Posts Tagged 'Anat Cohen'

Duduka Da Fonseca

ddf

Duduka Da Fonseca Quintet: Samba Jazz  Jazz Samba (Anzic Records)

Ο ντράμερ Duduka Da Fonseca γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ipanema και έζησε από κοντά τη γέννηση της μπόσα νοβα και την άνθιση της βραζιλιάνικης μουσικής τις δεκαετίες του ’50 και του ’60. Έγινε επαγγελματίας μουσικός από την εφηβεία του και εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη από το 1975, μιας και όνειρό του ήταν να βρεθεί κοντά στους μεγάλους αμερικανούς τζαζίστες. Όνειρο που έγινε πραγματικότητα αφού έχει παίξει με μουσικούς όπως ο Joe Henderson, ο Kenny Barron, ο Wayne Shorter και ο John Scofield και έχει συμμετάσχει σε περισσότερες από 200 ηχογραφήσεις. Εδώ και πάνω από 20 χρόνια κάνει σπουδαία καριέρα ως το ένα τρίτο του Trio Da Paz. Με το κουιντέτο του που είναι σχετικά πιο πρόσφατο (δημιουργήθηκε πριν από δέκα περίπου χρόνια) συνεχίζει αυτό που έχει μάθει να κάνει σε όλη του τη ζωή: να φέρνει κοντά τη μουσική της duduka da fonseca quintetπατρίδας του με την τζαζ. Αυτό λέει και ο τίτλος του δεύτερου άλμπουμ του, που περιλαμβάνει δυο γνωστά τζαζ κομμάτια (το “The Peacocks” του Jimmy Rowles και το “Blues Connotation” του Ornette Coleman), μια δική του σύνθεση και μερικά όχι ιδιαίτερα γνωστά κομμάτια βραζιλιάνων συνθετών. Ένα σύνολο που αν και είναι γεμάτο με ρυθμικές ποικιλίες και εναλλαγές, τον πρώτο λόγο έχει η μελωδία. Αυτό οφείλεται κατά ένα μεγάλο μέρος στην Anat Cohen και στον πλούσιο και ευαίσθητο ήχο του τενόρου και του κλαρινέτου της, που παίρνουν τη μερίδα του λέοντος στα θέματα και τους αυτοσχεδιασμούς. Τα λεπτά ηχοχρώματα του κλαρινέτου της είναι ιδανικά για την υπέροχη μελωδία του “The Peacocks” και τη μελαγχολική μπαλάντα “Rancho Das Nuvens” του Antonio Carlos Jobim, ενώ το τενόρο της λάμπει στο όμορφο “O Guarana” του Alfredo Cardim και το γρήγορο τέμπο του “Sabor Carioca”, όπου εναλλάσσεται άψογα στα τετράμετρα με τον πιανίστα Helio Alves και τον κιθαρίστα Guilherme Monteiro. Στη δική του αργή σάμπα “Flying over Rio”, όπου o Da Fonseca αιωρείται ανάλαφρα πάνω από τις γειτονιές της πατρίδας του, οι υψηλές κρυστάλλινες νότες στο τελείωμα του σόλο από το πιάνο δένουν υπέροχα με τις βαθιές γραμμές από το κοντραμπάσο του Leonardo Cioglia. Ο ντράμερ φυλάει το μοναδικό του σόλο στο κλείσιμο της λαμπερής σάμπα “Melancia”, του τελευταίου κομματιού του άλμπουμ.

www.dudukadafonseca.com

Jazz & Tzaz, Δεκέμβριος 2012

Middle East Songs and Portraits

 

