ΦΡΑΣΕΙΣ / PHRASES

Alex Machacek - Jakob Bro - Dave Allen - Mike Moreno - Nick Russo - Chris Jentsch
Προσπαθώντας να σκεφτώ τι άφησε στη μουσική όχι μόνο η χρονιά που πέρασε αλλά και τα υπόλοιπα χρόνια αυτής της δεκαετίας, αισθάνομαι ότι παρόλο που έχω ακούσει πολύ περισσότερα πράγματα σε σύγκριση με τα παλαιότερα χρόνια, έχω πιο ξεκάθαρη άποψη για το τι συνέβη για παράδειγμα στις δεκαετίες του ’50 και του ’60, παρά για το τι βιώνουμε μουσικά τώρα. Κι αυτό όχι τόσο γιατί με τη σιγουριά των όσων ζήσαμε, ακούσαμε και διαβάσαμε έχουμε σχηματοποιήσει το παρελθόν στη σκέψη μας, γιατί το πέρασμα του χρόνου έχει καταδείξει τι πραγματικά άξιζε από εκείνες τις εποχές, ή γιατί μπορούμε και κρίνουμε με την ασφάλεια που δίνει η απόσταση που μας χωρίζει από τότε. Αλλά κυρίως γιατί πέρα από το ότι δεν υπάρχουν σήμερα προσωπικότητες του μεγέθους του Coltrane, του Miles Davis ή του Mingus, οι άπειρες ηχογραφήσεις που -μέσω δωρεάν downloading, ελεύθερων μεταδόσεων, αλλά και της σχετικής φτήνιας των on-line αγορών- μας κατακλύζουν με τη διαθεσιμότητά τους, μας αφήνουν ελάχιστα περιθώρια να σταθούμε αρκετά σχεδόν πάνω σε ο,τιδήποτε νέο. Μέσα σ’ αυτό το χαοτικό περιβάλλον δεν πρέπει να προσπεράσουμε τον Alex Machacek, τον Jakob Bro, τον Dave Allen, τον Mike Moreno, τον Nick Russo και τον Chris Jentsch, έξι αξιόλογους νέους κιθαρίστες και τις δουλειές που κυκλοφόρησαν τους τελευταίους μήνες, όλοι τους αποκλειστικά με δικό τους υλικό.
συνέχεια

Sam Newsome: “Monk Abstractions” (Self-published)
Δεν είναι λίγες οι αλλαγές που συνέβησαν στην καριέρα του σαξοφωνίστα Sam Newsome. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 είχε κερδίσει με το τενόρο του μια περιζήτητη θέση δίπλα σε κορυφαίους του mainstream όπως ο Terrence Blanchard, ο Donald Byrd και ο Lionel Hampton. Ύστερα ψάχνοντας έναν πιο λυρικό και πιο προσωπικό ήχο αφοσιώθηκε στο σοπράνο, βάζοντας σε κίνδυνο όσα είχε καταφέρει μέχρι τότε, αφενός γιατί όσοι παίζουν αποκλειστικά και μόνο σοπράνο βρίσκουν δυσκολότερα δουλειά και αφετέρου γιατί αυτοί που τον είχαν γνωρίσει τον ήξεραν ως τενορίστα και δύσκολα θα διακινδύνευαν να συνεργαστούν με κάποιον που έψαχνε ακόμη να βρει κάπου αλλού τη φωνή του. Με αυτό το όργανο πλέον ο Newsome άφησε το mainstream και άρχισε να μελετά τη μουσική της βόρειας Αφρικής, της Ασίας και της Μέσης Ανατολής, με το νέο του γκρουπ Global Unity, από τις τάξεις των οποίων πέρασαν η Elisabeth Kontomanou, o Jean Michel Pilc και ο Marvin Sewell.
συνέχεια

James Falzone - Allos Musica: “The Sign and the Things Signified” (Allos Documents)
Βλέποντας τη σύνθεση των Allos Musica είναι σχεδόν αδύνατο να μην πάει το μυαλό μας στη μουσική δωματίου. Και πράγματι δεν είναι τυχαίο ότι ο James Falzone και το γκρουπ του παρατάσσονται με κλαρινέτο, φαγκότο, βιόλα, τσέλο, κοντραμπάσο και κρουστά, αφού ο Falzone είναι ένας μουσικός με κλασική παιδεία και έργα του έχουν παιχτεί από πολλά κλασικά σύνολα. Έχει όμως μια πολύ ευρύτερη μουσική δραστηριότητα που καλύπτει και το κλέζμερ, την ευρωπαϊκή παράδοση αλλά και την αυτοσχεδιαζόμενη μουσική και με τους Allos Musica τα αγγίζει όλα αυτά μαζί.
συνέχεια

