωση αυτής της μίνι περιοδείας ο Πέτρος θα επιστρέψει στη Νέα Υόρκη, για να συνεχίσει τις εμφανίσεις του και θα ολοκληρώσει την ηχογράφηση ενός νέου άλμπουμ με τίτλο «Point 2», το οποίο είναι ένα duet project με το βιμπραφωνίστα Χρήστο Ραφαηλίδη. Παρακολουθώντας ανελλιπώς τις κινήσεις του (στο μέτρο φυσικά που μου επιτρέπει το δίκτυο) και κρίνοντας από τη ζέση και τον προγραμματισμό με τον οποίο δουλεύει, την άρτια τεχνική του, τον προσωπικό ήχο που διαμορφώνει και τα δείγματα της συνθετικής του ικανότητας, είμαι πεπεισμένος ότι δεν είναι παρά στην αρχή μιας πορείας που μας επιφυλάσσει πολλές ομορφιές και συγκινήσεις.

Επαφή: www.petrosklampanis.com

 

ECM Catalog

Δε φαντάζομαι να υπάρχουν πολλές άλλες δισκογραφικές εταιρείες για τις οποίες θα μας προκαλούσε μεγάλο ενδιαφέρον η έκδοση ενός καταλόγου και μάλιστα στα γιαπωνέζικα. Όμως η σχέση όσων παρακολουθούν την πορεία της εταιρείας του Manfred Eicher είναι σχέση ιδιαίτερη. Για διάφορους λόγους. Για τη σταθερά υψηλή ποιότητα των ηχογραφήσεών της, για τους καλλιτέχνες όπως ο Keith Jarrett, o Jan Garbarek ή ο Charles Lloyd, που η διαδρομή τους ακολουθεί πιστά τη δική της, για τα στάνταρντ αισθητικής που έθεσε, για το ντιζάιν των εξώφυλλών της.

Αν και η εμφάνιση αυτού του καταλόγου από τις εκδόσεις Kawade Shobo, αρχικά προοριζόταν να συμπέσει χρονικά με τη συμπλήρωση των σαραντάχρονων της εταιρείας, η κυκλοφορία του έγινε το καλοκαίρι του 2010. Υπεύθυνος της έκδοσης είναι ο Kenny Inoaka (επικεφαλής της ιστοσελίδας www.jazztokyo.com, παραγωγός και διανομέας για αρκετά χρόνια της ECM στην Ιαπωνία), ενώ ανάμεσα στους συγγραφείς είναι και ο πιανίστας Nobu Stowe (Jazz & Tzaz 190, Ιανουάριος 2009).

Ο πιανίστας Nobu Stowe, ένας από τους συγγραφείς του βιβλίου

Στις πρώτες 200 από τις 700 του σελίδες παρουσιάζονται με τη σειρά έγχρωμα τα εξώφυλλα (6 ανά σελίδα) των πάνω από 1.100 δίσκων που κυκλοφόρησε η εταιρεία, αρχής γενομένης με το “Free at Last” του Mal Waldron Trio στα τέλη του 1969 και φτάνοντας μέχρι την τριπλή επανέκδοση υλικού του Eberhard Weber υπό τον τίτλο “Colours” τον Ιανουάριο του 2010. Συμπεριλαμβάνονται, εκτός φυσικά από τις γνωστές σειρές Rarum και Works, και τα 5 DVD που φέρουν την ετικέτα της ECM, όπως και οι 41 τίτλοι της θυγατρικής JAPO. Η χρονική αυτή παράθεση των εξωφύλλων μάς δίνει τη δυνατότητα να παρακολουθήσουμε πώς εξελίχτηκε διαχρονικά το σπαρτιάτικο ντιζάιν της εταιρείας, ξεκινώντας από τα πολύχρωμα και διαφόρων τεχνοτροπιών εξώφυλλα της δεκαετίας του ’70 για να φτάσουμε στις σκουρόχρωμες, ως επί το πλείστον ασπρόμαυρες εικόνες που κυριαρχούν τα τελευταία χρόνια. Στις υπόλοιπες 500 περίπου σελίδες υπάρχει δίγλωσση αναφορά (στα γιαπωνέζικα και στα αγγλικά) στα πλήρη στοιχεία κάθε άλμπουμ (τίτλους και συνθέτες κομματιών, συμμετέχοντες, συντελεστές, ημερομηνία και τόπο ηχογράφησης), καθώς και ένας σύντομος σχολιασμός μόνο όμως στα γιαπωνέζικα.

Το βιβλίο είναι διαθέσιμο στην Ευρώπη μέσω του σάιτ της ECM.

Jazz & Tzaz, Νοέμβριος 2011


Kατηγορίες

Email me:

vagarag at freemail.gr

Αρχείο

Blog Stats

  • 26,139 hits
Ιουλίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Οκτ.    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31