Steve Swallow & Bohuslän Big Band

Steve Swallow & Bohuslän Big Band: “Swallow Songs” (Vara Konserthus)
Όταν ένας μουσικός σαν τον Steve Swallow ταξιδεύει στην άλλη άκρη του κόσμου για να ηχογραφήσει με μια ορχήστρα τη μουσική του, φέρνοντας μάλιστα στις αποσκευές του και 3 συνθέσεις γραμμένες ειδικά για την περίπτωση, σημαίνει ότι έχει λόγο να το κάνει. Ακούγοντάς τον με την Bohuslän Big Band γίνεται σαφές ότι είναι κάτι παραπάνω από μια καλή αμοιβή.

Sundar Viswanathan

Raga Jazz
Η ινδική μουσική είναι συνυφασμένη με τον αυτοσχεδιασμό και δεν είναι περίεργο που βρίσκει πολύ συχνά κοινό τόπο με την τζαζ στη δουλειά πολλών και γνωστών δυτικών (Collin Walcott, Joe Harriott, John McLaughlin, ας μη ξεχνάμε και τον Τάκη Μπαρμπέρη) και ινδικής καταγωγής μουσικών (Trilok Gurtu, Vijay Iyer, Rudresh Mahanthappa, Sunny Jain). Ο σαξοφωνίστας Sundar Viswanathan, που και οι δύο γονείς του είναι Ινδοί, ζει στον Καναδά και διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του York στο Τορόντο. Παρόλο που δεν είναι πολύ γνωστός έχει παίξει με τη Big Band του Charles Tolliver, με τον Joe Lovano, τον Wynton Marsalis, τον Billy Hart και τον Kenny Wheeler.

Alex Heitlinger

Αυτοσχεδιασμός όπως θεραπεία
Λίγα χρόνια μετά το θάνατο του Coltrane, μιλώντας στο Downbeat για τη δύναμη της επιρροής του πάνω στους άλλους μουσικούς, ο κιθαρίστας Sonny Sarrock έλεγε ότι «ο Trane έπρεπε να πεθάνει. Και από μουσική άποψη και από οποιαδήποτε άλλη, για να απελευθερωθούν όλοι. Γιατί όλοι κάθονταν και περίμεναν να δουν τι θα κάνει εκείνος… Αν εμφανιζόταν με ντέφι, τους έβλεπες όλους με ντέφι, με κουδούνια και τα σχετικά. Και μόλις ο Trane πέθανε οι περισσότεροι είπαν “τώρα λοιπόν…”. Αυτός είναι ο λόγος που έφυγε. Είναι καιρός για ένα νέο ξεκίνημα». Για ποιον ανάμεσα στους νέους μουσικούς θα λέγαμε ότι μπορεί να ασκήσει ανάλογη επιρροή σήμερα; Οι καιροί προφανώς έχουν αλλάξει και οι νέοι τζάζμεν δεν μπορεί παρά να εκφράζουν το περιβάλλον και τον κόσμο μέσα στον οποίο ζουν. Έναν κόσμο που κινείται βιαστικά και αλλάζει με μεγάλη ταχύτητα. Κι αυτό που δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε σε ταλέντα όπως ο νεαρός τρομπονίστας Alex Heitlinger είναι η ευελιξία και η ικανότητα να απορροφούν, να αφομοιώνουν γρήγορα, να κινούνται εκλεκτικά ανάμεσα σε ιδιώματα και στιλ.

Sound Assembly

Sound Assembly: “Edge of the mind” (Beauport Jazz)
Η ηγεσία μιας μεγάλης ορχήστρας κατά κανόνα αποτελεί ευθύνη ενός, με λίγες εξαιρέσεις όπως τη Thad Jones-Mel Lewis Orchestra ή την Clayton-Hamilton Orchestra. Στο τιμόνι της 17μελούς Sound Assembly βρίσκονται οι νεαροί David Schumacher και JC Sanford, απόφοιτοι και οι δύο του New England Conservatory και θαυμαστές του George Russell και του Bob Brookmeyer.