Jez Franks’ Compassionate Dictatorship: “Coup D’Etat” (FMR Records)
Το λονδρέζικο κουαρτέτο Compassionate Dictatorship είναι προϊόν της γνωριμίας ανάμεσα στον κιθαρίστα Jez Franks και τη σαξοφωνίστρια Tori Freestone που ξεκίνησε πριν από δεκαπέντε χρόνια. Παρά το όνομά τους, τον τίτλο του άλμπουμ και το λογότυπό τους (ένα υψωμένο μπράτσο κιθάρας και ένα σαξόφωνο εν είδει σφυροδρέπανου), δεν κάνουν ακραία πράγματα.
συνέχεια

Χάρη σε μια πρωτοβουλία του Πνευματικού Κέντρου Δήμου Ερμούπολης και την ευγενική χορηγία της Αυστριακής Πρεσβείας στην Αθήνα, ένας σημαντικός καλλιτέχνης της νέας ευρωπαϊκής σκηνής της τζαζ έρχεται στην πόλη μας για μια μοναδική συναυλία. Πρόκειται για τον κλαρινετίστα και σαξοφωνίστα Ulrich Drechsler που θα εμφανιστεί με το τρίο του στο Θέατρο Απόλλων την Κυριακή 6 Απριλίου, στις 9 το βράδυ.
συνέχεια

Το τρομπόνι ήταν πρωταγωνιστικό όργανο και στις μπάντες παρελάσεων της Νέας Ορλεάνης και στις μεγάλες ορχήστρες σε ολόκληρη την περίοδο του swing. Είναι χαρακτηριστικό ότι η πρώτη μαύρη ορχήστρα της Νέας Ορλεάνης που ηχογράφησε δίσκο ήταν αυτή του τρομπονίστα Kid Ory το 1922, αλλά και το ότι μερικές από τις πιο δημοφιλείς big band του swing, όπως του Tommy Dorsey και του Glenn Miller, είχαν για leader τρομπονίστες. Με το τέλος της εποχής εκείνης, την έλευση του bebop, το οποίο παιζόταν από μικρά σχήματα και την για διάφορους λόγους (με κυριότερο τον οικονομικό) παρακμή των μεγάλων συνόλων, άρχισε να περιορίζεται και ο ρόλος του τρομπονιού.
συνέχεια

Talat: “The Growl” (Tzadik)
Η σκέψη πίσω από τη σειρά Radical Jewish Culture στην εταιρεία Tzadik του John Zorn είναι ότι θα μπορούσε να συμβάλει στην εξέλιξη της εβραϊκής μουσικής με έναν τρόπο ανάλογο με αυτόν της τζαζ, που από το ντίξιλαντ έφτασε στη φρη τζαζ και το σημερινό παγκόσμιο φιούζον. Πολλοί και γνωστοί αυτοί που έχουν ηχογραφήσει για αυτή τη σειρά, όπως ο Marty Ehlrich, ο Steve Bernstein, η Jenny Scheinman, οι Chassidic New Wave και φυσικά ο ίδιος ο Zorn.
συνέχεια

Peter Van Huffel: “Silvester Battlefield” (Fresh Sound New Talent)
Σε πολλές γερμανόφωνες περιοχές η παραμονή της πρωτοχρονιάς λέγεται και Silvester, καθώς είναι η μέρα που γιορτάζεται το όνομα του πάπα Συλβέστρου του Α’, στην περίοδο του οποίου (314-335) σταμάτησαν οι διωγμοί και επικράτησε ειρήνη στη δύση. Ο θρύλος θέλει τους δαίμονες και το σκοτάδι να απομακρύνονται εκείνη τη μέρα, μπροστά από θορυβώδεις τελετουργίες, ενώ ο κόσμος με πανηγυρισμούς υποδέχεται αδελφωμένος τον καινούριο χρόνο.
συνέχεια