Omer Avital

Μουσικοί από την τζαζ σκηνή του Ισραήλ που βρίσκεται σε διαρκή άνθιση εδώ και δύο δεκαετίες, ξεπερνούν τα σύνορα της χώρας τους όλο και με μεγαλύτερη συχνότητα. Ανάμεσά τους ο μπασίστας Avishai Cohen, ο συνονόματός του τρομπετίστας με τα αδέλφια του, τη σαξοφωνίστα και κλαρινετίστα Anat Cohen και το σαξοφωνίστα Yuval Cohen, ο πιανίστας Yaron Hermann, ο μπασίστας Omer Avital, ο κιθαρίστας Roni Ben-Hur, ο τρομπονίστας Avi Lebovich, ο σαξοφωνίστας Eli Degibri, ο πιανίστας Omer Klein. Καθοριστικός ο ρόλος σε αυτή την άνθιση δύο ανεξάρτητων εταιρειών. Της Razdaz Recordz που ιδρύθηκε το 2002 από τον Avishai Cohen (τον μπασίστα) και πιο πρόσφατα της Anzic Records, που πήρε το όνομά της από τα δύο πρώτα γράμματα του ονόματος της Anat Cohen (το ντεμπούτο της ήταν το πρώτο άλμπουμ της εταιρείας) και παραφρασμένη τη δεύτερη συλλαβή της λέξης music. Οι τρεις τελευταίες κυκλοφορίες της Anzic, με τη συμμετοχή ενός κοινού πυρήνα μουσικών, ανεβάζουν τα καλλιτεχνικά στάνταρντ της στα ύψη.

Το μεγάλο ταλέντο του Omer Avital είχε φανεί από τα σχολικά του χρόνια, όταν είχε κιόλας σχηματίσει δικό του τζαζ γκρουπ. Στα δεκαεπτά του είχε πια γίνει επαγγελματίας μπασίστας. Όταν απολύθηκε από το στρατό πήγε στη Νέα Υόρκη και κατόρθωσε να παίξει δίπλα στον Roy Haynes, τον Jimmy Cobb, τον Nat Adderley και τον Rashied Ali. Το 2001 έκανε εντυπωσιακό ντεμπούτο με το “Think with your heart” (Fresh Sound), όπου συμμετείχαν μερικοί από τους καλύτερους νέους σαξοφωνίστες: Greg Tardy, Joel Frahm, Myron Walden, Jimmy Greene. H συνέχεια αποδείχτηκε ανάλογη. Στο δέκατό του CD σήμερα, που λέγεται Suite of the East, παρουσιάζει επτά δικές του συνθέσεις με ένα κουιντέτο που αποτελείται από σταθερούς συνεργάτες του: τον Avishai Cohen (τον τρομπετίστα), τον Joel Frahm, τον ντράμερ Daniel Freedman, και τον πιανίστα Omer Klein. Πνευματικότητα, πολιτική συνειδητοποίηση και δίψα για ζωή διαπερνούν τα θέματα του Avital που τις περισσότερες φορές αναπτύσσονται πάνω σε ανατολίτικες μελωδίες και κλίμακες και καρφώνονται μεμιάς στη μνήμη. Με το πρώτο κιόλας άκουσμα ένα ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί πήρε έξι χρόνια σε αυτή την ηχογράφηση (έγινε τον Απρίλιο του 2006) για να βγει στην κυκλοφορία. Στη μεγαλύτερη διάρκεια του εννιάλεπτου “Free Forever”, Frahm και Cohen επεξεργάζονται μαζί μια υπέροχη μελωδία, ενώ ο Klein τους εφοδιάζει με έναν αστείρευτο αρμονικό πλούτο. Στο κομμάτι που έδωσε τον τίτλο του άλμπουμ, μετά την εκτενή λυρική εισαγωγή του πιάνου, τενόρο και σοπράνο αναλαμβάνουν πάλι μαζί το θέμα που φτάνει σε μια πανέμορφη κορύφωση και μετά από μια παρεμβολή του Klein που θυμίζει Keith Jarrett, και πάλι οι δυο τους αυτοσχεδιάζουν ταυτόχρονα και αποκρίνονται ο ένας στον άλλο πάνω σε ένα γκρούβι τέμπο. Ανάλογα εξελίσσονται και τα υπόλοιπα κομμάτια: τα πνευστά κυριαρχούν στο σολάρισμα, το πιάνο προσφέρει αδιάκοπα νέους αρμονικούς δρόμους, μπάσο και ντραμς κρατούν κυρίως το ρυθμικό τους ρόλο. Εξαίρεση αποτελούν ο μονόλογος του Avital στο “Bass Meditation” και το πιάνο τρίο “Sinai Memories”, όπου το μπάσο παίζει το θέμα και το πιάνο αυτοσχεδιάζει.