Yuri Honing

To Penguin Guide to Jazz on CD και το Oxford Introduction to Jazz τον αναφέρουν ως τον πιο σημαντικό σαξοφωνίστα της Ολλανδίας, έχει βραβευτεί με το Edison Jazz Award (το αντίστοιχο του Grammy στην πατρίδα του) και έχει περιοδεύσει σε πάνω από 50 χώρες. Σε κάθε περίπτωση ο γνώριμος πια στο Eurojazz Festival της Αθήνας Yuri Honing, από τότε που πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 είναι μια ξεχωριστή παρουσία που ξεπερνά τα όποια όρια της τζαζ.

Μιμούμενος τους γονείς του ξεκίνησε να παίζει πιάνο από πέντε ετών. Μέχρι που ακούγοντας ένα δίσκο του Vladimir Ashkenazy και με τη σκέψη ότι ήταν αδύνατο να μπορέσει να παίξει σαν κι αυτόν, αποφάσισε να τα παρατήσει. Στα δεκατρία του άρχισε να μελετά σαξόφωνο και να αφοσιώνεται σιγά σιγά στην τζαζ. Οι πρώτες του επιρροές ήταν ο Stan Getz, ο Cannonball Adderly, ο Wayne Shorter, ο Jan Garbarek, o Michael Brecker και ο Miles Davis. Έχει μελετήσει συνθέτες όπως  ο Ligetti, ο Ξενάκις, ο Messian και ο Boulez, αλλά και την αραβική μουσική και τη μουσική της Μέσης Ανατολής.

Ανάμεσα σε πολλούς άλλους έχει συνεργαστεί με το μεγάλο ολλανδό πιανίστα Misha Mengelberg, τον Pat Metheny και τον Charlie Haden. Στο “Seven”, το άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 2001 και του χάρισε το Edison Jazz Award, είχε τη μοναδική εμπειρία να ηχογραφήσει δίπλα σε μια θρυλική τριάδα: τον πιανίστα Paul Bley, τον μπασίστα Gary Peacock και τον ντράμερ Paul Motian.

Έχοντας ως μότο το ότι «η τζαζ δεν είναι ύφος αλλά γλώσσα», στα πολλά και διάφορα σχήματα με τα οποία δουλεύει κατά καιρούς, δεν κολλάει σε στιλιστικούς  περιορισμούς. Αυτή τη στιγμή είναι ηγέτης τεσσάρων γκρουπ, του Yuri Honing Trio, του Yuri Honing Acoustic Quartet, του Honing Mulder και των ηλεκτρικών Wired Paradise.

Το πρώτο CD των Wired Paradise “Temptation” κυκλοφόρησε το 2006 και το ακολούθησε πέρσι το “Meet your demons” με συνθέσεις εμπνευσμένες κυρίως από γνωστές αμερικάνικες ταινίες όπως το “Kill Bill”, το “Usual Suspects” και το “L.A. Confidential”. Το καινούριο τους άλμπουμ αναμένεται το φθινόπωρο.

www.yurihoning.com

Ο Yuri Honing με τους Wired Paradise εμφανίζεται στο Θέατρο Απόλλων στην Ερμούπολη την Πέμπτη 28 Μαΐου, σε μια συναυλία που διοργανώνει το Πνευματικό Κέντρο Δήμου Ερμούπολης και την επόμενη μέρα στο 9^ο European Jazz Festival της Αθήνας. Και οι δύο συναυλίες γίνονται με τη χορηγία της Ολλανδικής Πρεσβείας στην Αθήνα.

James Danderfer

James Danderfer Group: “Accelerated Development” (Cellar Live)
Το γεγονός ότι είναι ένας από τους όχι πολλούς κλαρινετίστες – ηγέτες γκρουπ στη μοντέρνα τζαζ, αλλά και το ότι έχει κάνει δεύτερη πατρίδα και πηγή της έμπνευσής του ένα μέρος που ελάχιστα συνδέεται με αυτή τη μουσική κάνει ειδική την περίπτωση του καναδού James Danderfer. Η αγάπη του για τα ταξίδια και τις νέες εμπειρίες τον οδήγησε σε μια παρατεταμένη διαμονή στη Σαγκάη, όπου μελέτησε την κουλτούρα, τη γλώσσα και τη μουσική της Κίνας.