Mace Hibbard: “When Last We Met” (self-published)
Ακολουθώντας τη διαδρομή από το Όστιν του Τέξας όπου μεγάλωσε και σπούδασε, ως την Ατλάντα της Τζόρτζια όπου δουλεύει τα τελευταία χρόνια, ο σαξοφωνίστας Mace Hibbard μπορεί να βρίσκεται κάπως μακριά από τα μεγάλα κέντρα των εξελίξεων της τζαζ. Είχε όμως την ευκαιρία να παίξει με μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα (Wynton Marsalis, Michael Brecker, Phil Woods, Arturo Sandoval, James Moody) χάρη στον καθαρό και πλούσιο ήχο του στο σοπράνο, το τενόρο και κυρίως στο άλτο, που αντιπροσωπεύει την επιτομή του σύγχρονου μαίηνστρημ όπως διαμορφώθηκε από τους μεγάλους, με πρώτο και καλύτερο τον Charlie Parker και φτάνει μέχρι το σήμερα με μουσικούς όπως ο Kenny Garrett.
συνέχεια

Miki Hayama: “Prelude to a kiss” (Art Union Records)
Η 23χρονη Miki Hayama από το Κιότο, όπως η Megumi Yonezawa (Greg Osby), η Eri Yamamoto, η Sayuri Goto και φυσικά η γνωστότερη όλων Hiromi, είναι ένα από τα πολλά θηλυκά ταλέντα του πιάνου που προέρχονται από την Ιαπωνία και σε γενικές γραμμές ακολουθούν παρόμοια πορεία. Ξεκίνησαν από τη χώρα τους με κλασικό πιάνο, έφυγαν για την Αμερική για να συμπληρώσουν τις τζαζ σπουδές τους, παρέμειναν εκεί και σχεδόν όλες τους δουλεύουν με πιάνο τρίο.
συνέχεια

Μουσική με το μικροσκόπιο
The Necks: “Townsville” (ReR)
«Όταν έπαιζα σε κλασικά ρεσιτάλ, κονσέρτα και ηχογραφήσεις, πριν ξεκινήσω παρατηρούσα ότι μου έλειπε κάποιο βασικό συναίσθημα. Δεν μπορούσα να καταλάβω ποιο ήταν, αλλά όταν εκάθησα και το σκέφτηκα συνειδητοποίησα ότι οφειλόταν στο γεγονός ότι ήξερα εκ των προτέρων όλα όσα θα συνέβαιναν. Μπορεί να παίξω καλά, σκέφτηκα, μπορεί καταπληκτικά, μπορεί και απαίσια, αλλά ξέρω όλες τις νότες που θα ακουστούν και δεν έχω καν ανέβει στη σκηνή. Θέλω λοιπόν να είμαι ελεύθερος να διαλέξω τι να κάνω και πότε να το κάνω».
Αυτές οι φράσεις του Keith Jarrett, σε μια συνέντευξή του πριν από μερικά χρόνια, συνοψίζουν με τον απλούστερο τρόπο και τη μουσική σκοπιά των Necks, ενός όχι μόνο από τα πιο ξεχωριστά πιάνο τρίο, αλλά και από τα πιο ιδιόμορφα μικρά σύνολα που έχουμε ακούσει την τελευταία εικοσαετία. Όταν ο πιανίστας Chris Abrams, ο μπασίστας Lloyd Swanton και ο ντράμερ Tony Buck ανεβαίνουν πάνω στη σκηνή δεν έχουν την παραμικρή ιδέα τι πρόκειται να ακολουθήσει. Κάποιος από τους τρεις θα ξεκινήσει με ένα στοιχειώδες μελωδικό ή ρυθμικό σχήμα και πάνω σε αυτό θα χτίσουν ολόκληρη την εμφάνισή τους, κινούμενοι για μια περίπου ώρα - όση και η διάρκεια του σετ τους - με μια ατέλειωτη ακολουθία μικρών, μετά βίας αντιληπτών αλλαγών, ανάμεσα στο μινιμαλισμό, το πειραματικό ροκ και την αυτοσχεδιαζόμενη μουσική.
συνέχεια