Third World Love (από αριστερά: Avishai Cohen, Yonatan Avishai, Omer Avital και Daniel Friedman)

Ο Avital, o Cohen, o Freedman και ο πιανίστας Yonatan Avishai αποτελούν τους Third World Love που σχηματίστηκαν το 2003 στη Βαρκελώνη. Λένε ότι από το πρώτο κομμάτι που δοκίμασαν να παίξουν (το “Juju του Wayne Shorter) ένιωσαν αμέσως ότι θα έκαναν μαζί κάτι ξεχωριστό. Όπως αποδείχτηκε δεν έκαναν λάθος. Στη μουσική τους συγκλίνουν με τον πιο όμορφο και αβίαστο τρόπο η αφροαμερικάνικη παράδοση και η Μέση Ανατολή. Το καινούριο τους CD “Songs and Portraits” είναι μια συλλογή από δικές τους συνθέσεις. Στο “Im Ninalu”, ένα παραδοσιακό εβραϊκό θέμα πάνω σε δύο ακόρντα, με μπάσο και τύμπανα να κρατούν σχεδόν απαράλλακτο ένα απλό τέμπο, δίνουν τον πρώτο λόγο στις λιτές μελωδικές γραμμές της τρομπέτας με σουρντίνα του Avishai Cohen που έχουν άρωμα Miles Davis και τα πλήκτρα του Yonatan Avishai που τονίζουν την ανατολίτικη χροιά του τραγουδιού. Ξεκινώντας με μια γλυκόπικρη μελωδία το “Song For A Dying Country” του Cohen εξελίσσεται σταδιακά σε ένα γρήγορο σουίνγκ, που δίνει ώθηση για πιο ελεύθερους αυτοσχεδιασμούς. Με τέσσερα διαδοχικά κομμάτια που κρατούν όλο τον κορμό του άλμπουμ ο Avital δείχνει διαφορετικές συνθετικές του όψεις, αλλά και την εκπληκτική τεχνική του: το “Sefarad” με τα δύο μέρη του είναι μια σπουδή του μπασίστα στο φλαμένκο, στο ανατολίτικο “The Abutbuls” (που συναντήσαμε και στο “Suite of the East”) φιγουράρει ένα εκτεταμένο σόλο του Cohen που παραμορφώνει τον ήχο της τρομπέτας του με εφέ, και η θλιμμένη, απλή σε δομή και μελωδία μπαλάντα “The Immigrant’s Anthem” εντείνει σιγά σιγά το ρυθμό της για να φτάσει σε μια συναισθηματική κορύφωση. Το “Song For Sankum” του Freedman (που είναι ο μόνος μη ισραηλινός του κουαρτέτου) εμπνευσμένο από ένα θέμα που άκουσε στο Ντακάρ, είναι το κομμάτι με το πιο έντονο σουίνγκ σε όλο το άλμπουμ, ενώ στο “Alona” ο ντράμερ αφήνει να φανεί η λυρική του πλευρά. Τέταρτος και τελευταίος στο ρόλο του συνθέτη ο Yonatan Avishai ολοκληρώνει το άλμπουμ με περίεργο και πολύπλοκο σε δομή “A Night In Zebulon”.

Daniel Freedman

Η τρίτη στη σειρά συνεύρεση των Cohen, Avital και Freedman γίνεται στο άλμπουμ του τελευταίουBamako by Bus,το πιο ποικιλόμορφο από τα τρία. Ο νεοϋορκέζος ντράμερ είχε δασκάλους μερικούς από τους καλύτερους ντράμερ της τζαζ (Max Roach, Billy Higgins, Vernel Fournier) και διεύρυνε τις γνώσεις του για τα κρουστά ταξιδεύοντας και μελετώντας στην Αφρική, την Κούβα και τη Μέση Ανατολή. Έτσι έγινε ένας περιζήτητος σάιντμαν που συνεργάζεται με γνωστούς καλλιτέχνες από διάφορους χώρους. Όλα αυτά γίνονται αισθητά και στο δεύτερο προσωπικό άλμπουμ του, που παρά τον τίτλο του ταξιδεύει όχι μόνο προς την Αφρική (το Bamako είναι η πρωτεύουσα του Μάλι), αλλά και προς την Καραϊβική και τη λατινική Αμερική. Σ’ αυτό συμβάλλει πολύ και η επιλογή των μουσικών. Meshell Ndegeocello (μπάσο), Jason Lindner (πιάνο), Lionel Loueke (κιθάρα, φωνητικά), Joshua Levitt (νέι), Yosvany Terry, Pedrito Martinez, Mauro Refosco και Abraham Rodriguez (κρουστά, φωνητικά) και Mark Turner (σαξόφωνο), συμμετέχοντας σε διάφορους συνδυασμούς δημιουργούν ένα πολυπρόσωπο σύνολο, που καλύπτει τα ποικίλα ενδιαφέροντα και επιρροές του ντράμερ. Το ογκώδες φανκ “Deep Brooklyn” πιάνει τον παλμό της πόλης, στη μπαλάντα “Alona” (που υπάρχει και στο CD των Third World Love) φιγουράρει το όμορφο σολάρισμα από το τενόρο του Turner και την τρομπέτα του Cohen, στο “Darfur/Oasis” το νέι του Levitt ακολουθεί την υπνωτική κίνηση ενός καραβανιού στην αφρικάνικη έρημο, ενώ στο “Rumba Pa’ NYC”, οι φωνές και τα κρουστά του Rodriguez, του Martinez και του Terry στήνουν έναν κουβανέζικο γιορταστικό χορό. Ο Lionel Loueke, ο ξεχωριστός αυτός κιθαρίστας από το Μπενίν, είναι εκείνος που δίνει τους πιο έντονους αφρικάνικους χρωματισμούς, με τον χαρακτηριστικό τρόπο του να συνοδεύει την κιθάρα με τα φωνητικά του, είτε παίζει τη μελωδία, είτε αυτοσχεδιάζει.