HDV Trio

Εκπροσωπώντας τη νέα γενιά της ευρωπαϊκής τζαζ το HDV Trio από την Αυστρία βλέπει διασταλτικά την παράδοση και την έννοια του πιάνο τρίο και παράλληλα κρατιέται σε απόσταση από το μοντέλο του Brad Mehldau, του EST και της στρατιάς που τους ακολουθεί. Με αφετηρία το πρώτο βραβείο στο διεθνή διαγωνισμό “New Generation 06” στο Straubing της Γερμανίας, ο πιανίστας David Helbock, ο μπασίστας Lucas Dietrich και ο ντράμερ Marc Vogel, εδώ και τρία χρόνια έκαναν αισθητή την παρουσία τους στα στέκια της κεντρικής Ευρώπης και κυκλοφόρησαν δύο CD: το “Celebrating Modern Genius” και το πρόσφατο “All In”, και τα δύο από τη γερμανική Doublemoon records.

Τα τρία όργανα έχουν ισότιμα κατανεμημένους ρόλους στο τρίο, δημιουργώντας ένα σύνολο όπου βασικές αρχές είναι η αλληλεπίδραση και η προσωπική ματιά, με το πιάνο να παντρεύει με ένα χειμαρρώδη τρόπο το δυνατό σουιγκάρισμα, την κλασική μουσική και το αβάν γκαρντ, το μπάσο να φτιάχνει ένα πληθωρικό μίγμα από ρουμπάτο και περπατητές γραμμές και τα τύμπανα να απλώνουν ασύμμετρα ρυθμικά στρώματα. Το υλικό και των δύο CD, πάνω στο οποίο βασίζεται το πρόγραμμα των εμφανίσεών τους είναι δικές τους συνθέσεις εμπνευσμένες και αφιερωμένες σε μεγάλες και ιδιάζουσες μορφές της τέχνης όπως ο Thelonious Monk, ο Bela Bartok, η Frida Kahlo, ο Salvador Dali και ο αυστριακός ποιητής Erich Fried.
Επαφή: www.hdvtrio.com

Το HDV Trio θα παίξει στο Θέατρο Απόλλων της Σύρου στις 8 Μαΐου, σε μια συναυλία που διοργανώνει το Πνευματικό Κέντρο Δήμου Ερμούπολης και στις 9 Μαΐου στο Παράφωνο. Και οι δύο εμφανίσεις γίνονται με την υποστήριξη της Αυστριακής Πρεσβείας στην Αθήνα.

Issie Barratt

Astral jazz stories
Κάποιες φορές η δισκογραφία δεν λέει όλη την αλήθεια για τη δραστηριότητα των μουσικών. Πίσω από το πρώτο άλμπουμ της βρετανίδας Issie Barratt κρύβεται μια πολύχρονη καριέρα γεμάτη από συνθέσεις και ενορχηστρώσεις για μεγάλα κυρίως σχήματα, διδασκαλία σε γνωστά ιδρύματα της πατρίδας της, αλλά και τεράστια εμπειρία σε ρόλο περφόρμερ με το βαρύτονό της σαξόφωνο. Έχει συνεργαστεί με σύνολα όπως η Philharmonia Orchestra, η Orchestra of the Age of Enlightenment και το Delta Sax Quartet, έχει παίξει με ονόματα του μεγέθους του Joe Locke, του Tim Garland και του Mark Lockheart (Loose Tubes) και το 1999 ίδρυσε το τμήμα τζαζ στο Trinity College of Music του Λονδίνου. Πριν από λίγους μήνες δημιούργησε την εταιρεία Fuzzy Moon και το πρώτο CD που κυκλοφόρησε ήταν το δικό της “Astral Pleasures”.

Robert Balzar

Robert Balzar Trio & John Abercrombie: “Tales” (self-published)
Ύστερα από 12 χρόνια με την ίδια σύνθεση και 3 πετυχημένα CD, το τρίο του Τσέχου μπασίστα Robert Balzar έχει καθιερωθεί σαν ένα από τα κορυφαία τζαζ σχήματα στην πατρίδα του. Η συμμετοχή του John Abercrombie στο καινούριο του άλμπουμ “Tales” είναι κάτι παραπάνω από μια καλή αφορμή για να κάνει γνωστό αυτό το πολύ αξιόλογο γκρουπ και έξω από την Τσεχία.