Wayne Escoffery: “Veneration” (Savant Records)
Στις δύο πρώτες του δουλειές ο σαξοφωνίστας Wayne Escoffery είχε κρατήσει σε ισορροπία τις συνθετικές και τις εκτελεστικές φιλοδοξίες του. Στο καινούριο του CD, που είναι ζωντανά ηχογραφημένο στο νεοϋρκέζικο κλαμπ Smoke, είναι ο ρόλος του περφόρμερ αυτός που υπερισχύει, καθώς αφενός τον ενδιαφέρει περισσότερο η αμεσότητα και η επικοινωνία με το κοινό και αφετέρου δηλώνει ξεκάθαρα ότι θέλει να τιμήσει μερικούς από τους αγαπημένους του μουσικούς, γι αυτό άλλωστε έδωσε και αυτό τον τίτλο στο άλμπουμ.
συνέχεια

Ale Demogli - Hill Greene - Oscar Giunta: “3:30” (Andes Records)
Μεγάλη δουλειά για ένα μουσικό να είναι το ίδιο πειστικός με όποιο είδος κι αν καταπιάνεται. Αυτό είναι το λιγότερο που μπορούμε να πούμε για τον μπασίστα Hill Greene ύστερα από τριάντα χρόνια συνεργασιών με μεγάλα ονόματα της δημιουργικής σκηνής (Cecil Taylor, Charles Gayle, Bobby Few, Rashied Ali, Leroy Jenkins) και του μαίηνστρημ (Jack Walrath, Jacky Terrasson, Bobby Watson, Kenny Barron), τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον κρούνερ Jimmy Scott, τις δουλειές με το δικό του μαίηνστρημ γκρουπ Jazz Expressions και το “Alone”, ένα σπουδαίο σόλο μπάσο άλμπουμ που κυκλοφόρησε πριν από τέσσερα χρόνια.
συνέχεια

Oz Noy: “Fuzzy” (Magnatude Records)
Εμφανίστηκε σαν παιδί-θαύμα της κιθάρας και από τα δεκαέξι του έπαιζε επαγγελματικά με κορυφαίους μουσικούς στην πατρίδα του το Ισραήλ. Εδώ και δέκα χρόνια είναι ένας από τους καλύτερους κιθαρίστες στη φιούζον σκηνή της Νέας Υόρκης, παίζοντας μεταξύ άλλων με τον Mike Stern, τον Richard Bona και τον Jeff “Tain” Watts. Στο τρίτο του CD “Fuzzy”, εμφανίζεται πλαισιωμένος από ένα καστ με γνωστά ονόματα, όπως Vinnie Colaiuta, James Genus, Jim Beard και Will Lee και ξεπερνά με ευκολία έναν από τους συνήθεις σκοπέλους του φιούζον, δηλαδή την κυριαρχία της επιτήδευσης και της δαιδαλώδους δεξιοτεχνίας πάνω στο συναίσθημα και την αμεσότητα.
συνέχεια

Αλλοιωμένες πραγματικότητες
Erdem Helvacıoğlu: “Altered Realities” (New Albion)
Όταν πριν από πολλά χρόνια άκουσα για πρώτη φορά το “Evening Star”, το δεύτερο δίσκο που ηχογράφησαν με κιθάρα μόνο και ηλεκτρονικά, ο Brian Eno και ο Robert Fripp το 1975, για να βγω από την αμηχανία και την αδυναμία μου να προσδιορίσω τι ακριβώς ήταν αυτό που άκουγα, είχα καταλήξει ότι αυτή τη μουσική πρέπει να έχεις το κατάλληλο hi-fi για να την εκτιμήσεις. Χρειάστηκα χρόνο για να σχηματίσω μια ιδέα για τα περί ambient που είχε τότε στα σκαριά ο Eno και για το ότι φυσικά δεν είχαν κάποια ιδιαίτερη σχέση με την ποιότητα του στερεοφωνικού.
συνέχεια

Όψεις του Dylan
Jewels and Binoculars: “Ships with tattooed sails” (Upshot records)
Η ιδέα για την ενσωμάτωση των τραγουδιών του Bob Dylan στο τζαζ ρεπερτόριο δεν είναι φυσικά καινούρια. Tο “Blowin’ in the Wind” διασκευαζόταν ήδη από το 1963 από τον Stan Getz στο “Reflections” και ένα χρόνο αργότερα από τον πιανίστα Ray Bryant στη ζωντανή του ηχογράφηση “Live at Basin Street”. Μια γρήγορη αναδρομή στο χρόνο μάς φέρνει στο μυαλό διασκευές του “My Back Pages” από τον Keith Jarrett, του “Mr. Tambourine Man” από την Abbey Lincoln, του “Just Like a Woman” από τον Bill Frisell, του “Times they are A-Changing” από τον Joshua Redman, του “Lay, Lady Lay” από την Cassandra Wilson. Πέρσι ο πιανίστας Jamie Saft (John Zorn, Bobby Previte) κυκλοφόρησε με το τρίο του ένα ολόκληρο άλμπουμ με τραγούδια του Dylan. Όμως η δημιουργία ενός σχήματος που να παίζει αποκλειστικά και μόνο τη μουσική του και το οποίο έχει κιόλας στο ενεργητικό του τρία άλμπουμ, είναι σίγουρα δίχως προηγούμενο.
συνέχεια