επαφές: www.omeravital.com, www.thirdworldlove.com, www.danielfreedman.net, www.anzicrecords.com

Jazz & Tzaz, Αύγουστος-Σεπτέμβριος 2012


Melissa Stylianou

Melissa Stylianou: “Silent Movie” (Anzic records)

Από το 1997 που σχημάτισε το πρώτο της γκρουπ, η Melissa Stylianou, τραγουδίστρια από το Τορόντο με ελληνικές υποθέτουμε ρίζες, έχει μια σχετικά αραιή δισκογραφική παρουσία. “Silent Movie”, λέγεται το καινούριο, τέταρτο άλμπουμ της, που περιλαμβάνει μερικά στάνταρντς (“Moon River”, “Smile”, “Folks Who Live on the Hill”), τραγούδια από το ποπ και ροκ ρεπερτόριο (του James Taylor, του Johnnie Cash, του Paul Simon και της Joanna Newsom), πιο σύγχρονες τζαζ συνθέσεις (του Edgar Meyer and του Vince Mendoza) στις οποίες έχει προσθέσει δικούς της στίχους και το ομότιτλο κομμάτι που το έγραψε μαζί με τον πιανίστα της. Έχοντας στη διάθεσή της ένα εξαιρετικό καστ με Jamie Reynolds (πιάνο), Pete McCann (κιθάρα), Gary Wang (μπάσο), Rodney Green (ντραμς) και προσκεκλημένους την Anat Cohen (κλαρινέτο, σαξόφωνο), James Shipp (κρουστά) και Yoed Nir (τσέλο), αντίθετα από ό,τι θα περίμενε κανείς, το αυτοσχεδιαστικό κομμάτι είναι πολύ περιορισμένο και το ενδιαφέρον επικεντρώνεται γύρω από τη φωνή. Μια φωνή ζεστή και αισθαντική, που μένει πάντοτε σε χαμηλούς τόνους και πιστή στην ερμηνεία των στίχων, τους οποίους προσπαθεί να αποδώσει με λεπτούς τονισμούς και έμφαση στις λεπτομέρειες. Με αυτά τα μέσα και μια έκφραση που πηγάζει περισσότερο από την ποπ παρά από την τζαζ και στυλιστικά είναι πιο κοντά στην Joni Mitchell και τη Ricky Lee Jones, παρά σε οποιαδήποτε γνωστή τραγουδίστρια της τζαζ,  η Stylianou ξεδιπλώνει τις μικρές καθημερινές ιστορίες που αφηγείται, προσπαθώντας όπως λέει να φωτίσει εκείνες τις λεπτομέρειες που μπορούν να αποκαλύψουν μια διάθεση, έναν τόπο, μια ανάμνηση. Κάτι που καταφέρνει με το παραπάνω με αυτό το όμορφο σύνολο από καλοδουλεμένες μπαλάντες.

επαφές: http://www.melissastylianou.com

Jazz & Tzaz, Μάιος 2012


Kατηγορίες

Email me:

vagarag at freemail.gr

Αρχείο

Blog Stats

  • 26.969 hits
Νοέμβριος 2019
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Οκτ.    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930