The Wee Trio

The Wee Trio: “Capitol Diner Vol. 1” (self-published)
Το πρώτο πράγμα που κάνουμε συνήθως όταν ακούμε κάτι καινούριο είναι να βρούμε με τι μοιάζει και προκειμένου για το Wee Trio δεν υπάρχει περίπτωση να μη σκεφτούμε τους Bad Plus. Αν και ο φρόντμαν του γκρουπ James Westfall είναι βιμπραφωνίστας η αισθητική του συγγενεύει, περισσότερο από οποιουδήποτε άλλου παίζει αυτό το όργανο, με εκείνη του Ethan Iverson, ενώ το βαρύ, μυώδες παίξιμο του Dan Loomis και η εκρηκτικότητα του Jared Schonig θυμίζουν πολύ τον Reid Anderson και τον David King αντίστοιχα.

Kirk Knuffke

Kirk Knuffke Quartet: Big Wig (Clean Feed)
Αν και παίζει τρομπέτα ο Kirk Knuffke εμπνέεται κυρίως από τον Ornette Coleman, που ήταν και δάσκαλός του και τον Steve Lacy, τη μουσική του οποίου ερμηνεύει ως μέλος των Ideal Bread. Αυτό δεν τον εμποδίζει να συνεργάζεται στενά με το συνθέτη και ενορχηστρωτή Butch Morris, όπως και με το γνωστό κάντρι ροκ τραγουδοποιό Josh Ritter. Γούστα και επιλογές που δείχνουν ότι οι περιπέτειες και οι πειραματισμοί δεν τον απομακρύνουν από πιο χειροπιαστά πράγματα.

«Άλλοι ήχοι» από την Ελβετία

Περιδιαβάζοντας τους σημερινούς καταλόγους ιστορικών εταιρειών όπως η Verve και η Blue Note θα ‘λεγε κανείς ότι ο χρόνος έχει σταματήσει εδώ και καιρό για τη τζαζ. Σε ολόκληρο τον κατάλογο της Verve ως νεότερους τζαζ καλλιτέχνες βλέπουμε τον Kurt Rosenwinkel και τον Brian Blade (και οι δυο τους ένα μόλις βήμα πριν τα 40), ενώ ανάμεσα στα άλμπουμ που κυκλοφόρησε η Blue Note το 2008 θα δυσκολευτούμε να εντοπίσουμε κάτι από σχετικά νέο όνομα εκτός από τα άλμπουμ του Aaron Parks και του Lionel Loueke. Ακόμη και ο Greg Osby μετά από μια συνεχώς ανοδική πορεία δύο δεκαετιών και 15 CD στη Blue Note, δεν είδε το συμβόλαιό του να ανανεώνεται και συνεχίζει πια με δική του εταιρεία.

Σύμφωνα με το Nielsen SoundScan, το επίσημο σύστημα μέτρησης των μουσικών πωλήσεων σε Αμερική και Καναδά, που τροφοδοτεί τους πίνακες του Billboard, το 2008 οι πωλήσεις άλμπουμ (συμπεριλαμβανομένων CD και downloading) στις Ηνωμένες Πολιτείες μειώθηκαν κατά 14% και από το 2000 μέχρι σήμερα συνολικά κατά 45%. Φαίνεται λοιπόν να υπάρχουν δύο επιλογές για τη μεγάλη πλειοψηφία των καλλιτεχνών της αυτοσχεδιαζόμενης μουσικής. Όσοι έχουν και εμπορικό ταλέντο αλλά και την υπομονή να αναλώσουν ένα σημαντικό μέρος του χρόνου τους στο μανατζάρισμα του εαυτού τους τραβούν μόνοι το δρόμο τους. Οι υπόλοιποι αν είναι τυχεροί βρίσκουν φωνή μέσα από τις ανεξάρτητες εταιρείες της Ευρώπης, της Αμερικής και της Ιαπωνίας, όπως η ισπανική Fresh Sound, η πορτογαλέζικη Clean Feed, οι αμερικάνικες Palmetto, Arabesque, CIMP, Playscape και Cadence, η δανέζικη Calibrated, η ελβετική Hat Hut και οι νεότερές της Brambus και Altrisuoni.