Chris Crocco Fluid Trio: “The Chris Crocco Fluid Trio” (self-published)
Δεν ξέρω αν ο τρόπος που παίζει κιθάρα ο Chris Crocco τον οδήγησε στο να φτιάξει ένα γκρουπ χωρίς μπασίστα, ή αν έγινε το ακριβώς αντίστροφο. Όπως και να συνέβη πάντως το στυλ του, όπως τουλάχιστον ακούγεται στο πρώτο του CD, είναι ιδιόμορφο και τον κάνει να διαφέρει αρκετά από τους γνωστούς κιθαρίστες που έχουν παίξει με το ελλειπτικό τρίο κιθάρα - σαξόφωνο - ντραμς, όπως για παράδειγμα ο Bill Frisell (στο Paul Motian Trio με τον Joe Lovano) ή ο Charlie Hunter με το τρίο του. Δεν ακούμε από τις χορδές του ούτε τις διαρκείς παραμορφώσεις και τις εκρήξεις του πρώτου, ούτε την άμεση σύνδεση με το φανκ και την τεράστια γκάμα της οκτάχορδης του δεύτερου.
συνέχεια/read it in english

Steve Huffsteter Big Band: “Live at Café 322” (Specs-X Music)
Πέντε δεκαετίες στη μουσική κουβαλάει στην πλάτη του ο Steve Huffsteter. Από το 1960 που ξεκίνησε, συνόδευσε με την τρομπέτα του μεγάλες φωνές (Ella Fitzgerald, Tony Bennett, Nat King Cole, Mel Torme) και έπαιξε με τις περισσότερες από τις μεγάλες big band της δυτικής ακτής (Louie Bellson, Benny Carter, Shorty Rogers, Bill Watrous, Bill Hollman, Toshiko Akiyoshi). Παρόλα αυτά οι προσωπικές του ηχογραφήσεις μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού.
συνέχεια

Jamie Oehlers Double Drummer Group: “You R Here” (Jazzhead)
Συγκροτήματα με δύο ντράμερ συναντάμε συχνότερα στο ροκ και γνωστότερα όλων είναι οι Allman Brothers και οι Grateful Dead. Στη τζαζ η πιο γνωστή περίπτωση είναι αυτή του Ornette Coleman με το διπλό κουαρτέτο του.
Για τον σαξοφωνίστα Jamie Oehlers από τη Μελβούρνη, το Double Drummer Group προέκυψε εντελώς συμπτωματικά, όταν σε μια εμφάνισή του είχαν κατά λάθος ειδοποιηθεί και ο Simon Barker και ο Ben Vanderwal. Ο Oehlers ανέβηκε και με τους δύο στη σκηνή, του άρεσε η ιδέα και το αποτέλεσμα και συνέχισε να παίζει μαζί τους. Το “You R Here” ηχογραφήθηκε ζωντανά μέσα σε ένα διήμερο τον Μάρτιο του 2006 και κυκλοφορεί σε δύο ξεχωριστά CD.
συνέχεια/read it in english

Saco Yasuma: “Another Rain” (Leaf Note Productions)
Βήμα-βήμα οδηγήθηκε η Saco Yasuma στον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό. Σπούδασε κλασικό πιάνο και όσο μεγάλωνε στην Ιαπωνία άρχισε να γράφει ποπ τραγούδια και να παίζει ροκ, φανκ και ρέγκε. Ύστερα, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, άφησε το Τόκιο για χάρη της Νέας Υόρκης και ανακαλύπτοντας τη τζαζ και τους λατινοαμερικάνικους ρυθμούς, άφησε το πιάνο για χάρη του σαξοφώνου.
συνέχεια