Garry Dial – Terre Roche

Garry Dial – Terre Roche: “US AN’THEM” (Self published)
Γνωστοί από παλιά, αν και από διαφορετικούς χώρους, ο πιανίστας Garry Dial και η τραγουδίστρια Terre Roche, βρέθηκαν έξω από τα σχήματα με τα οποία πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας τους (το ντούο με τον σαξοφωνίστα Dick Oatts ο πρώτος, το οικογενειακό φολκ συγκρότημα The Roches η δεύτερη) για να υλοποιήσουν μαζί μια πρωτότυπη ιδέα που συνέλαβαν πριν από πολλά χρόνια. Σκέφτηκαν να φέρουν κοντά τις μουσικές όλου του κόσμου συγκεντρώνοντας σε ένα άλμπουμ τους εθνικούς ύμνους από διάφορες χώρες, ερμηνεύοντας τους με εντελώς δικό τους τρόπο και καλώντας να συμμετάσχουν μουσικοί κάθε εθνικότητας.

Anne Mette Iversen

Anne Mette Iversen: “Best of the West / Many Places” (bjurecords)
Ένα από τα χαρακτηριστικά που παρατηρούμε πολύ συχνά στις δουλειές των ευρωπαίων μουσικών της τζαζ είναι η διάθεσή τους να ταιριάξουν στοιχεία της κλασικής και γενικότερα της ευρωπαϊκής μουσικής με την αφροαμερικάνικη παράδοση. Αυτή η προσπάθεια διακρίνεται καθαρά στο καινούριο διπλό άλμπουμ της δανέζας Anne Mette Iversen, που παρουσιάζει ένα διαφορετικό πρότζεκτ σε κάθε CD.

Charles Pillow

Charles Pillow: “The Planets” (ArtistShare)
Έχοντας στο ενεργητικό του μια μεγάλη δισκογραφία σαν session μουσικός δίπλα σε καλλιτέχνες από πολλά είδη, ο Charles Pillow εδώ και μερικά χρόνια πειραματίζεται με ρεπερτόριο από την κλασική μουσική, διακινδυνεύοντας στο θέμα του σε ποιο ακροατήριο απευθύνεται. Στο “Pictures at an exhibition” (ArtistShare) απέδωσε σε ελεύθερη διασκευή το γνωστό έργο του Μουσόρσκι. Το καινούριο του CD “The Planets”, ένα ακόμη κόνσεπτ άλμπουμ, είναι εμπνευσμένο από το ομότιτλο έργο του Gustav Holst.

Drori Mondlak

Drori Mondlak: “Point in Time” (Lilypad Music)
Κύριο μότο του ντράμερ Drori Montlak είναι ότι η μουσική πηγάζοντας από την καρδιά του δημιουργού και στοχεύοντας στην καρδιά του συνεργάτη πάνω στη σκηνή και φυσικά του ακροατή, δημιουργεί ένα διαρκή κύκλο επικοινωνίας. Σ’ αυτό το δημιουργικό κύκλο αφιερώνει τον καινούριο του δίσκο, όπου τον ακούμε με την αυστριακή Karolina Strassmayer (άλτο, φλάουτο) και τον Cary DeNigris (κιθάρα), που παίζουν σε σταθερή βάση μαζί του και με τον βετεράνο μπασίστα Steve LaSpina (Stan Getz, Phil Woods, Jim Hall).

Προς μια νέα λάτιν τζαζ

Felipe Salles – Fernando Huergo – Ale Demogli – Leonardo E.M. Cioglia

Η τζαζ είχε συναντηθεί με το νότιο κομμάτι της αμερικάνικης ηπείρου ήδη από τη δεκαετία του ’30, όταν οι μεγάλες ορχήστρες άρχισαν να χρησιμοποιούν τους αφρο-κουβανέζικους ρυθμούς και να συνεργάζονται με λατινοαμερικάνους μουσικούς. Ο Mario Bauza έπαιζε στην ορχήστρα του Cab Calloway και o Juan Tizol (συνθέτης του Caravan και του Perdido) ήταν βασικό μέλος της Duke Ellington Orchestra. Η τεράστια επιτυχία που γνώρισε η ορχήστρα του Dizzy Gillespie έχοντας τον κουβανό Chano Pozo στα κρουστά, οδήγησε πολλούς άλλους μεγάλους leader (Stan Kenton, Gene Krupa, Woody Herman) να ακολουθήσουν παρόμοια βήματα, αλλά κι αντίστροφα μουσικούς της τζαζ να παίξουν σε λατινοαμερικάνικες ορχήστρες. Η τζαζ σάμπα και η μπόσα νόβα του Stan Getz και η συνεργασία του με τον Joao Gilberto, τον Antonio Carlos Jobim, τον Laurindo Almeida, τον Luis Bonfa και την Astrud Gilberto ήταν το ξεκίνημα της συνεχούς αλληλεπίδρασης ανάμεσα στη τζαζ και τη βραζιλιάνικη μουσική.

Yan Pevzner

Yan Pevzner: “Forward Motion” (Arabesque Records)
Ο ρώσικης καταγωγής Yan Pevzner είναι ένας από τους πολλούς πιανίστες με κλασικές σπουδές που πέρασαν στην αυτοσχεδιαζόμενη μουσική. Εμφανίστηκε στη δισκογραφία πριν από πέντε χρόνια με το “State Of Mind”, ένα πολύ καλό πιάνο τρίο άλμπουμ. Το “Forward Motion” αποτελεί γι αυτόν με διάφορους τρόπους ένα βήμα μπροστά. Βρίσκεται πλέον στο δυναμικό μιας από τις γνωστές ανεξάρτητες εταιρείες, επεκτείνει τις εκφραστικές του δυνατότητες προσθέτοντας στο γκρουπ του τον σπουδαίο σοπράνο σαξοφωνίστα Sam Newsome και παρουσιάζει ένα σετ με ακόμα πιο ενδιαφέροντα και σύνθετα δικά του κομμάτια που βρίσκονται στο μεταίχμιο μεταξύ mainstream και chamber jazz. Οι ντελικάτες συνθέσεις του ευνοούν το συνδυασμό του πιάνο τρίο με το λυρικό ήχο του σοπράνο σαξοφώνου.

Grace Kelly / Lee Konitz

Grace Kelly / Lee Konitz: “GracefulLee (Pazz Productions)
Τα τελευταία χρόνια έχουμε ακούσει πολλά «παιδιά θαύματα» της τζαζ όπως οι σαξοφωνίστες Christopher Hollyday και Amani Murray (που και οι δυο τους έπεσαν γρήγορα στην αφάνεια) και οι πιανίστες Eldar και Taylor Eigsti. Η άλτο σαξοφωνίστρια Grace Kelly – που κατάγεται από την Κορέα και δεν έχει φυσικά καμιά σχέση με την αξέχαστη ηθοποιό – τους ξεπερνά όλους σε παραγωγικότητα, αφού στα 16 της (γεννήθηκε το 1992!) έχει κιόλας κυκλοφορήσει 4 CD.

Asaf Sirkis

Asaf Sirkis Trio: “The Monk” (Sam Productions)
Το τρίο με ηλεκτρική κιθάρα, ηλεκτρικό μπάσο και τύμπανα τις περισσότερες φορές σχετίζεται άμεσα με το ροκ και βρίσκει κανάλια επικοινωνίας προς πολλές κατευθύνσεις. Τα κανάλια αυτά ανοίγουν διάπλατα στο τελευταίο CD του ισραηλινού ντράμερ Asaf Sirkis με το λονδρέζικο τρίο του. Στον ήχο του εξαιρετικού κιθαρίστα Τάσσου Σπηλιωτόπουλου ακούμε μάστερ του φιούζον όπως τον Allan Holdsworth, τον Scott Henderson και τον John McLaughlin, αλλά και νεότερους σημαντικούς κιθαρίστες όπως τον Kurt Rosenwinkel ή τον Ben Monder, ενώ απ’ την άλλη μεριά ο μπασίστας Yaron Stavi (κι αυτός από το Ισραήλ) έχει παίξει σε δίσκους του David Gilmour, του Phil Manzanera και του Robert Wyatt και ο ίδιος ο Sirkis είναι σταθερό μέλος του Larry Coryell Trio.